ပြောရမှာတော့ အားနာပါတယ် ယမ်းမှုန့်ကို ကျွန်တော်တီထွင်ခဲ့တာ

သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပြီးနောက် ရိုးရှင်းသောစကားစမြည်ပြောဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းက ရိုသေစွာပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ချူမင်းသားရဲ့အမိန့်အောက်က ဗိုလ်ချုပ်လျောင်ယွမ်ကိုး။ ခင်ဗျားရဲ့ဂုဏ်သတင်းက အရင်ကတည်းက ကျော်ကြားလှပါတယ်။"

ချန်းဖေးလန်က ဓားမြှောင်ကိုဆွဲထုတ်ပြီး စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"ယောက်ျား သူ့ကိုသိလို့လား?"

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာလဲ။ ဒါက ယဉ်ကျေးမှုအရပြောဆိုတာလေးပါပဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက သူ့အသက်ကို ယူတော့မလိုဖြစ်သွားတာလေ ငါက တင်းမာမှုကို နည်းနည်းလေးဖြေလျှော့ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပေါ့။ ချင်ဖုန်းက ခြောက်ကပ်စွာချောင်းဟန့်ပြီး အပြစ်ရှိသလိုခံစားရကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လျောင်ယွမ်ရဲ့နာမည်က ကျော်ကြားလှပါတယ်။ ကျွန်တော်ကြားဖူးတာပေါ့။"

လျောင်ယွမ်က သူ၏လည်ပင်းကို ထိလိုက်ရာ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များတွင် မှိန်ဖျော့သော သွေးရာတစ်ခုကို မြင်နိုင်သေးသည်။ သူက သူရဲကောင်းဆန်သောအမျိုးသမီးကို မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက တကယ်ပဲ သူ့ကိုသတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

လျောင်ယွမ်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယဉ်ကျေးတဲ့စကားတွေ ပြောစရာမလိုပါဘူး။ ချူမင်းသားရဲ့အမိန့်အောက်က ဗိုလ်ချုပ်တွေနဲ့ စစ်သားတွေက အနောက်ပိုင်းဒေသတွေမှာ သိပ်ဂုဏ်သတင်းမရှိဘူး။ အဲ့ဒါကို ငါကောင်းကောင်း သိတယ်။"

'ဗိုလ်ချုပ် ခင်ဗျားသာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တခြားသူတွေနဲ့ ဒီလိုစကားပြောရင် ခင်ဗျားမှာ သူငယ်ချင်းအများကြီးရှိမှာမဟုတ်ဘူး'

ျင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အတင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်က အရမ်းနှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ။"

လျောင်ယွမ်က တည့်တိုးပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဟွေလင်မြို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒါက မင်းယမ်းမှုန့်သိုလှောင်ထားတဲ့အချက်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘူး အဲ့ဒါက ကြီးလေးတဲ့ပြစ်မှုပဲ။ ငါမင်းကို ချူမင်းသားဆီ ခေါ်သွားမယ်။ငါက အခြေအနေကို ချူမင်းသားဆီ ရှင်းပြမှာပါ ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်တာက မင်းရဲ့ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုတွေကို ချိန်ခွင်လျှာညှိလို့ရနိုင်တယ်။"

ဒါကို ကြားသောအခါ ချန်းဖေးလန်က အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမ၏ခါးမှ ဓားမြှောင်ကို လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင်ကလည်း လျောင်ယွမ်ကို ဒေါသတကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မအစ်ကို့ကို ကျွန်မဆီကနေ ခေါ်သွားခွင့်မပြုနိုင်ဘူး!"

လျို့ကျန့်လီက တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေပြီး သူမ၏အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။

သို့သော် လျောင်ယွမ်ကို အခြိမ်းခြောက်ခံရဆုံးဟု ခံစားမိစေသည်မှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လျစ်လျူရှုနေသော အမျိုးသမီးပင်။ သူ၏ဦးခေါင်းမှာ ပေါ့ပါးသွားပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို ပြုတ်ကျသွားနိုင်သကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။

သူ၏နဖူးမှ ချွေးအေးတစ်စက် စီးကျလာသည်။ သေရေးရှင်ရေးကို မြင်ဖူးခဲ့သော လျောင်ယွမ်၏ လက်ဖဝါးများမှာ ယခုအခါ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။

ဟွေလင်မြို့မှလူများ ဒါကိုကြားသောအခါ သူတို့မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ သူ့ကိုရှုတ်ချကြသည်။ အချို့မှာ လျောင်ယွမ်ထံသို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အရွက်များနှင့် ကြက်ဥပုပ်များကိုပင် ပစ်ပေါက်ကြသည်။

"မြို့အန္တရာယ်ကျရောက်နေတုန်းက ခင်ဗျားတို့ရောက်မလာတာကို ငါတို့မမြင်ခဲ့ဘူး။ အခုအကျပ်အတည်းပြီးသွားမှ ငါတို့ရဲ့ကျေးဇူးရှင်ကို ခေါ်သွားချင်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒါ ဘယ်လိုကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမျိုးလဲ?"

"ဟုတ်တယ် ဟွေလင်မြို့ကနေထွက်သွား ငါတို့မင်းတို့ကို မကြိုဆိုဘူး!"

"ချူမင်းသားရဲ့စစ်တပ်က ဘယ်လိုပေါက်တတ်ကရလဲ? သူတို့က ချူမင်းသားရဲ့မြို့မှာပဲ နေနေကြတာ။ ဘယ်တုန်းက ပြည်သူတွေအတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးဖူးလို့လဲ?"

"ငါတို့ရဲ့ကျေးဇူးရှင်ကို ခေါ်သွားခွင့်မပေးနိုင်ဘူး!"

"ဟုတ်တယ် ဒီကနေထွက်သွား!"

လူအုပ်မှာ တဖြည်းဖြည်းပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ပို၍မထိန်းချုပ်နိုင်ဖြစ်လာသည်။

လူတစ်ယောက်စကားပြောလိုက်မှသာ ရပ်သွားသည်။

"အားလုံး ရပ်လိုက်ကြ!"

မည်သူပြောလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူတို့ကိုင်ဆောင်ထားသည်များကို ချလိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အရွက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ သန့်ရှင်းသောမျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ သူ၏မျက်နှာမှ ကြက်ဥအနှစ်ကို သုတ်လိုက်သည်။

သူသည် မတော်တဆထိမှန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"သခင်လေး အဆင်ပြေရဲ့လား?"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အပြစ်ရှိသလိုခံစားရကာ မေးလိုက်ပြီး ကြက်ဥပုပ်ကို ခြေရာလက်ရာ မကျန်အောင် နောက်သို့ပစ်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာပေါ်မှ ကြက်ဥအရည်မှာ သူ၏ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် လျောင်ယွမ်ကိုကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ကျွန်တော် ချူမင်းသားကို သွားတွေ့ကြတာပေါ့။"

"ဘာ?!"

လူတိုင်းက သူတို့ခုလေးတင်ကြားလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

ယမ်းမှုန့်ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ကြီးလေးသောပြစ်မှုဖြစ်ပါက သခင်လေးမှာ ထောင်ချောက်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားခြင်းမဟုတ်လော။ ချင်ဖုန်းက ခက်ထန်စွာပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ချူမင်းသားတပ်ဖွဲ့တွေက မိစ္ဆာတွေ၊ တစ္ဆေတွေရဲ့ နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ဒီမှာနေခဲ့ရမယ်။"

လျောင်ယွမ်က သူ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

ချူမင်းသား၏လက်ရှိတည်နေရာမှာ ဟွေလင်မြို့က မူလကအကူအညီတောင်းရန် စီစဉ်ခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံမြို့တည်ရှိရာ နေရာအတိအကျ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချူမင်းသား၏စစ်တပ်မှာ အနီးအနားတွင် ကင်းလှည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

မြင်းခွာသံများ မြန်ဆန်လာသည်။ လျောင်ယွမ်က ချင်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာမေးလိုက်သည်။

"ငါက ယမ်းမှုန့်ပိုင်ဆိုင်တာနဲ့ ဟွေလင်မြို့ကိုကယ်တင်တာကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခုချိန်ခွင်လျှာညှိလို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ မင်းက သေဒဏ်ကလွတ်နိုင်ပေမဲ့ အပြစ်ကမလွတ်နိုင်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကိုသိရက်နဲ့ ဘာလို့ငါနဲ့အတူ ချူမင်းသားဆီ သွားချင်သေးတာလဲ?"

"ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့မိန်းမနှစ်ယောက်ရဲ့အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် သူတို့သာမင်းကို ခေါ်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ငါဘာမှလုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့စစ်သားတွေရဲ့အသက်နဲ့ ငါနောက်ပြောင်လို့မရဘူး။"

ချင်ဖုန်း၏အမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လျောင်ရဲ့စကားတွေက တကယ်ပဲ ခြိမ်းခြောက်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့က တကယ်ပဲ ခင်ဗျားအတွက် သေမင်းတမန်တွေနဲ့တူနေလို့လား?"

ခဏတာရပ်တန့်ပြီးနောက် သူက မြင်းစီးနေသော ချန်းဖေးလန်ကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမ မင်းထုတ်လွှတ်နေတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို လျှော့လိုက်ပါ။"

"ပြီးတော့ မင်းလက်ကို ဓားမြှောင်ပေါ်မတင်ထားနဲ့ ဒီမြင်းက တော်တော်ကြမ်းကြမ်းစီးနေတာ။"

ချန်းဖေးလန်၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားသော်လည်း သူမက ချင်ဖုန်း၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း လိုက်နာလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လျောင်ရဲ့အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် သူက သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို အလွယ်တကူထုတ်လွှတ်ပြီး ဝင်လာတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို တားဆီးနိုင်ခဲ့မှာပဲ။"

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ခင်ဗျားက မလှုပ်မယှက်နဲ့ တိတ်တဆိတ်နေခဲ့တာလဲ?"

လျောင်ယွမ်က တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မေးခွန်းကိုမဖြေပေ။ ခဏအကြာတွင် သူက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သကဲ့သို့ သူက ဇက်ကြိုးကိုတင်းကျပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသွားလို့ရပြီ။ အဲ့ဒီတောင်ပေါ်လမ်းကိုယူပြီး သွားလိုက်။ ငါဒီနေ့မင်းတို့ကို မမြင်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်။"

ဒါက ချင်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ သူက ထိုဗိုလ်ချုပ်မှာ တင်းကျပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သနားကြင်နာမှုအချို့ ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း သူက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ချူမင်းသားနဲ့တွေ့နေတာက အကြောင်းရင်းတစ်ခုအတွက်ပါ သူ့ကိုသတင်းပို့ဖို့ပဲ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို တစ်ခုရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့အတူပါလာတဲ့ ယမ်းမှုန့်က ဧကရာဇ်မင်ရဲ့ မူလအမိန့်ကို မချိုးဖောက်ခဲ့ဘူး။"

လျောင်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ခုပြောပြမယ် ဒီယမ်းမှုန့်ကို ကျွန်တော်တီထွင်ခဲ့တာ။ ကိုယ်ပိုင်တီထွင်မှုတချို့ကို ကိုယ်နဲ့အတူဆောင်ထားတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်မဟုတ်လား?"

ပတ်ဝန်းကျင်မှစစ်သားများ ဒါကိုကြားသောအခါ သူ့ကိုအံ့ဩစွာကြည့်လိုက်ကြသည်။

လျောင်ယွမ်က ချင်ဖုန်း၏လေးနက်သောအမူအရာကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်ပြီး အချိန်အကြာကြီး ရပ်တန့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အစီအရင်တွေသုံးနိုင်တာနဲ့ မင်းက စာပေရဲ့တာအိုမျိုးရိုးစဉ်ဆက်ထဲက ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘူး။"

"ဖြစ်နိုင်တာက ပညာတတ်တွေက မင်းလိုပဲ ပေါက်တတ်ကရတွေ ပြောနိုင်ကြသလား?"

"ဒါပဲ။ ငါမင်းကိုအခွင့်အရေးပေးပြီးပြီ။ မင်းနောက်ဆက်တွဲဘာလုပ်မလဲဆိုတာက လုံးဝမင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

သူတကယ်ပဲ ငါ့ကိုမယုံဘူးလား? လူသားတွေကြားမှာ ယုံကြည်မှုက အခြေခံအကျဆုံးအရာ မဟုတ်ဘူးလား?

အလျင်အမြန်နှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် သူတို့သည် ဘာကိစ္စမှ မဖြစ်ပျက်ပဲ ခရီးသွားခဲ့ကြသည်။

အုပ်စုမှာ မကြာမီပင် ချူမင်းသားနေထိုင်ရာ ကောင်းကင်ဘုံမြို့ဖြစ်သော မင်ฉีမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသများရှိ ဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် မင်မြို့အပါအဝင် အဓိက ကောင်းကင်ဘုံမြို့များ အားလုံးတွင် စစ်အုပ်ချုပ်ရေးကြေညာထားသည်။ ပြောစရာမလိုအောင်ပင် အနောက်ပိုင်းဒေသများကို တာဝန်ယူထားသော ချူမင်းသားမှာလည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မင်မြို့၌ ရှိနေသည်။

လျောင်ယွမ်က အဝေးမှ တင်းကြပ်စွာစောင့်ကြပ်နေသော မြို့တံခါးကိုကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးသတိပေးချက်တစ်ခုပေးလိုက်သည်။

"ချူမင်းသားက စည်းကမ်းတင်းကျပ်ပြီး မင်းရဲ့ယမ်းမှုန့်ပိုင်ဆိုင်မှုကို သည်းခံမှာမဟုတ်ဘူး။ အခုထွက်သွားတာက မင်းရဲ့နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။"

ချင်ဖုန်းက အဓိပ္ပာယ်ပါသောအကြည့်ဖြင့် ဘေးသို့လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားအပေါ်မှာ အခုပိုပြီးအထင်ကြီးသွားပြီ။ ခင်ဗျားက လူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ပါဘူး။ လမ်းပြပါ။"

လျောင်ယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ သူက အုပ်စု၏ရှေ့ဆုံးမှ စီးနင်းလိုက်သည်။

သူ၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အုပ်စုမှာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတားအဆီးတစ်စုံတစ်ရာမကြုံတွေ့ရဘဲ မကြာမီမှာပင် ချူမင်းသားနေထိုင်ရာ ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ချင်ဖုန်းက ကျောက်စင်မြင့်ဘေးရှိ ကျောက်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်နေသော စစ်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး အာဏာရှိသော်လည်း ဒေါသမထွက်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ချင်ဖုန်း ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ ပွဲတော်အတွင်း တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော အနောက်ပိုင်းဒေသများမှ ချူမင်းသားပင်!

ချူမင်းသားက သူ၏ခေါင်းကိုမြှောက်ပြီး ချင်ဖုန်း၏အုပ်စုကို အထူးသဖြင့် ချင်ဖုန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လျောင်ယွမ်က သူ၏ဘေးမှ ချင်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ရှေ့သို့တိုးကာ အခြေအနေကိုရှင်းပြလိုက်သည်။

သူက ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ ဟွေလင်မြို့သူမြို့သားများကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများ အကြောင်းကို အကျယ်တဝင့်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ယမ်းမှုန့်ပိုင်ဆိုင်သူများ၏ကိစ္စကိုသာ လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

"... ချူမင်းသား ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ယမ်းမှုန့်သိုလှောင်ထားပေမဲ့ သူက အဲ့ဒါကို ဟွေလင် မြို့သူမြို့သားတွေကို ကယ်တင်ဖို့သုံးခဲ့ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက သူက သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေ အတွက် အပြစ်ဖြေလို့ရနိုင်ပါတယ်။ မင်းသား သူ့ကိုခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ချူမင်းသားက လျောင်ယွမ်ကို အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ဗိုလ်ချုပ်လျောင်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက တခြားသူတွေအတွက် တောင်းပန် ပေးတတ်သွားတာလဲ? တော်တော်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်းသိလား?"

လျောင်ယွမ် ကြောင်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"လက်အောက်ငယ်သားက ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က ချင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာပဲသိပါတယ် တခြားဘာမှမသိပါဘူး။"