မီးပင်လယ် - အလောင်းများလောင်ကျွမ်းခြင်း

ဒါကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက မြို့ထဲမှ သူတို့၏မိသားစုများကို စဉ်းစားမိပြီး သွားကြိတ်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းမှာ အားနည်းကောင်းနည်းနိုင်ပြီး ဘယ်အထိသွားနိုင်မလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မသေမချင်း ဒီအလောင်းတွေက လူငယ်သူရဲကောင်းကို တားဆီးခွင့်မပြုဘူးလို့ ကျွန်တော်တို့အသက်နဲ့ အာမခံနိုင်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများက သူ၏စွမ်းအားဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်စီးကြောင်း တစ်ခုက မြေကြီးထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာနစ်မြုပ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမြို့က သေဆုံးမှုတွေ လုံလောက်နေပြီ ခင်ဗျားတို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စတေးမှုတွေ လုပ်စရာမလိုဘူး။"

တပ်မှူးနှင့် ပိုင်ဝူတိတို့၏လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် အနောက်ပိုင်းမိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏ သေဆုံးနှုန်းမှာ အလွန်အမင်းလျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ထိုတစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့်လူများက လူသားမျိုးနွယ်၏အကြွင်းအကျန်များကိုသုံးပြီး မောက်ယင်၏နိုးထမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်လိုကြသည်။

ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာလိုက်သလဲ!

တစ်စုံတစ်ယောက်က တုံ့ဆိုင်းစွာပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လူငယ်သူရဲကောင်း"

ချင်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအရာကို သုံးလို့ရလား?"

လူတိုင်းလှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်က သူ၏ညာလက်ကိုသုတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသောကြိုးများချည်နှောင်ထားသော လေးထောင့်အရာဝတ္ထုများစွာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတစ်ယောက်က ခဏတာစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပုံရပြီး အံ့ဩစွာပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်သူရဲကောင်း ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ယမ်းမှုန့်များလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

အတည်ပြုအဖြေကို ရရှိပြီးနောက် အသက်ရှူသွင်းသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယမ်းမှုန့်၏ဂုဏ်သတင်းမှာ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေလေးခုတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျံ့နှံ့နေသည်။ ၎င်းက သာမန်စစ်သားများအား သံသရာဘေးဒဏ် လေးခုအောက်မှ မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများကို သတ်နိုင်စွမ်းပေးပြီး အသုံးပြုသူထံမှ အများကြီးမလိုအပ်ပေ။

ထိုသို့သောအရာမျိုးကို လူဘယ်နှစ်ယောက်က အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြသနည်း။

သူတို့အတွက်မူ ယမ်းမှုန့်ရှိခြင်းသည် တစ်နည်းအားဖြင့် အပိုအသက်တစ်ချောင်းရှိခြင်းနှင့်တူသည်။

သို့သော်လည်း မဟာချန်ဧကရာဇ်မိသားစုက ယမ်းမှုန့်ကို တင်းကြပ်စွာထိန်းချုပ်ထားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တွင်ပင် ခွဲဝေပေးနိုင်သော ယမ်းမှုန့်ပမာဏမှာ အလွန်အမင်းကန့်သတ်ထားသည်။

သို့သော် သူတို့ရှေ့မှ လူငယ်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း များပြားသောယမ်းမှုန့်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော မည်သူဖြစ်သနည်း။

အုပ်စုမှာ တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"အပေါ်မှာ မီးစာတစ်ခုရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ မီးညှိပြီးသွားရင် သုံးစက္ကန့်လောက်အတွင်းမှာ ပေါက်ကွဲလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကို မြန်မြန်ပစ်ထုတ်ဖို့လိုတယ်။"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ဒီယမ်းမှုန့်တွေ ဖြန့်ဝေစေချင်တယ်။ မြို့အပြင်ဘက်က ကျုံးတွေကို မိစ္ဆာတွေ၊ တစ္ဆေတွေ ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ရင် ယမ်းမှုန့်ကိုမီးညှိပြီး သူတို့ဆီပစ်လိုက်ပါ။ လုပ်နိုင်မလား?"

ခဏတာတုန်လှုပ်မှုအပြီးတွင် လူတိုင်းက တညီတညွတ်တည်းတုံ့ပြန်ပြီး သူတို့လက်ထဲမှ ယမ်းမှုန့်များနှင့်အတူ လူစုခွဲသွားကြသည်။

ရွှမ်းယီ၏စိတ်အာရုံက ထင်ရှားပေါ်လာပြီး မြို့ရိုးများအပြင်ဘက်မှ ကြေကွဲဖွယ်မြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါမမှားဘူးဆိုရင် ဒါက ရုပ်သေးအလောင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ရမယ်။"

"ကျင့်ကြံသူကို မသတ်နိုင်သရွေ့ လက်တစ်ဖက် ဒါမှမဟုတ် ခြေတစ်ဖက်ပဲကျန်ရင်တောင် ဒီအလောင်းတွေက လှုပ်ရှားနိုင်တုန်းပဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲနေမည်နည်း။

လျို့ကျန့်လီက သူ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့်လူကို တိုက်ရိုက် အရေးယူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ရုပ်သေးအလောင်းပညာမှာ ထူးဆန်းသည်၊ ထိုပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံသူများက သူတို့၏ဝိညာဉ်များကို တခြားသူများ၏အလောင်းများနှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်ပြီး မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲခြားရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

လျို့ကျန့်လီ အစောပိုင်းကသတ်ခဲ့သော တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းမှာ ဟန်ပြ တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

မြို့အပြင်ဘက်မှ အဆုံးမရှိသောအလောင်းများကို ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက အသက်ရှူထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုရှိသေးတယ် ဒီအလောင်းတွေအားလုံးကို ပြာအဖြစ်ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ပဲ!"

လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့၏အစွမ်းဖြင့် အလောင်းပင်လယ်ကို ဖြေရှင်းရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင်လွယ်ကူသည်။

သို့သော်လည်း ချန်ဂွေး၏ကိုယ်ပွားများမှာ တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပွားများမှာ သူတို့နှစ်ဦးနှင့် မယှဉ်နိုင်လျှင်တောင်မှ သူတို့က အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သူတို့ကိုနှေးကွေးစေသည်။

ဒါ့အပြင် ကိုယ်ပွားများမှာ အဆုံးမရှိ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်သည်။

ဟွေလင်မြို့အပြင်ဘက်တွင် ယမ်းမှုန့်ပေါက်ကွဲသံမှာ အဆက်မပြတ်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ပူပြင်းသောလေလှိုင်းများက ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူက သတိမထားမိပေ။

သူက ကျယ်ပြန့်သောမြို့ရိုးများပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အစီအရင်များကို ရေးဆွဲပြီးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကိုပြီးမြောက်ရန် အနည်းငယ်အားထုတ်မှုသာ ကျန်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စစ်သားအချို့က အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ငှက်ကဲ့သို့မိစ္ဆာအလောင်းများက မမျှော်လင့်ဘဲ မြင့်မားသောမြို့ရိုးများကို ကျော်ဖြတ်ပျံသန်းလာပြီး မြို့ရိုးများပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"လူငယ်သူရဲကောင်း သတိထား!"

ချင်ဖုန်းက လျစ်လျူရှုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

သူ၏ဘေးတွင် တစ်ချိန်လုံးရှိနေခဲ့သော ရှောင်ပိုင်က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏လက်များကို ခါးပေါ်တင်ကာ သူမ၏ဗိုက်မှာ ဖောင်းကားလာပြီးနောက် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

လေကိုဖိသိပ်ထားသော နားကွဲလုမတတ်ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုက အမြောက်ဆံတစ်ခုကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ငှက်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ကြောင်သွားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့က လူငယ်သူရဲကောင်း၏ သမီးလေးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောစွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်းဘေးရှိ ပိုင်ရှောင်မောင်က သူ့ကိုတိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ ကျွန်တော်ဘေးမှာရှိနေတာနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ဘေးကင်းမှုကို အာမခံနိုင်တယ်။ ဘာပဲလိုအပ်လိုအပ် အချိန်မရွေး ကျွန်တော့်ကိုပြောလိုက်ပါ။"

ချင်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းတိတ်တိတ်လေးနေပေးလို့ရမလား?"

ပိုင်ရှောင်မောင်က သူ၏ပခုံးကိုတွန့်ပြီး ဘေးသို့ဆုတ်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် စစ်သားအချို့က မြို့ရိုးပေါ်သို့ ထိတ်လန့်တကြားရောက်ရှိလာသည်။

"လူငယ်သူရဲကောင်း ကျွန်တော်တို့ ယမ်းမှုန့်ကုန်သွားပြီ!"

ချင်ဖုန်းက အစီအရင်၏နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကို အပြီးသတ်ရေးဆွဲပြီး လေးလံစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"အဆင်ပြေတယ် သွားပြီး လူတိုင်းကို မြို့ထဲကိုဆုတ်ခွာဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်ပါ။"

စစ်သားများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း သူတို့က လျင်မြန်စွာလိုက်နာကြသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဒီနေရာတွင်နေရသည်မှာ မီးဖိုတစ်ခုဘေးတွင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မခံမရပ်နိုင်အောင် ပူပြင်းလှသည်။

လူတိုင်းဆုတ်ခွာသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး လက်စွပ်ထဲမှ မီးလျှံတောက်လောင်နေသော နှလုံးသားတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ၏မိန်းမက ခရီးစဉ်အတွင်း အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သံသရာဘေးဒဏ်ခြောက်ခုရှိ မီးဖားပြုတ်တစ်ကောင်၏နှလုံးသားဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အစီအရင်၏နှလုံးသားအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်က လှိုင်းထန်လာပြီး မီးဖားပြုတ်၏နှလုံးသားထဲသို့ စုစည်းသွားသည်။

မြို့ရိုးပေါ်မှ အစီအရင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်စိကျိန်းလောက်သော အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ငါ့အနားကို သုံးကျန့်အတွင်း မကပ်နဲ့။"

ချင်ဖုန်းက ရှောင်ပိုင်နှင့် ပိုင်ရှောင်မောင်တို့ကို ညွှန်ကြားချက်များပေးပြီးနောက် သူ၏နှလုံးသားကို အစီအရင်၏ဗဟိုသို့ ရုတ်တရက်ထိုးနှက်လိုက်သည်။

တောက်လောင်နေသောမီးလျှံတစ်ခု ကောင်းကင်သို့တက်သွားသည်နှင့် ကျယ်လောင်သော ဗုံတီးသံတစ်ခုက ဟွေလင်မြို့အပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သောလူများက ဧရာမမီးဖားပြုတ်တစ်ကောင် ဟင်းလင်းပြင်တွင်ပျံဝဲနေပြီး သူ၏ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ မီးများထွေးထုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှမ်းယီက မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အတည်ပြုခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစီအရင် - ရှစ်မျက်နှာလောင်ကျွမ်းခြင်း"

ပြင်းထန်သောမီးမှာ ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ မြို့ရိုးများပေါ်မှ သွန်ချလာပြီး မီးပင်လယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လှိုင်းထန်နေသောမီးလျှံလှိုင်းများက ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာကို မျိုချသွားပြီး အလွန် ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကြောင့် မြေကြီးပင်လျှင် အရည်ပျော်နိုင်ပြီး မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏ခန္ဓာကိုယ်များအတွက် ခြွင်းချက်မရှိပေ။

မြို့သူမြို့သားများက ကြေမွနေသောတံခါးများနှင့် ကျိုးပဲ့နေသောမြို့ရိုးများမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ကြည့်လိုက်ရာ အဆုံးမရှိသောမီးလျှံများကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

မီးပင်လယ်ထဲတွင် မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားပြီး သူတို့၏အရိုးများ၏အစအနမျှပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ချန်ဂွေး၏ကိုယ်ပွားများမှာ လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ရွှံ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မီးမှာ နံ့သာတစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ယူပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏အစီအရင်ကို သိမ်းလိုက်သည့်အချိန်တွင် မူလကမြို့ကိုဝန်းရံထားသော မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

မြေပြင်မှာ အနက်ရောင်ပြာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့ရိုးနှင့်ပိုနီးသောလူများမှာ ပူလောင်သောလေလှိုင်းများကြောင့် သူတို့၏အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေနှင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့မှာ လုံးဝသတိမထားမိကြပေ။

ခဏတာတိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုအပြီးတွင် ကပ်ဘေးတစ်ခုမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဟွေလင်မြို့တစ်လျှောက်လုံးတွင် အောင်ပွဲခံသံတစ်ခုက အချိန်အကြာကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပြုမိသွားသည်။

"လူငယ်သူရဲကောင်းကရော? လူငယ်သူရဲကောင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?"

နောက်ထပ်စစ်သားတစ်ဦး၏မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် အလွန်အမင်းခက်ထန်သွားသည်။

"မီးက မြို့ရိုးတွေပေါ်ကနေ သွန်ချလာတာ ပြီးတော့ လူငယ်သူရဲကောင်းက အဲ့မှာရပ်နေခဲ့တာ။"

သူတို့က အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကြီးလူကောင်းကြောင့် အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း သူတို့သိကြသည်။

သူတို့၏ကယ်တင်ရှင်က သူတို့ကိုကယ်တင်ရင်း သေဆုံးသွားပါက သူတို့ကံကောင်းစွာ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြစ်မရှိသလို ခံစားနိုင်မည်နည်း။

သူတို့က မြို့ရိုးများပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမမီးဖားပြုတ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိုးမြင့်နေသောမီးလျှံများမှာ မရှိတော့ပေ။

ပုံရိပ်တစ်ခုက မြို့ရိုးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်လာပြီး လူတိုင်းက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့က အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

အကြောင်းမှာ ထိုလူမှာ သူတို့ကိုအန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ခဲ့သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် သခင်လေးပင်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။