အလောင်းတောင်၏ ကျူးကျော်ခြင်း

ချင်ဖုန်းသည် အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်၏ လမ်းကြောင်းများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူနှင့် သူ၏မိန်းမနှစ်ဦးသည်လည်း တစ္ဆေဘေးအန္တရာယ်အမျိုးမျိုးကို ဖြေရှင်းခဲ့ကာ လူများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

လမ်းကြောင်းများကို မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် သူသည် အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်လည်ပတ်မှု၏ အစီအရင်ကိုလည်း အကြမ်းဖျင်းနားလည်သွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အကိုင်းအခက်များဆွဲခြင်းဖြင့် မတူညီသော အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများ၏ လားရာများအတိုင်း ၎င်းတို့၏ဖြတ်မှတ်များကို ရှာဖွေနိုင်သည်။

ပြီးတော့ အဲ့ဒါက အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်စုဝေးရာ၏ အရင်းအမြစ်ပဲဖြစ်ရမည်!

သို့သော်လည်း ချင်ဖုန်းက သူ၏စိတ်ထဲမှ အနောက်ပိုင်းဒေသမြေပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်စုဝေးရာ နေရာသည် အစပိုင်းတွင် လူတိုင်းရှိနေခဲ့သော ချုံယွိမြို့ ဖြစ်နေသည်ကို တုန်လှုပ်စွာတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ချင်ဖုန်းက အရာများစွာကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ဘာကြောင့် ကြယ်တာရာလေ့လာခြင်းပညာက ချုံယွိမြို့တွင် တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏ပေါ်ထွက်လာမှုကို ပြသခဲ့သလဲ? ဘာကြောင့် သူက မြို့ထဲကလူတွေကို အလွန်ထူးဆန်းနေသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့သလဲ?

အခုသူပြန်သတိရကြည့်တော့ မြို့ထဲကလူတွေက ရုပ်သေးတွေလို မဟုတ်ဘူးလား။ မောက်ယင်သာ တကယ်ပဲ ချုံယွိမြို့မှာရှိနေခဲ့ရင် မြို့ထဲကလူတွေက ကြိုးကိုင်ခံထားရသူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်တွေက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြိုကွဲသွားလောက်ပြီ။ ချင်ဖုန်း၏အမူအရာမှာ လေးနက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

'ငါဒီအကြောင်းကို တပ်မှူးဖုကို ပြောပြရမယ်။ ငါမပြန်ခင် စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်လဲ့တို့မှာ ဘာဒုက္ခမှမရှိပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။'

ထိုစဉ်မှာပင် လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြောက်ဘက်သို့ကြည့်ကာ သူတို့၏လှပသောမျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

လျို့ကျန့်လီက တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ အားပြင်းတဲ့လှိုင်းဂယက်တစ်ခုရှိနေတယ်။"

ချန်းဖေးလန်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။

"ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းတဲ့ အလောင်းတွေနဲ့ သွေးတွေရဲ့အနံ့ဆိုးတစ်ခုရတယ်။"

ချင်ဖုန်း ကြောင်သွားပြီး သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်၏အကြည့်များ ညွှန်ပြရာလားရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲမှ အနောက်ပိုင်းဒေသမြေပုံအရ ထိုလားရာသည် လူသားမြို့ဖြစ်သော ဟွေလင်မြို့ဖြစ်သင့်သည်။

ဟွေလင်မြို့ကိုစောင့်ကြပ်နေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများနှင့် စစ်သားများမှာ ဤသို့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကဲ့သို့ မြင်ကွင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

မြို့တံခါးဝတွင်ရပ်ရင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများက မြို့ကိုဝိုင်းရံထားသည်။

နားကွဲလုမတတ်ဟိန်းဟောက်သံမရှိ၊ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံမရှိ။

ထိုမိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ခြောက်သွေ့နေသည်။

သူတို့၏အသွင်အပြင်မှာ သူတို့သေဆုံးသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းညွှန်ပြနေသည်။

သို့သော် ဤအလောင်းအုပ်စုမှာ ယခုအခါ ဟွေလင်မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေသည်။

မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေအုပ်စုမှာ သေခြင်းကိုမကြောက်ပေ။ ပိုတိတိကျကျပြောရလျှင် သူတို့ကိုလုံးဝသတ်၍မရနိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူတို့မှာ အခြေခံအားဖြင့် အလောင်းများဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ခေါင်းများပြတ်သွားလျှင်ပင် သူတို့က သူတို့၏လက်သည်းများကို ဝှေ့ယမ်းနိုင်သေးသည်၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်များကို ထိုးဖောက်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏ကြီးမားသောခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် စစ်သားများကို ကြိတ်ချေနိုင်သေးသည်။

အောင်နိုင်ရန်မဟုတ်သော စစ်ပွဲဖြစ်ပြီး မြို့သူမြို့သားများအတွက် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုများအတွက် တိုက်ခိုက်ရသောစစ်ပွဲဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမား သို့မဟုတ် စစ်သားတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ သူတို့အားလုံး မြို့တံခါးဝတွင် ခိုင်မာစွာရပ်တည်ကာ သူတို့၏စိတ်ဆန္ဒများနှင့် သူတို့၏အသားကိုသုံး၍ ထိန်းထားကြသည်။

သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်စတေးမှုများဖြင့် သူတို့က မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏ရှေ့တိုးတက်မှုကို တားဆီးကြသည်။

အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြစ်သွားလျှင်တောင်မှပင်!

နောက်ထပ်ခဏလေးမျှ ကြန့်ကြာစေရန်အတွက်ဖြစ်လျှင်တောင်မှပင်!

ဘုန်း! ဘုန်း!

တံခါးနှင့်နံရံများကို ရိုက်ခတ်နေသောအသံများမှာ အဆက်မပြတ်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ပင့်ကူအိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေသည်။

မြို့ကိုကာကွယ်သူများမှာ အကြွင်းမဲ့ အစွမ်းကွာခြားမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မကြာမီပင် သူတို့၏အရေအတွက်တစ်ဝက်ကို စတေးခဲ့ရသည်။

သူတို့အားလုံးသိသည်မှာ မည်မျှပင်ခိုင်မာသောကာကွယ်ရေးဖြစ်ပါစေ ဒီလို ထိုးစစ်ကို မခံနိုင်ပေ။

ကယ်ဆယ်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်မှမလာပါက မြို့ပျက်စီးပြီး လူများသေဆုံးမည်မှာ ရှောင်လွှဲမရသောရလဒ်ဖြစ်လိမ့်မည်။

မြို့အတွင်းတွင် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများမှာ နံရံများအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများနှင့် စစ်သားများ၏အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း ထောင့်များတွင်စုကပ်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ရီနေကြသည်။

မြို့တံခါးများကိုမှီနေသော စစ်သားများက စိတ်ပျက်စွာအော်ဟစ်ကြသည်။

"စစ်ကူတွေဘယ်မှာလဲ? စစ်ကူတွေဘယ်တော့ရောက်မှာလဲ?"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီကနေ အနီးဆုံးကောင်းကင်ဘုံမြို့ကို အသွားအပြန်အနည်းဆုံး နာရီဝက်လောက်ကြာတယ်!"

ချွန်ထက်သောအရိုးလက်သည်းများက မြို့တံခါးကိုထိုးဖောက်ပြီး သူ၏ဦးခေါင်းခွံကို ကြိတ်ချေသွားသည်။

အနီနှင့်အဖြူရောင်အရာများက ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး လူတိုင်း၏ကျောရိုးကို စိမ့်တက်သွားစေသည်။

တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် သူတို့အပြင်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပုပ်သိုးနေသော ဧရာမမိစ္ဆာတစ်ကောင်က တံခါးအတွင်းပိုင်းကို သူ၏ဗလာဖြစ်နေသောမျက်ဆံများဖြင့် စကင်ဖတ်ကြည့်ရှုနေသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှာ ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ လူတိုင်း၏နှလုံးသားထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဘုန်း!

မြို့တံခါးမှာ ကြေမွသွားပြီး ပရမ်းပတာအခြေအနေသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေအလောင်းများမှာ ကျိုးပဲ့နေသောတံခါးမှတစ်ဆင့် သွန်းလောင်းဝင်ရောက်လာပြီး တစ်ချိန်ကခန့်ညားထည်ဝါခဲ့သော မြို့တံခါးကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြပ်တည်းနေစေသည်။

ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြို့တံခါးဝမှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများက မြင်ကွင်းကိုတွေ့ပြီး အော်ဟစ်ကြသည်။

"အကြီးအကဲဘယ်မှာလဲ? မြို့တံခါးကျတော့မယ်!"

သူတို့အတွက်မူ ကြာနီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားဖြစ်သော အကြီးအကဲမှာ သူတို့မြို့ရှိ အကြီးမားဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားဖြစ်ပြီး သူတို့၏နောက်ဆုံးရှင်သန်ရေးမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အလောင်းတောင်ကြီး မြို့အပြင်ဘက်တွင် စုဝေးလာသောအခါ အကြီးအကဲမှာ ရန်သူကိုသတ်ရန် အပြေးအလွှားထွက်သွားပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ မမြင်တွေ့ရတော့ပေ။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုက ကောင်းကင်မှကျလာပြီး လူအုပ်အနီးမှ မြေပြင်သို့ ထိုးကျသွားသည်။

လူအုပ်စုတစ်စုက အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏စိတ်များမှာ ကွန်ပျူတာချို့ယွင်းမှုကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားပြီး သူတို့၏မျက်လုံးထဲမှ မှိန်ဖျော့သောမျှော်လင့်ချက်မှာ တဖြည်းဖြည်းမှေးမှိန်သွားကာ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။

၎င်းမှာ အကြီးအကဲ၏ဦးခေါင်းပင်။

မသဲမကွဲပင် သူတို့က အကြီးအကဲ၏မျက်လုံးထဲမှ မယုံနိုင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မြင်နိုင်သည်။

ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့က ထိုနေရာတွင် ပျံဝဲနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး အနက်နှင့်အနီရောင်ဝတ်ရုံလွှမ်းခြုံထားသော ရောက်ရှိလာသူမှာ ချန်ဂွေးမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်ပေ။

သူက အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ကာ ဟွေလင်မြို့တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူတို့သာ ငါ့ကိုဒီလိုအစောကြီးကတည်းက လုပ်ခိုင်းခဲ့ရင် အချိန်အများကြီးကုန်မှာမဟုတ်ဘူး။"

မြို့ထဲမှ စစ်သားများနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်ဖြစ်ကာ တွေဝေပြီး ဝိညာဉ်မဲ့နေကြသည်။

သူတို့စစ်ကူများမရောက်မီအထိ မခံနိုင်တော့ကြောင်း သူတို့သိကြသည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသောအစွမ်းရှိသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံတွင် လင်းလက်သွားသည်။

ချန်ဂွေးက တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး အလျင်အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဓားအလင်းတန်း၏အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး အနက်ရောင်ရွှံ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

၎င်းမှာ ကိုယ်ပွားတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရုတ်တရက်နှင့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ပြောင်းလဲမှုက မြို့ရိုးပေါ်မှလူများကို ကြောင်သွားစေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက အကူအညီရောက်လာပြီလား?"

စကားဆုံးသည်နှင့် ပုံရိပ်နှစ်ခုက မြို့ရိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

သူတို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အပြာရင့်ရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချောမောသောလူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချောမောသောလူငယ်၏နောက်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ မိန်းကလေး၏ပခုံးပေါ်တွင် ကြောင်ငယ်လေးတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများနှင့် စစ်သားများ အံ့ဩစွာကြည့်နေစဉ်မှာပင် ချွန်ထက်သောဓားသံများ သူတို့၏နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားသည်။

သူတို့အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသောပုံရိပ်တစ်ခုက ရေကဲ့သို့စီးဆင်းနေသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲကာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ခုတ်ပိုင်းနေသည်။

မြို့ရိုးများအပြင်ဘက်မှ မြေပြင်ပေါ်တွင် အနည်းဆုံးဆယ်မီတာကျယ်သော တူးမြောင်းတစ်ခုကို တူးဖော်ပြီးဖြစ်ကာ မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေအများအပြားကို အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်မိစေသည်။

တူးမြောင်းအတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဓားချီစွမ်းအင်ကြောင့် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး မြို့တံခါးများမှ ဖိအားကို ချက်ချင်းလျော့ကျသွားစေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုမိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများမှာ သေဆုံးနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ ဉာဏ်ရည်မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်လိုသောဗီဇစိတ်ဖြင့်သာ မောင်းနှင်နေသည်။ သူတို့က ကျုံးကို ဘယ်လိုခုန်ကျော်ရမည်ကို မသိကြပေ။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲမြင်ကွင်းက ချင်ဖုန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

ထိုမိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏အလောင်းများမှာ ဆက်တိုက်လာနေပြီး ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူတို့က ကျယ်ပြန့်သောတူးမြောင်း၏တစ်ဝက်ကို သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ဖြည့်လိုက်ကြသည်။

အခြားဧရိယာများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဧရာမမိစ္ဆာအချို့ပင် တံတားအဖြစ်အသုံးတော်ခံရန် လဲကျသွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းက အော်လိုက်သည်။

"ဖေးလန်"

ချန်းဖေးလန်က ချက်ချင်းနားလည်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ အားပြင်းသောနဂါးအသက်ငွေ့ဖြင့် သူမက ဧရာမအလောင်းများကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြစ်အောင် ကြိတ်ချေလိုက်သည်။

လူတိုင်းက အံ့ဩစွာအော်ဟစ်ကြသည်။

"အဲ့ဒါ ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးလဲ?"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့အံ့ဩနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်မိန်းမက အစွမ်းထက်ပေမဲ့ အလောင်းတွေက အရမ်းများတယ် ပြီးတော့ တချို့က မလွဲမသွေ ဒီကနေ လွတ်မြောက်သွားမှာပဲ။"

"ပြီးတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်တွေကို ပြာအဖြစ်မလျှော့ချနိုင်ရင် သူတို့က လှုပ်ရှားနိုင်တုန်းပဲ။ ကျွန်တော့်ကိုအချိန်ဝယ်ပေးပြီး အစီအရင်တွေချဖို့ ကူညီပေးဖို့လိုတယ်။"