“မျောက်၊ မျောက်ကလေး၊ မင်းနားမှာ ခိုလှုံဖို့ ငါလာနေပြီ”
Vol. 8 Ch. 119
ရေခဲထဲတွင် အလုံပိတ်ခံထားရသော လုချန်း ကိုကြည့်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်စပါးအုံးမြွေကြီးက ဝက်ဝံနက်ဘုရင်၏ အနားကို တွားသွားလာသည်။
“စကားမစပ် ဒီလိုစွမ်းအားကြီးတဲ့ သားရဲကို မင်းဘယ်လို ရန်စခဲ့တာလဲ”
စပါးအုံးဖြူကြီးက စပ်စုမေးသည်။
ဝက်ဝံနက်ဘုရင်ကို လိုက်ဖမ်းပြီး သတ်နိုင်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ခြင်းက လုချန်း မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို သက်သေပြနိုင်သည်။
ဤအရှေ့မြောက်တောင်တန်းတွင်၊ စပါးအုံးဖြူသည် ဤမျှအစွမ်းထက်သောတည်ရှိမှုကို တစ်ခါမျှမတွေ့ဖူးပေ။
“စကားနည်းနည်းနဲ့ ရှင်းပြရခက်တယ်၊ အရင်က တိုင်ရှန်တောင်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကြေးဝါအိုးတစ်လုံးပေါ်လာပြီး ဒီဝံပုလွေရဲ့ ညီမက သိမ်းသွားခဲ့တာ”
“ဒီဝံပုလွေကြီးက ထူးခြားဆန်းကြယ်တာကို ငါတွေ့မြင်ရတယ်၊ မင်းသိပါတယ်၊ ငါက လူသားအပေါ်ပိုင်းကို စိမ့်ဝင်ပြီး နျူကလီယားဗုံးတချို့ကို ပစ်လွှတ်ခဲ့တာ...”
ဝက်ဝံနက်ဘုရင်က စပါးအုံးမြွေဖြူကို ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အတိုချုံးပြောပြသည်။
“ငါမြင်တယ်၊ မင်းက ဒုက္ခရှာနေတာ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့အိမ်ကို ဖောက်ခွဲဖို့ထက် မင်းမှာလုပ်စရာ ဘာမှမရှိဘူးလား”
စပါးအုံးမြွေဖြူက လုချန်း,ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီး “ဒီဝံပုလွေကို ငါပိတ်ထားတယ်၊ ကြေးဝါအိုး ဘယ်မှာလဲ”
“ ကြေးဝါအိုးက သူ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ညီမမှာ ရှိသင့်တယ်”
“စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီကိစ္စကိုဖြေရှင်းပြီးရင် ငါ စီချွမ်ကို ကိုယ်တိုင်သွားလိုက်မယ်”
“ဒီဝံပုလွေကြောင့် ငါ့ကို လူသားတွေ အမဲလိုက်စေခဲ့တယ်၊ သူ့ဒါဂုန်နှင်းတောင်ကို ငါဖျက်ဆီးပစ်မယ်”
“ဟဲဟဲ၊ ဒီဝံပုလွေလေး ငါ့ကို မတားနိုင်ဘူး”
ဝက်ဝံနက်ဘုရင် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်နေသည်။
“ရွှီး~”
စပါးအုံးမြွေကြီးက လျှာကိုထုတ်လိုက်သည်။
“ဝက်ဝံနက် ၊ ငါ မင်းကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးပြန်မဆပ်သင့်ဘူးလား”
“ဟာဟား၊ စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုပိုင်၊ မင်း အရှေ့မြောက် တောင်တန်းတွေ မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ ဝမ်ရှန်း,က မင်းအတွက် မီးနဲ့ ရေကို မဆိုင်းမတွ ကျော်ဖြတ်မယ်!”
သူစကားပြောနေစဉ်တွင် ဝက်ဝံနက်ဘုရင်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုရိုက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သော ထုရိုက်သံတစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ လူ့လောကထဲ ရောက်နေသည်မှာ အတော်ကြာနေပြီဟုထင်ရပြီး သူ့စကားများက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများနှင့် မတူပေ။
“ကောင်းပြီ၊ ဒီကောင်ကို ရေခဲကန်အောက်ခြေမှာ အေးခဲထားပြီးပြီဆိုတော့ မင်းအရင်ပြန်သွားလို့ရပြီ”
ပိုင်ကျိုး,က ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောသော်လည်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။
ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီးသည် ရေကန်၏အောက်ခြေကို ငုံ့ကြည့်ကာ မျက်ခွံများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။
၎င်းကိုမြင်ပြီး ဘေးနားရှိ ဝက်ဝံဘုရင်က ပိုင်ကျိုး၏ အကြည့်နောက်ကိုလိုက်၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
မူလက ရေကန်အောက်ခြေရှိ ရေခဲပြင်တွင် အေးခဲနေသော ဧရာမဝံပုလွေကြီးက ရုတ်တရက် ပျောက်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ?!”
မီတာတစ်ထောင်နီးပါးထူသော ဤရေခဲများက သာမန်သားရဲများ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သောအရာမဟုတ်ပေ။
ခဏတာ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ပြင်းထန်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
အဖြူရောင်စပါးအုံးမြွေကြီးက ရေခဲကန်အတွင်း လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။
ရုတ်တရက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများက သိသာထင်ရှားစွာ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီးသည် သူ့၏ဦးခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး၊ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူ့၏အရေးကြီးသောအစိတ်အပိုင်းများကြားတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ရွှီးးး!”
စပါးအုံးမြွေသည် ပြင်းထန်သောဝေဒနာကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်သို့ခေါင်းမော့ကာ ချက်ချင်းအော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှပင် သူသည် ငွေဖြူ ဝံပုလွေကြီး၏ ကိုက်ခြင်းကိုခံလိုက်ရကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
လုချန်း,၏ ရေခဲပြာမျက်လုံးများမှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းရောင်ဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လုချန်း,သည် ရေခဲကန်၏အောက်ခြေ၌ အေးခဲနေချိန်တွင် လွန်းပျံစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
‘ငါသာ ဒီစွမ်းရည်ကို မနိုးထခဲ့ဘူးဆိုရင် မီတာတစ်ထောင်အထူကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို ဝက်ဝံနက်ဘုရင် နဲ့ ပိုင်ကျိုး,တို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျသွားလိမ့်မယ်’
လေအလျင်စွမ်းရည်နှင့် ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည်တို့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် လုချန်း,သည် စပါးအုံးမြွေဖြူထံ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုနှင့်အတူ လျှပ်စီးကြောင်းများကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော ငွေဖြူလျှပ်စီးကြောင်းများက စပါးအုံးမြွေဖြူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးမှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။
ကြောက်စရာကောင်းသော လျှပ်စီးများအောက်တွင် မီတာ ၁၀၀ ကျော် အရှည်ရှိသော ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး တကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
လျှပ်စီးကြောင်းများကြောင့် လွတ်မြောက်ရန် ခွန်အားပင်မရှိသလို လှုပ်ရှား၍လည်းမရတော့ပေ။
၎င်းကိုမြင်ပြီး ဘေးနားရှိ ဝက်ဝံနက်ဘုရင်က လုချန်း,ကို အလွန်ကြောက်သွားပြီး သူ့၏သတ္တိများ ဆုံးရှုံးသွားသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီးနောက်၊ ဝက်ဝံနက်ဘုရင်သည် လုချန်း ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းပင်။
ထို့နောက် သူဘာကိုမျှဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်ပြေးသွားသည်။
နှေးကွေးမည်ကို ကြောက်သကဲ့သို့ ဝက်ဝံနက်ဘုရင်က ခေါင်းပင် မလှည့်ဝံ့ဘဲ ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး၏ သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
“ရွှီးး!”
“ဝမ်ရှန်း! ဝက်ဝံဆုတ်၊ သေမှာကို ကြောက်တဲ့ကောင်၊ မင်း သေလိမ့်မယ်!”
“အရူးကောင် ငါပြောတာကြားလား?!”
ဝက်ဝံနက်ဘုရင် ပြေးသွားသည်ကို မြင်ပြီး ပိုင်ကျိုး အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး အဆက်မပြတ်ကျိန်ဆဲနေသည်။
သူ့ကိုကူညီရန် ရှေ့ထွက်ခဲ့သော်လည်း ယခု ဝက်ဝံနက်ဘုရင်,က ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဝက်ဝံနက်ဘုရင်သည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ပြီး သူ့ကိုပြန်ကူညီရန် ဘာမဆိုလုပ်မည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ယခု ခေါင်းပင် ပြန်မလှည့်တော့ပေ။
လုချန်း,၏ တိုက်ခိုက်မှုက အလွန်အားကောင်းပြီး ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခုအချိန်တွင်ပင် ၎င်းကို ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။
ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် နောင်တရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
လုချန်း,၏ စွမ်းအား အလွန်ကြောက်စရာကောင်းမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ပိတ်လှောင်ထားခံရခြင်းမှ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်နိုင်ရုံသာမကဘဲ ချက်ချင်းပင် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
သူသည် လုချန်း,၏အကိုက်ခံရခြင်းမှလွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှလျှပ်တစ်ပြက်လျှပ်စီးကြောင်းများက သူ့ကိုမလှုပ်ရှားနိုင်အောင် တားဆီးထားသည်။
လုချန်း,သည် မြွေကြီးကို ထိန်းထားရန် သူ၏ဝံပုလွေခြေသည်းများကိုပင် အသုံးပြုခဲ့သည်။
ခန္ဓာကိုယ်အားပြိုင်မှုတွင် စပါးအုံးဖြူက လုချန်း,ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိပေ။
“ဘုရင်ကြီး ဝံပုလွေဘုရင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုပါ!”
“ငါမှားမှန်း သိပါတယ်၊ ဒီဝက်ဝံနက်ပြောတာကို နားထောင်ပြီး မင်းကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့သင့်ဘူး!”
“ငါတို့အားလုံးက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ သားရဲတွေပဲလေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ!”
သူသည် လုချန်း နှင့် မယှဉ်နိုင်သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် စပါးအုံးမြွေဖြူက ကရုဏာသက်ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
၎င်းကိုကြားပြီး လုချန်း,က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။
အခြားသားရဲများသည် ဤကဲ့သို့ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းဆိုပါက၊ သူတို့၏ အရည်အချင်းကြောင့် သူတို့ကို ထိန်းကျောင်းရန် စဉ်းစားပေးမည်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ဤစပါးအုံးမြွေဖြူနှင့် ဝက်ဝံနက်ဘုရင်တို့က တစ်အုပ်စုတည်းဖြစ်ကြပြီး သူတို့နှစ်ကောင်စလုံးက အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ကြသည်။
အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤသားရဲကောင်နှစ်ယောက်က သူကို ထောင်ချောက်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကို ထိန်းကျောင်းစရာမလိုပေ။
“မင်းမှားမှန်း သိရင် သေရမယ်ဆိုတာကိုလဲ မင်းသိထားသင့်တယ်!”
လုချန်း,သည် စပါးအုံးမြွေကြီး၏ ကြီးမားသော အသားအပိုင်းအစကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။
ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီးက ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကြောင့် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်သံများ ထွက်လာသည်။
ထို့နောက် လုချန်း,၏ ရေခဲစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလွန်အေးစက်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို လုချန်း,က ချက်ချင်း အေးခဲစေလိုက်သည်။
၁၀၀ မီတာကျော်ရှည်သော မြွေ၏ကိုယ်ထည်က ယခုအခါ ရေခဲပန်းပုရုပ်တစ်ခုနှင့်တူသည်။
ခဏအကြာတွင်၊ ဤအစွမ်းထက်သောသားရဲ၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။
သူ့ဒဏ်ရာများမှ သွေးများပင် သွေးရောင်သလင်းကျောက်ရေခဲအဖြစ်သို့ အေးခဲသွားသည်။
လုချန်း ဤနေရာတွင် အကြာကြီးမနေပေ။ စပါးအုံးမြွေကြီးကို သတ်ပြီးနောက် ဝက်ဝံနက်ဘုရင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လိုက်ဖမ်းပြန်သည်။
အမှတ်အသား တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် လုချန်း,သည် ဝက်ဝံနက်ဘုရင် လွတ်မြောက်မည်ကို မစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။
အေးခဲနေသော ရေကန်အနား။
ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းရည်နှင့် သာလွန်တိတ်ဆိတ်ခြင်းရည်တို့ကို အားကိုးပြီး ဂျီယန်ရှိုး နှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် ရေခဲကန်၏အစွန်းအထိ ခြေရာခံလိုက်လာခဲ့ကြသည်။
“ဒီဝက်ဝံနက်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား...”
ဝမ်ဝမ်လီ,က သေသေချာချာ အနံခံရင်း “ငါ့အမြင် ဝက်ဝံနက်ဘုရင်က ဒီရေခဲအိုင်ထဲကို ဝင်သွားသင့်တယ်”
“ကြည့်စမ်း၊ ဟိုမှာက ရေခဲက ပိုပါးတယ်”
ဂျီယန်ရှိုး နှင့် အခြားသူများသည် အေးခဲသောရေကန်၏အစွန်းတွင် ရပ်ရုံဖြင့် အအေးဓာတ်ကိုခံစားနိုင်သည်။
“ဘုန်း!”
ထိုအချိန်တွင် ရေခဲပြင်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
အနက်ရောင် ဧရာမသားရဲကြီးက ရေခဲကန်အောက်မှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝက်ဝံနက်ဘုရင် တောက်လျှောက်ထွက်ပြေးနေ၏။
“ဝက်ဝံနက်ဘုရင် အသက်ရှင်နေသေးတာလား”
၎င်းကိုမြင်ပြီး လူတော်တော်များများက မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
များမကြာမီတွင် နောက်ထပ် ငွေရောင်ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်က ရေခဲပြင်ကိုဖြတ်ပြီး ဝက်ဝံနက်ဘုရင်နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။
“ဒီဝက်ဝံနက်ဘုရင်က တကယ့်ကို လိမ္မာပါးနပ်တယ်၊ သူ့မှာ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်”
“သူ့ရဲ့ နိုးထလာတဲ့ စွမ်းရည်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ!”
ဝက်ဝံနက်ဘုရင်မှ ပြောင်းလဲသွားသော လင်းယုန်ကြီးအားကြည့်ပြီး လူတိုင်းက သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။
ဝက်ဝံနက်ဘုရင်သည် ရေခဲမြို့တွင် အဖွဲ့အများအပြားမှ ပထမဆုံးဝိုင်းရံခံခဲ့ရကာ ဝက်ဝံနက်တောင်ကုန်း သို့ရောက်ရှိပြီးနောက် နျူကလီးယားဗုံးဖြင့် ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ယခု သူသည် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း ယခုထိ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“နေပါဦး! နေပါဦး!”
“သခင်ဝံပုလွေဘုရင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုလိုက်မဖမ်းပါနဲ့၊ ငါတို့လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရုံနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးယူလို့ရပါတယ်”
“မင်းရဲ့ ခွန်အားက တုနှိုင်းမမီဘူး၊ ငါ့မှာ ပြောင်မြောက်တဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနဲ့ အသွင်ပြောင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်”
“ငါတို့က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပဲ၊ ငါတို့ အတူတူ ပူးပေါင်းရင် ကမ္ဘာကြီးကို စိုးမိုးဖို့ လွယ်ကူလာလိမ့်မယ်”
ဝက်ဝံနက်ဘုရင်က အရူးအမူးပြေးရင်း လုချန်း,ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဟာဟား၊ မင်းက ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ အရည်အချင်းရှိလို့လား”
လုချန်း,က သူ့နောက်ကို လိုက်လာရင်း သူ့မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများထဲတွင် ဝက်ဝံနက်ဘုရင်၏ ဉာဏ်ရည်သည် အမှန်တကယ်ပင် မနိမ့်ကျပေ။
သို့ပေမယ့် ဤသည်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများနှင့် ယှဉ်ရုံပင်။
လုချန်း,သည် လေအလျင်စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းပြီးနောက်၊ သူ၏ အရှိန်က သိသိသာသာ တိုးလာပြီး ဝက်ဝံနက်ဘုရင်မှ အသွင်ပြောင်းသွားသော လင်းယုန်ကြီးကို လိုက်ရန် လွယ်ကူသွားခဲ့သည်။
ဤဝက်ဝံနက်ဘုရင်သည် ဒါဂုန်နှင်းတောင်ကို ဖျက်ဆီးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ လုချန်း,က သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် သေစေမည် မဟုတ်ပေ။
လုချန်း,သည် ဝက်ဝံနက်ဘုရင် မသေဆုံးမီ သူ့ကံကြမ္မာကို မဆုံးဖြတ်နိုင်တော့သည်အထိ ကြောက်ရွံ့မှုကို တွေ့ကြုံခံစားစေချင်သည်။
“မိုက်မဲတဲ့ နှင်းဝံပုလွေ!”
“အခု ဒီကိုရောက်လာပြီဆိုတော့ မျောက်ကြီးကို အကူအညီတောင်းလို့ရမယ်ထင်တယ်“
“ငါတို့ကြားမှာ အမုန်းတရားတွေရှိပေမယ့် ငါတို့က အရှေ့မြောက်တောင်တန်းတွေမှာ နေထိုင်တာပဲလေ”
“အပြင်က ဝံပုလွေဘုရင် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာတာဆိုတော့ ဒီမျောက်က ငါ့ကို ကူညီပေးသင့်တယ်...”
ဝက်ဝံနက်ဘုရင်သည် တခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တောင်ထိပ်၏ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။
လိုက်ဖမ်းနေစဉ်တွင် လုချန်း,က အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ခြေသည်းများကို ရံဖန်ရံခါ ဝှေ့ယမ်းကာ ဝက်ဝံနက်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆိုးရွားသော ဒဏ်ရာများကို ချန်ထားခဲ့သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသော်လည်း ဝက်ဝံနက်ဘုရင်သည် ခဏတာမျှ မရပ်တန့်ဝံ့ပေ။
ရှင်သန်လိုစိတ်ပြင်းပြသော လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် သူ၏အရှိန်က အနည်းငယ်တိုးလာသည်။
“မျောက်၊ မျောက်ကလေး၊ မင်းနားမှာ ခိုလှုံဖို့ ငါလာနေပြီ”
ဝက်ဝံနက်ဘုရင်သည် တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်မှ ပျံသန်းကာ ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်သည်။
သူ့အသံဆုံးသည်နှင့် အနီးနားရှိ သစ်တောများထဲမှ မျောက်အုပ်စုကြီး ထွက်လာသည်။
မျောက်များထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးမှာ မီတာဆယ်ဂဏန်းမြင့်သော ဧရာမမျောက်နက်ကြီးဖြစ်သည်။
ဤမျောက်နက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရောင်ဝါသည် ယခင်က ဒေါင်ရှန်း ခရိုင်ကို ကျူးကျော်ခဲ့သော မြောက်ပင်လယ်နဂါးဘုရင်ထက် မနိမ့်ပေ။