လမ်းဆုံးလား

[ပိုးချည်ဆင့်ပွားတာဝန် ပြီးဆုံးပါပြီ၊ တာဝန်ပြီးဆုံးချိန်တွင် မည်သည့် ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင်မှ မရရှိခဲ့ပါ။]

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အမျိုးသားအလောင်းရဲ့ကျောပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတုန်း သူ့စိတ်ထဲမှာ တာဝန်ပြီးဆုံးကြောင်း အချက်ပြစာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒီထူးဆန်းမှုဟာ ဥမင်အပြင်ဘက်ကို အသည်းအသန် ပြေးနေတဲ့ "ကျန်းကျန်း"ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့အောက်ကခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါနေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ဒီတုန်ခါမှုဟာ သူတို့ ဘော့စ် နဲ့ ဝေးရာကို ရွေ့သွားတာနဲ့အမျှ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ပိုပြီးပြင်းထန်လာသည်။

ဥမင်အပြင်ကို တစ်ဝက်လောက်ရောက်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲက “ကျန်းကျန်း၊ ဒီထူးဆန်းမှုကနေ ခွဲထွက်လိုက်၊ အခုဆိုရင် ငါတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီ” လို့ သတိပေးလိုက်သည်။

ရှေ့ကိုတွားနေတဲ့အမျိုးသားအလောင်းဟာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရှိဘဲ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်ကို မှောက်လျက်လဲကျသွားသည်။ "ကျန်းကျန်း"ရဲ့ဝိညာဉ်ကတော့ အပြင်ကိုပျံထွက်လာပြီး လဲကျတော့မယ့် ယန်ကျွင်းဇဲကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ပျံသန်းတဲ့နည်းနဲ့ ဥမင်ထဲကနေ အမြန်ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

ဥမင်အပြင်ဘက်ရောက်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ "ကျန်းကျန်း"ရဲ့လက်ထဲကနေ လျှောကျပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်လဲကျကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လူးလိမ့်သွားသည်။

လဲကျတာက သူ့ကို နာကျင်စေတဲ့အတွက် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ခါးကို ကိုင်ပြီး ထိခိုက်မှုကနေ ပြန်သက်သာလာဖို့ အတော်လေးကြာခဲ့သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထထိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ခါးကို ပွတ်နေသည်။

လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လက်လည်း ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပေမဲ့ ခါးမှာတော့ နောက်တစ်လက် ကပ်ထားသေးသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဒီလက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ချက်ချင်းထုတ်ပြီး ဖွင့်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ထိုးကြည့်လိုက်တော့ သူ့လိုပဲ လဲကျခဲ့တဲ့ "ကျန်းကျန်း"ဟာ ဘယ်နေရာမှ မရှိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျန်းကျန်း”

သူ့နေရာမှာ ထိုင်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ နောက်ဆုံးမှာ နံရံဘက်မှာကပ်ထားတဲ့ ဆိုဖာအဟောင်းတွေရဲ့နောက်မှာ ရုပ်ပုံလွှာတစ်ခု မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတာကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ခါးကပြင်းထန်တဲ့နာကျင်မှုကို သည်းခံပြီး လက်တစ်ဖက်နဲ့ ထောက်ကာ အားထုတ်ပြီး ရပ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ဖက်မှာ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားပြီး ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ဟိုဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားသည်။

“ကျန်းကျန်းလား” လို့ အဲဒီပုံရိပ်ကို ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရခဲ့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့ဩသွားပြီး အနည်းငယ် ပိုနီးကပ်သွားသည်။ ဒီထောင့်ကနေဆိုရင် အမှောင်ထဲမှာရှိတဲ့ ပုံရိပ်အများစုကို သူ မြင်နိုင်ပြီး အဲဒါဟာ "လျှာရှည်ကျန်းကျန်း" ဖြစ်နေတာကို သေချာသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက "ကျန်းကျန်း"ဟာ တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ ဥမင်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာတုန်းကလို စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုး မပြတော့ဘဲ နံရံကိုမျက်နှာမူပြီး တိတ်တဆိတ် ရပ်နေပြီး သူ့ဆီ လာနေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ခုခုမှားနေသည်လို့ ခံစားမိပြီး "ကျန်းကျန်း"ကို လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ ထိုးလိုက်သည်။ “မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

အလင်းရောင်ကြောင့် "ကျန်းကျန်း" တုံ့ပြန်ပုံပေါ်ပြီး လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရှိရာဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာခဲ့သည်။

သူမကို မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာ ယန်ကျွင်းဇဲ လန့်သွားသည်။

"ကျန်းကျန်း"ရဲ့မျက်နှာက မှိုင်းမှိုင်းမှုန်မှုန်ဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်ဟထားသည်။ အဲဒီထဲကနေ အနည်းဆုံး မီတာဝက်လောက်ရှည်တဲ့ လျှာကြီးတစ်ချောင်း ထွက်နေပြီး လှည့်တဲ့အခါမှာ ညင်သာစွာ ယိမ်းထိုးနေသည်။

“မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

ယန်ကျွင်းဇဲ ပထမတော့ ထိတ်လန့်သွားပြီးမှ ထူးဆန်းမှုတစ်ခုရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကို သတိရသွားသည်။

"ကျန်းကျန်း"ရဲ့အေးစက်တဲ့အကြည့်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး သူမ သူ့ကို မမှတ်မိတော့ပေလို့ ထင်ရသည်။

တစ်လှမ်းရှေ့တိုးပြီး "ကျန်းကျန်း"က သူ့ဆီကို လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဒီအတွေး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့စိတ်ထဲ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ "ကျန်းကျန်း" နောက်ထပ်ရွေ့လျားမှုမလုပ်ခင်မှာ သူ ချက်ချင်း သူမကို "စွယ်စုံရမြေပုံ"ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

“ဒါဟာ ထူးဆန်းမှုရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ပြီးနောက် ထူးဆန်းမှုရဲ့သံလိုက်စက်ကွင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အနှောင့်အယှက်နဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ခဏနားလိုက်ရင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသင့်တယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲ တွေးလိုက်မိသည်။

ပြီးတော့ သူ သူ့ရဲ့လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အမည်းရောင်အဆိပ်" ကူးစက်ခဲ့တဲ့ အစအနတစ်ခုမှ မရှိတော့ပေ။ ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ လူတွေကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ပိုးချည်တွေအားလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်ပုံရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ခါးကို ဖိထားလိုက်သည်။ သူ အရင်က ကြွက်သားလိမ်သွားခဲ့ပုံရသည်။ အခု လမ်းခဏလေး လျှောက်လိုက်ရုံနဲ့ နဖူးမှာ ချွေးစေးတွေ ပြန်လာသည်။

တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီဂိုဒေါင်ထဲကနေ ထွက်ခွာဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ခါးက အရမ်းနာနေသည်။ နေရာက အမှိုက်တွေနဲ့ပြည့်နေတဲ့အတွက် အပြင်ကနေ လမ်းလျှောက်ဝင်လာတာတောင် မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကြာခဲ့သည်။

ဒီအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာ သူ မသိတော့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ကို ထုတ်လိုက်ပြီး “အပြင်ကိုသွားတဲ့လမ်းကို ရှင်းပေး၊ ငါ အပြင်ထွက်ဖို့လိုတယ်” လို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ဟာ ဘာဆန္ဒပြမှုမှမရှိဘဲ သူ့ရဲ့ ဘေးခွဲထားတဲ့ဆံပင်တွေကို ခါလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အလုပ်စလိုက်သည်။

ပထမဆုံး သူ့ရဲ့လျှာကိုသုံးပြီး လမ်းပိတ်နေတဲ့ ပစ္စည်းကြီးတွေကို လှိမ့်ပြီး တခြားနေရာမှာ စုပုံလိုက်သည်။ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ အမှိုက်အသေးလေးတွေကိုတော့ သူ့လက်တွေနဲ့ပဲ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ်လောက်ကြာတော့ အပြင်ဘက်ကိုသွားတဲ့လမ်းကို "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"က အကြမ်းဖျင်း ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မြေပြင်ပေါ်က ကျောပိုးအိတ်ကို "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး “ငါ့အတွက် သယ်ပေး၊ အပြင်ရောက်မှ စကားပြောကြမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

"တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ဟာ စကားမပြောနိုင်တဲ့ပုံပေါ်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကိုကောက်ကိုင်ကာ ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ခါးကိုကိုင်ပြီး နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့သည်။

သတ္တဝါတစ်ကောင်နဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ ဂိုဒေါင်ထဲကနေ လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး ဂိုဒေါင်တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ညဘက်က တိမ်ထူနေပြီး မိုးရွာတော့မယ့် လက္ခဏာတွေရှိပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့တာဝန်ပြီးဆုံးတဲ့အထိ မိုးမရွာသေးပေ။

သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာက ကျောက်ပြားကြီးတစ်ချပ်ပေါ်မှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ကင်မရာကို ပါးစပ်နဲ့ အမူအရာပြပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက နဖူးကချွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး “အဲဒီကင်မရာကို သွားယူပြီး ပြန်ကြရအောင်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

"တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"က နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ကင်မရာဆီကို တွားသွားသည်။

အလုပ်လုပ်နေတဲ့ကင်မရာနားကို ရောက်ခါနီးမှာပဲ ကျောက်ပြားကြီးရဲ့နောက်ကနေ အရိပ်မည်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်တဲ့အရှိန်နဲ့ ကျော်ဖြတ်သွားသည်။

အရင်လိုမဟုတ်တော့ဘဲ "စွယ်စုံရမြေပုံ"ထဲက ကွဲပြားခြားနားတဲ့စွမ်းအင်ကို ရရှိခဲ့တဲ့အတွက် "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ရဲ့စွမ်းအားဟာ အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အရိပ်မည်းခုန်ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ခွဲထားတဲ့လျှာကို ချက်ချင်း ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ လျှာရှည်ကြီးဟာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြတ်သွားပြီး အမည်းရောင်အရည်တွေ လေထဲကို ပန်းထွက်ကုန်သည်။

"တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ဟာ သူ့ရဲ့ပြတ်နေတဲ့လျှာကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်ကနေ အမည်းရောင်အရည်တွေ ယိုထွက်လာသည်။ သူ လန့်ဖျပ်ပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီနေသည်။

သူ့ရှေ့မှာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရှေ့မှာ ခရမ်းရောင်အသားအရေနဲ့ ကလေးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားနေသည်။ ဒီကလေးဟာ ကိုယ်လက်အင်္ဂါတွေက ပါးလွှာပြီး ဦးရေပြားမှာ ကပ်နေတဲ့ စေးကပ်တဲ့ဆံပင်တွေ ရှိသည်။ သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ ခြေချောင်းတွေဟာ အရိုးကျနေပြီး ဓားတွေလို ရှည်ပြီးချွန်ထက်နေသည်။

အဲဒီချွန်ထက်တဲ့လက်သည်းတွေဟာ "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ရဲ့ ခွဲထားတဲ့လျှာကို ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ဖြတ်ပစ်လိုက်တာဖြစ်သည်။

"တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ဟာ နောက်ဆုတ်နေချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ရှေ့က ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့တူတဲ့ ထူးဆန်းပြီး မသိတဲ့ကလေးကို တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ ဒီကောင်လေးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမဲ့ အဲဒါဟာ ကင်မရာထားတဲ့ ကျောက်ပြားကြီးရဲ့နောက်မှာ အမြဲတမ်း ပုန်းနေခဲ့ပုံရသည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ ကင်မရာကို သွားယူတာဟာ "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား" ဖြစ်နေသည်။ သူသာဆိုရင် သူ့လည်ပင်းကို ကလေးရဲ့ချွန်ထက်တဲ့လက်သည်းတွေက အခုဆိုရင် ဖြတ်ပြီးသွားလောက်ပြီ။

အခုတော့ "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ဟာ ဒီသတ္တဝါနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပုံမရပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ခါးကိုကိုင်ပြီး ရပ်နေသည်။ သူ့အတွက် မတ်တပ်ရပ်နေရတာနဲ့ ရွေ့လျားရတာတောင် ခက်ခဲနေပြီဆိုတော့ ပြေးဖို့ဆိုတာ မပြောနဲ့တော့။

သူ ပြေးနိုင်ရင်တောင် ဒီလျင်မြန်စွာရွေ့လျားနေတဲ့၊ ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ကလေးကို မီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူ ယုံကြည်သည်။

“ဒီကောင်လေး… 'ပိုးခြည်'ထဲက ဘော့စ် နဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းမှုကိုယ်တိုင်လား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် လိုက်လာတာလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲ သူ့ခေါင်းထဲမှာ တွေးနေမိသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ တွားသွားနေတဲ့ကလေးဟာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရှိရာကို ခုန်ဝင်လာသည်။

အရင်က ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"ဟာ သူ့လျှာဖြတ်ခံရမှာကြောက်တဲ့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နောက်ကို အမြန်ဆုတ်သွားသည်။

အနှောင့်အယှက်ခံလိုက်ရတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့လက်ထဲက တူကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရိုက်ချလိုက်သည်။

ထူးဆန်းတဲ့ကလေးဟာ မမှန်မကန် ရွေ့လျားနေတဲ့အတွက် တူနဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ချပေမဲ့ ဘာအစွန်းအစကိုမှတောင် မထိမိခဲ့ပေ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့လည်ပင်းပေါ်မှာ အရည်တစ်မျိုး စိမ့်ထွက်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ယိုကျလာသလိုမျိုး အေးစက်တဲ့ခံစားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ကလေးဟာ သူ့ပခုံးပေါ်မှာ တင်နေပြီး သူ့လက်သည်းတွေက လည်ပင်းအရေပြားကို ဖောက်ဝင်နေသည်။

အချိန်နောက်ပြန်ရစ်!

ဒါဟာ သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ!

မူးဝေသွားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ "တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား"နဲ့အတူ ဂိုဒေါင်တံခါးဝမှာ ရပ်နေပြီး ချက်ချင်း မထွက်သွားသေးပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့နာနေတဲ့ခါးကို ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ ဖိထားသည်။ သူ့ရဲ့စွမ်းအင်က ဒီနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်အောင် လုပ်နိုင်သည်။ ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး "အချိန်နောက်ပြန်ရစ်"တဲ့စွမ်းရည်ကို အခုဆိုရင် အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

သူ့ရဲ့အကြည့်က အေးစက်နေပြီး ကျောက်ပြားကြီးရဲ့နောက်ကို အာရုံစိုက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒီနေရာကနေဆို ဘာမှမမြင်ရပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ကလေးတစ်ယောက် အဲဒီမှာ ပုန်းနေတယ်ဆိုတာကို သိနေခဲ့ လေသည်။