အခန်း (၂၂၀)

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီး ငါးရက်ကြာပြီးနောက်...

ဂူအိမ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အသံကြားသောအခါ လင်းထျန်းမင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ပြီး လင်းရှီလုဆီသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းရှီလုက သတိပြန်လည်လာသည်။ သူသည် မတည်မငြိမ် ထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ဒဏ်ရာများက အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်သဖြင့် လင်းထျန်းမင်သည် သူ့ကို စနစ်တကျ ထိုင်နိုင်အောင် အလျင်အမြန် ကူညီပေးပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စို့တစ်စို့ဖြင့် ပြောသည်။

"ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး ဒီရက်တွေအတွင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရတာ။ ဘိုးဘိုးက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီ"

လင်းရှီလုသည် လင်းထျန်းမင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

"ကလေး မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ငါ မသေသေးပါဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်"

လင်းရှီလု၏ ရင်ထဲထိရောက်သော အပြုံးကိုကြည့်ပြီး လင်းထျန်းမင်က ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားရပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စိုစွတ်လာသည်။

တိုက်ပွဲအလယ်တွင် သူ၏အဘိုးဖြစ်သူသည် သူ့ကို အမြဲတမ်းဂရုစိုက်ပြီး အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်း၏အစွန်းတွင်ပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘေးကင်းမှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့အတွက် အခွင့်အရေးများ ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

သူ့အတွက်သာမက လော့ယွမ်တောင်တန်းတွင် လင်းရှီကျီသည်လည်း လင်းမျိုးနွယ်စု၏ လူငယ်မျိုးဆက်အတွက် သူ၏အသက်ကို စွန့်စားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဥပမာများစွာ ရှိသည်။

လင်းရှီလုသည် သူ့နှင့်အတူ အကြိမ်များစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူ့အတွက် အမြဲတမ်း ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ စွန့်လွှတ်ခဲ့ကာ သူ၏အသက်ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်အသက်ထက် ပိုတန်ဖိုးထားခဲ့သည်။

ဤနက်နဲသော ခင်မင်မှုကို စဉ်းစားမိသောအခါ လင်းထျန်းမင်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားလာသလိုခံစားရသည်။ လင်းမျိုးနွယ်စုသည် သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို တန်ဖိုးထားသောကြောင့်သာ ဤခံစားချက်ကို သူနားလည်နိုင်ခြင်းပင်။

ထိုအခိုက်တွင် သူသည် ခွန်အားအတွက် ပြင်းပြသောဆန္ဒကို ခံစားရသည်။ သူ၏မိသားစုကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး ဤစိတ်ဓာတ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။

လင်းထျန်းမင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ပြတ်သားပြီး သူ၏အမူအရာသည် အထူး အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူအတွေးထဲ နစ်မြောနေစဉ် လင်းရှီလုသည် သတိမေ့မြောနေစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မေးမြန်းလာသည်။ လင်းထျန်းမင်သည် အဘယ်အရာမျှ မချန်ဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို ပြောပြသည်။

လင်းထျန်းမင်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လင်းရှီလုက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် အေးစက်သောလေကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး နေမင်းဓားချီပညာကိုလည်း မျှော်လင့်နေသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် နေမင်းဓားချီပညာကို လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က ရရှိခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုမှ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် ၎င်းကို လေ့လာခဲ့ကြသော်လည်း ဓားချီကို စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်းအတွက် အချိန်ယူရမှုက ကွဲပြားသည်။ လင်းရှီလုသည် တစ်နှစ်ကျော်ခန့်သာ ဓားချီကို စွမ်းအင်စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏စွမ်းအားက အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် တိုက်ပွဲတွင် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

"ထျန်းမင် မင်းအရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းဟာ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ထူးချွန်တဲ့လူတစ်ယောက်ပါပဲ" လင်းရှီလုက ဂုဏ်ယူမှုနှင့် သက်သာရာရမှုတို့ဖြင့် ဝင်းပနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။

လင်းထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး ကျွန်တော်တို့ နောက်ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဘိုးဘိုးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းအောင် စောင့်ပြီးမှ ဈေးကို ပြန်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချက်ချင်းထွက်မလား"

လင်းရှီလုသည် မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။

"ငါ့ဒဏ်ရာတွေက အမြန်မပျောက်နိုင်ဘူး၊ ဒီအခြေအနေနဲ့ ခရီးသွားဖို့လည်း မသင့်တော်ဘူး။ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူကြမလား။ မင်းလည်း ဒီအချိန်ကို အသုံးပြုပြီး ချူးရှင်းအသီးကိုစားပြီး ကျင့်ကြံမှု လုပ်လို့ရတာပေါ့။ ဒီအစီအစဉ်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ"

"ကောင်းပါတယ် ဘိုးဘိုးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်"

လင်းထျန်းမင်သည် လင်းရှီလု၏အစီအစဉ်ကို ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။ သူတို့သည် တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းဒေသမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီဖြစ်သောကြောင့် ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ခြေ မများတော့ပေ။ သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် ထိုင်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံရေးပညာကို စတင်

လည်ပတ်ကာ ကျင့်ကြံမှုကို စတင်သည်။

လင်းရှီလုသည် ဆေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး မျိုချလိုက်သည်။ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ တရားထိုင်ပြီး သူ၏ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်သက်သာရန် ကြိုးစားသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ကိုယ်ကို အကောင်းဆုံးအခြေအနေသို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချူရှင်းအသီးကို ထုတ်ယူပြီး တစ်လုံးလုံး မျိုချလိုက်သည်။

နတ်ဝိညာဉ်အသီးကို စားသုံးလိုက်သည်နှင့် နူးညံ့သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ သွေးလည်ပတ်မှုလမ်းကြောင်းများအတွင်း လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်စေသော ကောင်းကင်ဘုံဆန်သော ယားယံသည့် ခံစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ချူးရှင်းအသီး၏ စွမ်းအင်သည် လင်းရှန်ဆေးလုံးနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်။ သူသည် ပထမအဆင့် လင်းရှန်ဆေးလုံးကိုပင် စားသုံးတိုင်း မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

ဤထူးခြားသော စွမ်းအင်ကို ခံစားမိသောအခါ သူသည် ၎င်းကို ပေါင်းစည်းရန်အတွက် သူ၏ ကျင့်ကြံရေးပညာအပေါ် အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သူ၏ စွမ်းအင်ပင်လယ် ဒျန်တျန်ထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

ချူးရှင်းအသီး၏အကူအညီဖြင့် တစ်နာရီမျှသာ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် သူသည် နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပင်ပန်းစွာလေ့ကျင့်မှု တစ်လခွဲခန့်နှင့် ညီမျှလောက်အောင် စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်က ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် စတင်ကတည်းက သူသည် ကျင့်ကြံမှုအတွက် သင့်လျော်သော ဆေးဝါးများကို တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုဖူးသေးသလို၊ လက်ဆောင်ရတနာများကိုလည်း အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ခြောက်သွေ့နေသော စွမ်းအင်ပင်လယ် ဒျန်တျန်သည် နတ်ဝိညာဉ်အသီး၏စွမ်းအင်ကို ထိတွေ့သောအခါ နူးညံ့သော နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လောဘတကြီး စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဂူအိမ်အတွင်း၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံက တည်ငြိမ်နေပြီး ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဒဏ်ရာများကို ကုသနေကြသည်။

အချိန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်လွန်သွားပြီး နောက်ထပ်ဆယ်ရက် ကုန်လွန်သွားသည်။

တစ်နေ့မနက်ခင်းတွင် လင်းရှီလုသည် မျက်လုံးများကို ပထမဆုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ဖြူဖျော့နေသော ပါးပြင်များတွင် အရောင်ပို၍ ရှိနေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အသားဒဏ်ရာများအားလုံး ပျောက်ကင်းနေပြီး အတွင်းရှိ သွေးလည်ပတ်မှုလမ်းကြောင်းအများစုက ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေသည်။ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ ရှောင်ရှားပါက သာမန်လုပ်ဆောင်မှုများအတွက် ပြဿနာမရှိတော့ပေ။

လင်းထျန်းမင်လည်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆယ်ရက်တာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ချူးရှင်းအသီးတွင် ပါဝင်သော အစွမ်းထက်သည့်စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် စွမ်းအားအပြည့်အဝရှိသည်ဟု ခံစားနေရပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေက မကြုံစဖူး အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ချူးရှင်းအသီးတစ်လုံးတည်းဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ပထမအလွှာ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်လုနီးပါးအထိ အဆင့်တက်လာခဲ့သည်။ နောက်ထပ်အနည်းငယ်ရှိပါက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဒုတိယအလွှာသို့ ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

လင်းထျန်းမင်က အလွန်ကျေနပ်နေသည်။ လင်းရှီလု ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမည်သို့ ပြန်လည်သက်သာလာသည်ကို အလျင်အမြန် မေးမြန်းသည်။

လင်းထျန်းမင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်သော စကားများအပေါ် လင်းရှီလုက ပြောသည်။

"ထျန်းမင် ငါ့ဒဏ်ရာတွေ တည်ငြိမ်သွားပြီ။ တိုက်ပွဲကို ရှောင်ရှားသရွေ့ ပြဿနာမရှိတော့ဘူး၊ ငါတို့ ထွက်ခွာလို့ရပြီ။ ထျန်းဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေလည်း အခုဆို စိုးရိမ်နေကြပြီ"

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားတာ ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ပြီ၊ မျှော်မှန်းထားတာထက် ဆယ်ရက်ပိုတယ်။ သွားရမယ့်အချိန်တန်ပြီ"

လင်းထျန်းမင်သည် စကားတစ်ခွန်းဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂူအိမ်ကို စတင်

ရှင်းလင်းသည်။ ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ထွက်လာပြီး ဂူ၏ဝင်ပေါက်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။