အခန်း (၂၁၃)

တိုက်ပွဲမြေပြင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ချင်ရှု မြွေအုပ်စု အပြီးတိုင်ရှင်းလင်းခံရပြီးဖြစ်သောကြောင့် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ အန္တရာယ်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှီလုသည် သူ၏ စွမ်းအားအများစုကို ပြန်လည်ရရှိနေပြီဖြစ်ပြီး လင်းထျန်းမင်လည်း အချို့ပြန်ရနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နောက်ပိုင်းကျင့်ကြံသူ သို့မဟုတ် ဒုတိယနှောင်းပိုင်းအဆင့် နောက်ပိုင်းနတ်ဆိုးသားရဲများနှင့်သာ မတွေ့ဆုံခဲ့ပါက သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘေးကင်းရေးကို အာမခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် ထိုစုံတွဲသည် တောင်ခြေရင်းတစ်လျှောက် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း ဆယ်လီကျော်မျှ နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် တိုက်ပွဲမြေပြင်အနီးရှိ ကျောက်တောထက် ပိုမိုကြီးမားသော၊ ပို၍လည်း ထူထပ်သော ချုံပုတ်များရှိသည့် ကြီးမားသည့် ကျောက်တောကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျောက်တော၏ ဗဟိုတွင် ကျယ်ဝန်းသည့် မြွေတွင်းများဖြစ်သော ဂူပေါက်များစွာက ဗဟိုပတ်လည်၌ တည်ရှိနေကြသည်။

ကြီးမားသည့် ကျောက်ဆောင်တစ်ခု၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေရင်း လင်းရှီလုသည် ရှေ့မှ ကျောက်တောကို လေ့လာလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ထျန်းမင် ဒီကျယ်ပြန့်တဲ့ ကျောက်တောကြီးက ချင်ရှုမြွေတွေရဲ့ အသိုက်ဖြစ်ရမယ်။ ငါထင်တာတော့ ဒီပတ်လည် မိုင်တစ်ရာလောက်က သူတို့ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်လိမ့်မယ်”

လင်းထျန်းမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နတ်ဆိုးသားရဲများတွင် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေများရှိကြပြီး ပို၍အစွမ်းထက်သည့် သားရဲများက မောင်းထုတ်ခြင်းမခံရပါက ထိုနယ်မြေများကို အများအားဖြင့် စွန့်ခွာလေ့မရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေများအတွင်း၌သာ နေထိုင်ပြီး မွေးမြူကြသည်။

ဒုတိယနှောင်းပိုင်းအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ နယ်မြေများသည် မိုင်တစ်ရာမှ ရာပေါင်းများစွာအထိ ကျယ်ဝန်းပြီး ပထမနှောင်းပိုင်းအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲအများစု၏ နယ်မြေများက မိုင်ပေါင်းများစွာသာ ကျယ်ဝန်းသည်။

သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော မီတာထောင်ချီကျယ်သည့် ကျောက်တောကို ကြည့်ရင်း လင်းထျန်းမင်၏ မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

မြွေအုပ်စုတစ်စုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်အတွက် သူတို့သည် အဖိုးတန်သည့်အရာများစွာကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ စာရွက်များပင် ရာနှင့်ချီကုန်ကျခဲ့သည်။ စစ်ပွဲမှရရှိသော ဆုလာဘ်များအတွက်သာ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ သို့သော် ချင်ရှုမြွေများ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အတွင်းအူတိုင်များကသာလျှင် သူတို့အား များပြားသည့် ဆုလာဘ်များ သယ်ဆောင်လာပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည့် အုပ်စု၏ ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး ရှားပါးသည့် ရတနာအချို့လည်း ရရှိကောင်းရရှိနိုင်သည်။

လင်းရှီလုသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ထုတ်ဖော်မပြဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ထျန်းမင် ဒီမြွေအုပ်စုရဲ့ နယ်မြေက ကျယ်ပြန့်တယ်။ အကုန်လုံးကို လိုက်စစ်ဆေးမယ်ဆိုရင် အချိန်အများကြီးပေးရလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး ဒီပတ်ဝန်းကျင်က နတ်ဆိုးသားရဲတွေကလည်း ငါတို့ကို လောဘတကြီး စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ ကျောက်တောပတ်လည် လီနှစ်ဆယ်ပတ်လည်လောက်ပဲ ရှာဖွေကြရအောင်။ ကျန်တဲ့နေရာတွေကိုတော့ လက်လျှော့လိုက်လို့ရတယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ရရှိထားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကလည်း လုံလုံလောက်လောက်ရှိနေပြီပဲ”

လင်းရှီလု၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ကြားသော် လင်းထျန်းမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သတိထားခြင်းက ပညာရှိရာရောက်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဆိုးသားရဲနယ်မြေအတွင်း၌ ရတနာများသည် ၎င်း၏ အသိုက်အဝန်း ဆယ်လီပတ်လည်တွင် ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။ အပြင်ဘက်ဒေသများတွင်မူ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး စူးစမ်းရှာဖွေရန် ထွက်သွားခြင်းသည် အန္တရာယ်

များသည်။ အကယ်၍ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် အနီးအနားရှိ နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ပါက ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာရန် မလွယ်ကူပေ။

ဤအချက်များကို စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်က ပြောသည်။

"ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး မြွေအုပ်စု ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ အတွင်းထဲမှာ အန္တရာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်တစ်ဖက်စီ ယူပြီး လီသုံးဆယ် ပတ်လည်ကို စူးစမ်းကြမယ်။ အကယ်၍ အန္တရာယ်ရှိရင် ကျောက်တောရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ချက်ချင်း ပြန်ဆုံကြမယ်"

"ကောင်းပြီ မြန်မြန် ရှာဖွေပြီး ပြဿနာရှိရင် ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်"

လင်းရှီလုသည် ထိုသို့ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဘယ်ဘက်သို့ ချက်ချင်းပျံသန်းသွားကာ အမြင်အာရုံမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လင်းထျန်းမင်လည်း အချိန်မဖြုန်းဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။

အန္တရာယ်ရှိမည်မဟုတ်သော်လည်း လင်းထျန်းမင်သည် မြေနတ်ဆိုးဓားကို ကိုင်ထားရင်း မည်သည့်အန္တရာယ်ကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် သတိကြီးစွာ ထားသည်။

သူသည် ကျောက်တောများကြားကို ဖြတ်သန်းသွားရာ ခြေတစ်လှမ်းလျှင် ဆယ်ကျန်းကျော်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သဖြင့် လီဆယ်ကျော်ကို လျင်မြန်စွာ အရောက်လှမ်းသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် ဒုတိယအဆင့် နတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်နှစ်ပင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိနေသေးသည်။

ရုတ်တရက် လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်သည်။ ရှေ့တွင် ကျန်းတစ်ရာအကွာ၊ ကျောက်တုံးများကြားရှိ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုတွင် တစ်ကျန်းခန့်မြင့်သော သစ်ပင်တစ်ပင် ပေါက်နေပြီး တောက်ပသော အနီရောင်အသီး ဆယ်လုံးကျော် သီးနေသည်။

သူ့ရှေ့တွင် တစ်ကျိုးမြင့်သော အပင်ကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မအော်ဘဲမနေနိုင်။

"ကျူရှင်းသီးပဲ"

လင်းထျန်းမင်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အမြင့်သို့ ခုန်တက်ကာ အသီးသစ်ပင်ဆီသို့ လျှင်မြန်စွာ ပြေးသွားသည်။

ကျူရှင်းသီးသည် ဒုတိယအဆင့် မီးသဘာဝ နတ်ဝိညာဉ်အသီးဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုနိုင်ပြီး နှစ်ခြောက်ဆယ်လျှင် တစ်ကြိမ် မှည့်သည်။

၎င်းသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော နတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏အာနိသင်က ဒုတိယအဆင့် နတ်ဝိညာဉ်မူလဆေးလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီး ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သည်။ အထူးသဖြင့် မီးသဘာဝ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အထူးထိရောက်ပြီး အလွန်ရှားပါးသော ရတနာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လင်ရွှမ်းဆေးလုံးနှင့်မတူဘဲ ၎င်းကို မည်သည့်အဆင်မပြေမှုမျှမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်စားသုံးနိုင်သည်။

ကျူရှင်းသီးသစ်ပင်မှ အသီးများက အချိန်ကိုက် မှည့်နေကြသဖြင့် သူ့အတွက် တကယ့်ကို အဖိုးတန်သော ဆုလာဘ်တစ်ခုပင်။

"ဒါ့ကြောင့် ဒီနေရာမှာ ချင်းရွှီမြွေတွေ ဒီလောက်များများ ပေါ်လာတာကိုး၊ ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးမြွေခုနစ်ကောင်တောင် ရှိနေတာ၊ ဒီအပင်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက မသေးဘူးပဲ"

ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်ပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် ကျူရှင်းသီးများကို ချက်ချင်း ခူးတော့သည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာဆယ်လုံးကျော်ကို ထုတ်ကာ မြေနတ်ဆိုးဓားကို ကိုင်လျက် ကျူရှင်းသီးများကို တစ်လုံးချင်း ဂရုတစိုက် ခူးယူပြီး သေတ္တာများထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်သည်။

သိပ်မကြာမီတွင် သူသည် ကျူရှင်းသီး ၁၂ လုံး စုဆောင်းမိသည်။

တစ်ကျန်းအမြင့်ရှိသော ကျူရှင်းသီးသစ်ပင်ကို ကြည့်ရင်း လင်းထျန်းမင်က မြေနတ်ဆိုးဓားကို မြေကြီးထဲသို့ မကြာခဏ ထိုးစိုက်ရာ မာကျောသော ကျောက်တုံးများသည် တိုဖူးကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ နှစ်ခြမ်းကွဲထွက်သွားသည်။

အသီးများ ခူးပြီးနောက် ကျူရှင်းသီးသစ်ပင်ကို ပြန်လည်စိုက်ပျိုးရန် အခွင့်အရေးကို သူ လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ သူ့မိသားစု၏ ဥယျာဉ်သို့ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးပါက နှစ်ခြောက်

ဆယ်ကြာပြီးနောက် လတ်ဆတ်သော နတ်ဝိညာဉ်အသီးများ သီးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အသက်ရှူချိန် ဆယ်ကြိမ်ကျော်အတွင်း မြေကြီးထဲတွင် တစ်ကျန်းအကျယ်ရှိသော တွင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျူရှင်းသီးသစ်ပင်ကို အမြစ်များပါမကျန် တူးဖော်ကာ ကြိုတင်

ပြင်ဆင်ထားသော သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးသွားသောအခါ လင်းထျန်းမင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကာ သူ၏ ရှာဖွေမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစ်နာရီကြာသွားသည်။

လီနှစ်ဆယ်ကျော် အချင်းဝက်ရှိသော ဧရိယာကို ထိုနှစ်ဦးသား စူးစမ်းရှာဖွေပြီးနောက် ကွဲကွာခဲ့သည့်နေရာတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသည်။