အဖိုးတန်ဆေးပြားမှတ်တမ်း။ ချီသွေးဆေး ပြီးမြောက်ခြင်း။

"ပြောပါ၊ ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲ" စူးချန်ခုန်းသည် သူ့နောက်ကို တစ်လမ်းလုံး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လိုက်လာနေသည့် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သံသယရှိစရာတစ်ခုခုရှိသည်မှာ သိသာပါသည်။

အနှီလူက ချောင်းဟန့်ပြီး ဆိုလေ၏။ “ငါ့နာမည်က စွင်းယွင်။ စွင်းဖုက ငါ့ညီဖြစ်ပြီး စွင်းယဲ့ယိက ငါ့အဖိုးပဲ။”

"အဖိုးတန်ဆေးအိမ်တော်ကလူလား။"

စူးချန်ခုန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီစွင်းယွင်ဟာ သူအရင်က တွေ့ဖူးတဲ့ စွင်းဖုနဲ့ ဆင်တူပေမယ့် သူတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကတော့ လုံးဝ မတူပါ။ စွင်းဖုသည် ရိုးဖြောင့်သော သူတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း စွင်းယွင်သည် အရက်နှင့်မိန်းမများကို အလွန်အမင်း ယစ်မူးသူ၏ အသွင်အပြင်ရှိသည်။

သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပြီးနောက် စွင်းယွင်၏ မျက်လုံးများက "မင်းက အဖိုးတန်ဆေးအိမ်တော်ကို လာပြီးတော့ ငါ့အဖိုးကို အဂ္ဂိရတ်ပညာ အကူအညီလာတောင်းတာ မဟုတ်လား။ ငါက သိပ်တော့မကျွမ်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဂ္ဂိရတ်ပညာကိုတော့ ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်လောက် လေ့လာခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ မင်းကို ဈေးလျှော့ပေးလို့ရတယ်နော်။"

စူးချန်ခုန်းသည် စွင်းယွင်ကို မဆိုထားနှင့် စွင်းယိယဲ့ကိုပင် သိပ်မယုံကြည်ရာ အခုအခြေအနေက တော်တော်လေး ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်မိသည်။ စွင်းယွင်၏ အဂ္ဂိရတ်ကျွမ်းကျင်မှုသည် စွင်းယိယဲ့ထက် နိမ့်ကျသည်မှာ သေချာပါသည်။ သူ့ကို အဂ္ဂိရတ်ပညာအတွက် အကူအညီတောင်းတာက တုံးအတာပင်။ အလကားဆိုရင်တောင် သူလိုချင်မှာ မဟုတ်ပါ။ သူ့ပိုက်ဆံတွေကို လွှင့်ပစ်လိုက်သလိုသာဖြစ်မည်ပင်။

"ထားလိုက်တော့၊ တခြားဘာမှ မရှိရင် အခုပဲ ထွက်သွားတော့မယ်။" စူးချန်ခုန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ခဏစောင့်! မင်း အဂ္ဂိရတ်ပညာကို သင်ချင်လို့ ငါကြားတယ်"

သို့သော် စွင်းယွင်က စူးချန်ခုန်းကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟမ်? ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ပေးမလို့လား"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး စွင်းယွင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စွင်းယိယဲ့၏မြေးဖြစ်သူ စွင်းယွင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စွင်းယိယဲ့ထံမှ အဂ္ဂိရတ်ပညာကို သင်ယူခဲ့သည်။ စွင်းယိယဲ့သည် တပည့်များ လက်မခံတော့သောကြောင့် စွင်းယွင်မှ အဂ္ဂိရတ်ပညာကို သင်ယူတာက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း စွင်းယွင်က ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောသည် "ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ မှန်ကန်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ငါ့မှာ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့်... မင်းကို အဂ္ဂိရတ်ပညာစာအုပ်တစ်အုပ် ပေးနိုင်တယ်။ မင်း စာအုပ်ကို လိုက်နာပြီး သင်ယူပေါ့။"

စကားပြောနေစဉ် စွင်းယွင်သည် ပေတစ်ဝက်အကျယ်ရှိသော စာအုပ်အထူကြီးတစ်အုပ်ကို ရင်ဘတ်ထဲ မှဆွဲထုတ်ကာ အပြုံးပြုံးလေးနှင့် ဆိုလေ၏။ "ဒါက ငါ့အဖိုးပြုစုတဲ့ "အဖိုးတန်ဆေးပြားမှတ်တမ်း"လေ။ သာမာန်ဆေးပြားအချို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ သန့်စင်မှုနည်းလမ်းတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး အဂ္ဂိရတ်ပညာရဲ့ အခြေခံနည်းစနစ်တွေကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားတယ်။ အဲဒါက ငါ့အဖိုးက သူ့တပည့်ဖြစ်တဲ့ ငါတို့တွေကို အဂ္ဂိရတ်သင်ပေးနေကျ စာအုပ်ပဲ။"

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အဂ္ဂိရတ်ပညာ စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိလျှင်လည်း အမှန်တကယ် ကောင်းပါ၏။

"ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ" စူးချန်ခုန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး တည့်မေးလိုက်သည်။

စွင်းယွင်က ဒီစာအုပ်ကို ပိုက်ဆံနဲ့လာရောင်းတာ ရှင်းပါသည်။

"ဆရာလီက တည့်သမားပဲ။ ငွေတစ်သောင်းနဲ့ဆိုရင် 'အဖိုးတန် ဆေးပြားမှတ်တမ်း' က မင်းအတွက်ပဲ!"

စွင်းယွင်သည် စူးချန်ခုန်းမည်မျှ စိတ်အားထက်သန်ပုံပေါက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး တွင်တွင်ကြီးပြုံးကာ စျေးနှုန်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

စွင်းယွင်သည် မတန်တရာ ဈေးဖြစ်သော ငွေတစ်သောင်းကို ချက်ချင်း တောင်းလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းက မျက်နှာသေနှင့် ဆိုလေ၏။ "ခင်ဗျားလာနောက်နေတာလား"

အဂ္ဂိရတ်ထိုးဖို့ ငွေတစ်သောင်း? သူက အာမခံချက်ရှိသော အလုပ်သင်သင်တန်းကို ကမ်းလှမ်းနေတာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်လေ့လာရမည့် စာအုပ်တစ်အုပ်အတွက် ငွေတစ်သောင်း လိုချင်တာလား။

စွင်းယွင်က ပြုံးပြကာ ဆိုသည်။ "ဈေးအရမ်းကြီးရင် ငါတို့ လျှော့စျေး ၉၀၀၀နဲ့ရမယ်!"

စူးချန်ခုန်းက ပြန်မဖြေရာ စွင်းယွင်က အံကြိတ်လျက် ဆို၏။ "ငွေ ၈၀၀၀! ဒီစာအုပ်က ငါ့အဖိုးရဲ့ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အလုပ်ကြိုးစားမှုရဲ့ ရလဒ်ပဲ။ အပြင်လူတွေက ဒါကို တစ်စက်လေးတောင် မြင်ဖူးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ပိုက်ဆံနဲ့တောင် ဝယ်လို့မရတာ သေချာတယ်!"

"ငွေ ၇၀၀၀! ငါထက်လျော့မပေးနိုင်တော့ဘူး!"

စွင်းယွင်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ စွင်းယွင်ကို တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ဘဝနဲ့ ရင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာခဲ့ရတာ။ ဒီ 'အဖိုးတန်ဆေးပြားမှတ်တမ်း' က ကျွမ်းကျင်သူရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်မပါဘဲ အဂ္ဂိရတ်ပညာကို စတင်လေ့လာသူတွေအတွက် အညွှန်းစာအုပ်တစ်ခုသာသာပဲ။ ဝယ်ပြီးရင် ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်က အဂ္ဂိရတ်ပညာကိုလည်း စိတ်ဝင်စားဘူး။ ဒါပေမယ့် ဈေးအရမ်းကြီးနေရင်တော့ မတန်ပါဘူး။"

စွင်းယွင်က အင်တင်တင်ဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျကာ မေးလိုက်သည်"ဒါဆို မင်း ဘယ်လောက် ကမ်းလှမ်းချင်တာလဲ"

"၂၀၀၀ တန်၊ တစ်ပြားမှ ထပ်မတိုးဘူး!" စူးချန်ခုန်းတွေးဆပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးစျေးနှုန်းကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

ကျောက်မိသားစု လေလံပွဲ၌ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော 'မီးတောက်နီအတတ်' စာအုပ်ကို ငွေတစ်ထောင်ကျော်ဖြင့် ရောင်းချခဲ့သည်။ ရှားပါးတာက ရတနာကို တန်ဖိုးရှိစေသည်။ အဂ္ဂိရတ်ပညာစာအုပ်တွေက ရခဲပေမဲ့ ငွေ ၂၀၀၀က စူးချန်ခုန်း ပေးလိုတဲ့ဈေးဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ… ရတယ်လေ။ မင်းနဲ့ဈေးတော်တော်ညိဖို့ ခက်တာပဲ… ဒါဆိုလည်း ငွေ ၂၀၀၀ ပေါ့။ ပိုက်ဆံလိုလို့ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ငါရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းကိုရောင်းလိုက်တာ ဘယ်သူကိုမှ မပြောရဘူးနော်—အဘိုးသိရင် သူငါ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးလိမ့်မယ်။”

စူးချန်ခုန်းက သူသဘောမတူရင် ထွက်သွားတော့မယ့် သဘောထားကို မြင်လိုက်ရတော့ စွင်းယွင်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်နှာထားနဲ့ နောင်တရပြီး သူ့ရဲ့သဘောတူညီချက်ကို ပျော့ညံ့တဲ့အမူအရာနဲ့ သဘောတူလိုက်ကာ တခြားသူတွေကို ထုတ်မပြောဖို့ စူးချန်ခုန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးလိုက်သည်။

စွင်းယွင်သည် စွင်းယိယဲ့၏မြေးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပျင်းရိမှုနှင့် အသုံးအဖြုန်းကြီးမှုကြောင့် လူသိများသည်။ သူက အကြွေးများစွာ‌တင်နေပြီး သူ့အဘိုးကို မပြောရဲပေ။ ယနေ့တွင် စူးချန်ခုန်းနှင့် စွင်းဖုတို့ စကားပြောသံကို တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခိုးနားထောင်ပြီးနောက် သူ့အကြွေးများကို ဆပ်ရန်အတွက် 'အဖိုးတန်ဆေးပြားမှတ်တမ်း' ကို ရောင်းချရန် မျှော်လင့်ပြီး သူ့နောက်လိုက်ရန် စိတ်ကူးရခဲ့သည်။

သို့ပေမယ့် စူးချန်ခုန်းကတော့ ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူသည် 'အဖိုးတန် ဆေးပြားမှတ်တမ်း' ကို သူ့လက်ဝယ် ရယူလိုသည်။ စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာပြီး အဂ္ဂိရတ်ပညာကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ပါက သူ့ကိုယ်သူ အားကိုးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို ခယစရာမလိုတော့ပေ။ သူ အရူးလုပ်ခံရမည်လည်း မဟုတ်တော့ပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ငွေ ၂၀၀၀ ကို ထုတ်ကာ စွင်းယွင်ထံ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး အပြန်အလှန်အနေဖြင့် စွင်းယွင်က 'အဖိုးတန် ဆေးပြားမှတ်တမ်း' ကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ စွင်းယွင်သည် "ဒီ 'အဖိုးတန် ဆေးပြားမှတ်တမ်း' စာအုပ်က အဂ္ဂိရတ်ပညာကို မလေ့လာနိုင်ရင် အဲဒါ ငါ့အမှားမဟုတ်ဘူးနော်။ မင်းမှာ အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ပဲ။" ဟုပြောလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းက စွင်းယွင်နှင့် ကြာရှည်စွာ ဆွေးနွေးဖို့ စိတ်မ၀င်စားပေ။ 'အဖိုးတန် ဆေးပြားမှတ်တမ်း' တွင် လွဲမှားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပါက ၎င်းကို သေချာ မလေ့လာတာက မိမိအပြစ်ဖြစ်မည်မှာ သေချာပါသည်။ သို့သော် လှည့်ဖြားမှုတစ်စုံတစ်ရာပါ၀င်သည်ဆိုပါက သူသည် ငွေနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု နှစ်ခုစလုံးကို အလကားပေးလိုက်ရသည်ကို တွေ့ရှိပါက စူးချန်ခုန်းသည် စွင်းယွင်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ခွင့်လွှတ်မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။

အရောင်းအ၀ယ်ပြီးသွားသောအခါ စွင်းယွင်သည် လမ်းကြားမှ ထွက်သွားစဉ် တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပြီး အဝတ်အစားများကို ပြန်ပြင်ဆင်ကာ ထိုနေရာမှ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတော့လေသည်..