နီးကပ်လာသော အကျပ်အတည်း

ဧရာမအနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက ဒေါသထွက်နေသောလှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏အကြွင်းအကျန်များကို လုံးဝမျိုချသွားပြီး မိုင်ပေါင်းဆယ်လီကျော်အထိ ရှည်လျားသွားသည်။

ချန်ဂွေး၏ မရေမတွက်နိုင်သောကိုယ်ပွားများမှာ အနက်ရောင်အရိပ်အတွင်းမှ လက်သည်းများဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးများအောက်မှ အဆက်မပြတ်အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ နတ်စစ်သူကြီး တစ္ဆေအရိပ် အန်းမင်ကျစ်က တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အင်အားတစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အလောင်းရုပ်သေးတစ်ခုဖန်တီးဖို့ သုံးရမယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပဲ။"

အန်းမင်ကျစ်က အေးစက်စွာပြန်ဖြေသည်။

"မင်းငါ့အလောင်းကိုလိုချင်ရင် မင်းရဲ့ပင်မခန္ဓာကိုယ်ကိုရှာဖို့ ငါ့ကိုအတင်းအကျပ်လုပ်မယ့်အစား ကိုယ်တိုင်လာယူပါလား။"

ချန်ဂွေးက ပြန်ဖြေသည်။

"အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ ရှိမှာပါ ဒါပေမဲ့ အခုတော့မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထက် အနောက်ပိုင်းဒေသတပ်မှူးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါပိုကြိုက်တယ်။"

အန်းမင်ကျစ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါနဲ့ မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

ချန်ဂွေးက အဖြေမပေးဘဲ အနက်ရောင်ရွှံ့များအဖြစ်သို့ ပြိုကွဲသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန်းမင်ကျစ်၏နတ်ဘုရားတံဆိပ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး "ချုံယွိမြို့" ဟူသောစကားလုံးများမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်လာသည်။

တစ်ဖက်လူပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း သူချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချုံယွိမြို့သို့ အပြေးအလွှားသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အနောက်ပိုင်းဒေသရှိ အဓိက ကောင်းကင်ဘုံမြို့များမှာ အဆုံးမရှိသော အလောင်းပင်လယ်၏တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမြို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို အစွမ်းထက်အရာရှိတစ်ဦးက ဦးဆောင်သည်၊ အနည်းဆုံးတော့ ထိပ်တန်းကြာနီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့ကြားတွင် ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးမှ အများအပြားပါဝင်သည်။

သူတို့သည် မူလက တပ်မှူးထံမှ ချုံယွိမြို့သို့ အပြေးအလွှားသွားရန် အမိန့်များရရှိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော အလောင်းဒီရေလှိုင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့မှာ အစွမ်းမရှိဖြစ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့က ကျယ်ပြောလှသောကောင်းကင်ဘုံမြို့ကို စွန့်ပစ်၍မရပေ။

ချုံယွိမြို့အတွင်းတွင် မြေကြီးနောက်တစ်ကြိမ်တုန်ခါသွားပြီး ကုံးတုက တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"မောက်ယင်ရဲ့အရှိန်အဝါက ပိုအားကောင်းလာပြီ။ ချန်ဂွေးဘက်မှာ အခြေအနေတွေ အဆင်ပြေနေပုံပဲလား?"

ဝိညာဉ်ဆွဲဆောင်ခြင်းအစီအရင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော တစ္ဆေဗုဒ္ဓက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး အရှိန်ကနှေးသွားပြီ။ ဟင်?"

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် တစ္ဆေဗုဒ္ဓထိုင်နေသော ဝိညာဉ်ဆွဲဆောင်ခြင်း အစီအရင်၏ဗဟိုမှာ အနက်ရောင်အလင်းပုံစံများမှ မျက်စိကျိန်းလောက်သော အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အစီအရင်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး ၎င်း၏ဝိညာဉ်ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏ခေါင်းသုံးလုံးမှာ ဒေါသထွက်နေသည်။

"ဘယ်သူက ဝိညာဉ်ဆွဲဆောင်ခြင်းအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရဲတာလဲ?"

ကုံးတု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အနောက်ပိုင်းဒေသမှာ ဝိညာဉ်ဆွဲဆောင်ခြင်းအစီအရင်ကို ချထားတာက လျှို့ဝှက်စွာလုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး အချိန်အကြာကြီးယူခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒါကိုဖျက်ဆီးဖို့မလွယ်ဘူး။ ငါစဉ်းစားမိသလောက်ကတော့ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ နိုင်ငံတော် ဆရာကိုယ်တိုင်ကလွဲရင် သူ့ရဲ့တပည့်အနည်းငယ်ပဲ။"

သူပြောနေစဉ်မှာပင် ကုံးတုက ချုံယွိမြို့အပြင်ဘက်သို့ ရုတ်တရက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့အစီအစဉ်က ပေါ်သွားပုံပဲ။ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဒီကိုအပြေးအလွှားလာနေတယ်။ ငါအတိတ်က သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့မလို့။ မင်းဘယ်လိုသဘောရလဲ?"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက ထရပ်ပြီး ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

"မင်းသာ ဝိညာဉ်ဆွဲဆောင်ခြင်းအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး သခင်ရဲ့အစီအစဉ်ကို နှောင့်ယှက်ရဲရင် ငါဒီလူကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ချေပစ်ရမှာပေါ့။"

"ငါမှန်တယ်ဆိုရင် အနောက်ပိုင်းဒေသတွေက တပ်မှူးသေရည်နတ်ဘုရားကလည်း လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ။ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ငါ့မှာယုံကြည်မှုမရှိဘူး။"

"မင်းသူ့ကိုမကိုင်တွယ်နိုင်ရင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်။ အနောက်ပိုင်းဒေသတွေ အတွက် အစီအစဉ်ကို သခင်က အချိန်အကြာကြီး ဂရုတစိုက်စီစဉ်ခဲ့တာ အမှားအယွင်းမရှိစေရဘူး။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

ရွှီလဲ့ရှန်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖုန်များကို ပုတ်ခါလိုက်ပြီး သူ၏နဖူးမှချွေးများကို သုတ်ကာ ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဆရာက အမြဲတမ်း ညစ်ပတ်ပြီးပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေကို ငါ့ကိုပေးတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်တွေက ဒီတစ်ခေါက်မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့အစီအစဉ်တွေရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။"

"ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ရန်သူရဲ့အမြင်ကို နှောင့်ယှက်ဖို့ ငါ့မှာညီလေးတစ်ယောက်ရှိခဲ့တယ် ဒါကြောင့် ငါဒီအစီအရင်ကိုဖျက်ဆီးဖို့ အချိန်ရခဲ့တယ်။"

"ဟင်?"

ရွှီလဲ့ရှန်က တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရသည်။ သူက သူ၏ညာလက်ကို ဆက်တိုက်ဖိညှစ်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဗေဒင်ဟောနေသည်။

အသက်ရှူသုံးချက်အကြာတွင် သူ၏နှုတ်ခမ်းမွေးများ ထောင်တက်သွားပြီး သူအော်ပြောလိုက်သည်။

"သေခြင်းတရားကနေ သီသီလေးလွတ်မြောက်ခြင်းလား?"

သူပြောနေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုက တောင်တစ်လုံးဖိချသကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှကျလာပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်လာသည်။

အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုက ရွှီလဲ့ရှန်၏ခြေထောက်အောက်တွင် လင်းလက်သွားပြီး သူချက်ချင်းဆိုသလို ပေတစ်ရာနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

သူရပ်နေခဲ့သောနေရာသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေကြီးပြိုကျသွားပြီး ကြီးမားသော အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ဖက်အပြင် အနက်ရောင်ပုံရိပ်တွင် အစွမ်းထက်သောအရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်၊ ၎င်းမှာ တစ္ဆေဗုဒ္ဓပင်!

ရွှီလဲ့ရှန်က ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာ မလာခင်တုန်းက ဒီခရီးက အသက်အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော့်ကိုမပြောခဲ့ဘူး။"

ချုံယွိမြို့၏ အနောက်ဘက်ဆယ်မိုင်အကွာတွင် နှစ်ဦးသား မမျှော်လင့်ဘဲတွေ့ဆုံကြသည်။

ဓားနှင့်ဓားမပညာ၏သခင် ကုံးချန်းက တစ်ဖက်လူကို အမူအရာမပျက်ဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကိုဒီမှာမတွေ့ရရင် ငါဘယ်လောက်တောင်ဆန္ဒရှိလိုက်မလဲ။"

ကုံးတုက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"လူတိုင်းက ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားကြတာပဲ။"

"အဲ့ဒီတုန်းက ငါတို့ အန်းမင်ကျစ်နဲ့အတူ မိစ္ဆာနဲ့တစ္ဆေတစ်ထောင်ရဲ့အလောင်းတွေကြားမှာ ခွက်မြှောက်ခဲ့တုန်းက မင်းရဲ့ရဲရင့်တဲ့စကားတွေက ကတိအလွတ်တွေပဲလား?"

ကုံးတုက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်။

"ငါတို့အဲ့ဒီတုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုက ငါတို့ရဲ့အတွေ့အကြုံနည်းပါးမှုကြောင့်ပဲ။"

"ငါတို့အနောက်ပိုင်းဒေသတွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကုန်ခန်းစေခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ဘာရခဲ့လဲ? ဧကရာဇ်မြို့တော်ရဲ့ထိပ်တန်းလွှာတွေရဲ့ စိတ်အေးလက်အေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုလား ဒါမှမဟုတ် တောင်ခြေက အရိုးပုံကြီးလား?"

ကုံးချန်းက သူ၏ခါးမှဓားကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါမှာ လှိုင်းထန်လာကာ သူ၏အဝတ်အစားများမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်နေသည်။

ကုံးတုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"လှိုင်းထန်သောဓား တောင်ဖြတ်ဓားမ။"

"အန်းမင်ကျစ်နဲ့ငါ ဒီလက်နက်တွေကို နာမည်ပေးခဲ့တာ။"

ကုံးချန်းက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ဒီဓားမအောက်မှာ ငါပျက်စီးသွားမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါငါတို့အတိတ်ရဲ့ အဆုံးပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။ စိတ်ချပါ နောက်နှစ်မင်းရဲ့ သေဆုံးနှစ်ပတ်လည်နေ့မှာ အန်းမင်ကျစ်နဲ့ငါ မင်းရဲ့သင်္ချိုင်းကို သေရည်တစ်အိုး ယူလာခဲ့မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေဆုံးသွားသူတွေရဲ့အပြစ်တွေကို အတူတကွဆေးကြောသင့်တယ်။"

ကုံးတုက မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒါစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါက သေရည်နှစ်အိုးယူလာသင့်တယ်။"

ချွန်ထက်သောလေပြင်းတစ်ချက်က မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကိုဖြတ်တောက်သွားသည်။

မြို့ထဲတွင်ရှိနေသော လဲ့ယင်းက ရုတ်တရက်ထရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါလှိုင်းဂယက်တွေပဲ။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်မှ စစ်သားများက အပြေးအလွှားဝင်ရောက်လာပြီး သတင်းပို့ကြသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လဲ့ မြို့ထဲကပြည်သူတွေ ရူးသွပ်ပြီး လူတွေကိုတိုက်ခိုက်နေကြတယ်!"

"ဗိုလ်ချုပ်လဲ့ ချုံယွိမြို့အပြင်ဘက်မှာ မိစ္ဆာတွေ၊ တစ္ဆေတွေအများကြီး ပေါ်လာနေတယ် အခြေအနေကအရေးကြီးနေပါတယ်။"

လဲ့ယင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ဘာလို့ထိတ်လန့်နေကြတာလဲ?" သူက စားပွဲဘေးရှိ ဓားရှည်ကိုဆွဲယူလိုက်သည်။

"စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော် ချီတက်!"

"သတ်!"

ဟိန်းဟောက်သံက ချုံယွိမြို့အထက်မှ ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင် ချုံယွိမြို့၏မြောက်ဘက် မိုင်သုံးရာအကွာတွင် ဟင်းလင်းပြင်တုန်ခါသွားသည်။

မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏အလောင်းများ တောင်တန်းများနှင့် လွင်ပြင်များတွင် ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့မှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဖုရော့ယွင်က သူမ၏ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ခါပြီး ဆက်လက်ချီတက်မည်ပြုသော်လည်း သူမ၏ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမမော့ကြည့်လိုက်ရာ တစ္ဆေပုံရိပ်များစွာ လေထဲတွင်ရပ်နေပြီး သူမကို စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် ဝန်းရံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုရော့ယွင်က သူမ၏နူးညံ့သောမျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရောက်လာပြီးမှတော့ ဘာလို့ခေါင်းကိုဖုံးကွယ်ပြီး အမြီးကိုပြနေရတာလဲ? ဒီလူ အနည်းငယ်နဲ့တော့ မင်းတို့ပိုင်ဝူတိကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်မထိခိုက်နိုင်ပါဘူး။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် သူမ၏ခြေထောက်အောက်မှ မြေကြီးတုန်ခါသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ချန်ဂွေး၏ကိုယ်ပွားများ ထွက်ပေါ်လာကာ မြစ်များကဲ့သို့ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်ပြီးနောက် လူတစ်ဦးတည်းအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံတွင် လင်းလက်သွားသည်။

အနီးကပ်ကြည့်ရှုသောအခါ ရောက်ရှိလာသူမှာလည်း တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး အနက်နှင့် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ဖြစ်ကာ သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ထင်ရှားသောနံပါတ်သုံးတစ်ခုရှိသည် - ၎င်းမှာ ဓားတစ္ဆေပင်!

ဖုရော့ယွင်၏အမူအရာမှာ အလွန်အမင်းလေးနက်သွားသည်။ ချန်ဂွေး၏ကိုယ်ပွားများ၏အစွမ်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသော်လည်း တကယ့်ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ သူမအထက်မှလူထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမက သူ့ထံမှ ရင်းနှီးသောအရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောရန်သူများ သူမကိုဝန်းရံထားလျက် ဖုရော့ယွင်က သက်တောင့်သက်သာ ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတစ်ယောက်တည်းဆိုရင် ငါ့ကိုမနိုင်လောက်ဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်တယ်။"

သူမပြောနေစဉ်မှာပင် အစွမ်းထက်သောတိုက်ကွက်တစ်ခုမှာ အသင့်ဖြစ်နေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လက်သီးချီစွမ်းအင်တစ်ချက်က ဓားတစ္ဆေထံသို့ ထိုးနှက်သွားသည်။

ထိုးနှက်ချက်မှာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး လူတိုင်းကိုအံ့အားသင့်စေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လေးစားရသော အနောက်ပိုင်းဒေသတပ်မှူးက ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သောကြောင့် မထိမှန်ခဲ့ပေ။

ဓားတစ္ဆေက လျစ်လျူရှုစွာပြောလိုက်သည်။

"အစွန်းရောက်စိတ် အမျက်ထွက်နတ်ဘုရားလက်သီးက တကယ်ပဲ ပြင်းထန်ပြီး အာဏာပြင်းတာပဲ။"

ဖုရော့ယွင်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမအပြည့်အဝသတိထားလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မင်းလား?"