ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏ ပြန်လာခြင်း

ဖုရော့ယွင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ သူမ၏အမူအရာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ဓားဘီလူး"

လောကကြီးက နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးမှ ကျန်းထျန်းယီ၏ ဓားပညာမှာ လောကတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ဓားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းကြောင်းကိုသာ သိကြသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ပြင်းထန်ပြီး အာဏာပြင်းသောဓားမှာ လူတစ်ဦးထံမှ သင်ယူခဲ့ကြောင်းကို လူအနည်းငယ်သာသိပြီး ထိုလူမှာ ဓားဘီလူးပင်ဖြစ်သည်။

ယနေ့ခေတ်မျိုးဆက်အတွက် ဓားဘီလူးမှာ မရင်းနှီးသောအမည်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အကြာက မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွင် ထိုအမည်မှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ကျော်ကြားခဲ့သည်။

မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းဆောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော မည်သူမဆိုမှာ လွယ်ကူမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည် မဟုတ်လော။

သို့သော် ထိုသို့သောလူတစ်ယောက်မှာ သူဘယ်တုန်းကမှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ တခြားသူများ၏ အမြင်အာရုံမှ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးအောက်မှ လျစ်လျူရှုသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဓားဘီလူး တကယ်ပဲ နာမည်ဟောင်းတစ်ခုပဲ ငါမေ့လုနီးပါးဖြစ်နေလောက်အောင်ကို ဟောင်းနေပြီ။"

ဖုရော့ယွင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါမင်းသေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ မင်းဒီလိုပုံစံနဲ့ ပြန်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။"

"ငါတစ်ခါသေခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းအခုမြင်နေရတာက ဓားတစ္ဆေလို့ခေါ်တဲ့ လက်စားချေခြင်း ဝိညာဉ်တစ်ခုထက် ဘာမှမပိုဘူး။" ဖ

ုရော့ယွင်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပုံရပြီး စကားပြောမည်ပြုသည်။

သို့သော် ဓားတစ္ဆေက သူမကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တွေ့ဆုံတာက အတိတ်ကိုပြန်အမှတ်ရဖို့မဟုတ်ဘူး။ မင်းအကောင်းဆုံး မထုတ်သုံးဘူးဆိုရင် မင်းသေမှာ သေချာတယ် ဆိုတာကို မင်းနားလည်သင့်တယ်။"

ဖုရော့ယွင်၏နှလုံးသားမှာ နစ်မြုပ်သွားပြီး သူမ၏လက်သီးများ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သောချီစွမ်းအင် လည်ပတ်နေသည်။

သူမက ပြိုင်ဘက်မည်မျှသန်မာသည်ကို သိသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမတစ်ယောက်တည်း အနိုင်ရရန်ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ တခြားတစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့်လူများကို ထည့်မပြောတော့ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုသို့ဖြစ်လာမှတော့ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ပြင်းထန်သောချီစွမ်းအင်မှာ ထင်ရှားပေါ်လာပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

မြေကြီးမှာ သူမ၏စွမ်းအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလို ကြေမွသွားပုံရသည်။

သူမသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။

ဓားတစ္ဆေက သူ၏ခါးမှ သွေးနီရောင်နှင့် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင်တောက်ပသောဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အစွန်းရောက်ကို ဒီလောက်အထိနားလည်နိုင်တာက ငါ့ကိုတကယ်ပဲ အထင်ကြီးစေတယ်။"

ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အုပ်စုမှာ ချူမင်းသား၏အမိန့်အောက်မှ ရဲရင့်ပြီးကျွမ်းကျင်သောစစ်သားများနောက်သို့ လိုက်ကာ ချုံယွိမြို့သို့ အပြေးအလွှားချီတက်နေကြသည်။

ခရီး၏အန္တရာယ်ကို သိသောကြောင့် သူက ရှောင်ပိုင်နှင့် ပိုင်ရှောင်မောင်ကိုပင် အတူမခေါ်ဘဲ သူတို့ကို မင်ချီမြို့တွင် ထားရစ်ခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အဆက်မပြတ်တွေ့ဆုံမှုများနှင့် အတားအဆီးများရှိခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ကြီးမားသောအန္တရာယ်များမရှိခဲ့ပေ။

ဒါက ချင်ဖုန်းကို အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်၏အရင်းအမြစ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ချုံယွိမြို့ဖြစ်ပြီး မောက်ယင်မှာ ချုံယွိမြို့အတွင်းတွင် ရှိနေသည်ကို ပို၍ယုံကြည်စေသည်။

မိုင်တစ်ထောင် မိုင်တစ်ရာ သူတို့၏ခရီးဆုံးနှင့် ပို၍နီးကပ်လာနေပြီဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့် ကြယ်ရောင်မှာ မှေးမှိန်သွားပြီး အဆုံးမရှိသောတောင်တန်းများမှာ အိပ်စက်နေသောသားရဲများနှင့် တူနေသည်။

တောင်စောင်းများနှင့် ချောက်ကမ်းပါးများပေါ်တွင် ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသော အမှောင်ရိပ်များ လူးလွန့်နေပြီး ချမ်းစိမ့်စိမ့်အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရုတ်တရက်တုန်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခုက အမှောင်ကို ထိုးဖောက်ကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထို့နောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။

မြင်းများမှာ ကြောက်လန့်ပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေကြသည်။

ချင်ဖုန်းက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြမရသော ရင်တုန်ခြင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစွမ်းအားမျိုးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ပြန်လည်ပုံဖော်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသည်။

ဘယ်သူတွေများ တိုက်ခိုက်နေကြသလဲ။

ချူမင်းသား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါမမှားဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီရွှေရောင်အလင်းက ဖုရော့ယွင်ရဲ့ အမျက်ဒေါသနတ်ဘုရားလက်သီး ဖြစ်သင့်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အမျက်ဒေါသနတ်ဘုရားလက်သီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ ဓားစွမ်းအင်ကို ဘယ်သူက ပိုင်ဆိုင်တာလဲ?"

အနောက်ပိုင်းဒေသများရှိ ထိပ်တန်းအစွမ်းရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဖုရော့ယွင်၏အစွမ်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ထူးကဲပြီး တတိယအဆင့်ကို ကျော်လွန်ကာ ဒဏ္ဍာရီလာဒုတိယအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရလျှင် ဓားစွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်သူမှာလည်း ဒုတိယအဆင့်တွင် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ချူမင်းသား၏အမူအရာမှာ လေးနက်သွားသည်။

"ဒီတစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနဲ့လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ ပြီးတော့ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရတာလဲ?"

ချင်ဖုန်းက ဓားအလင်းကိုကြည့်ပြီး ကျင့်ယန်မြို့တွင် အကြီးအကဲလီသေဆုံးသည့်နေ့က မြောက်ပိုင်း တစ္ဆေခေါင်းဆောင်ကို လေထဲမှနေ၍ ဖြတ်ကြည့်သွားသော ဆံပင်ဖြူနှင့်လူကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

သူက ထိုလူ၏အမည်ကို မှတ်မိနေသေးသည် - ဓားတစ္ဆေပင်!

သူ၏ခန့်မှန်းချက်မှန်ကန်ပါက ရောက်ရှိလာသူမှာ ထိုဆံပင်ဖြူနှင့်လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား ဖြစ်ရမည်။

"မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းဆောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သာမန်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အကြီးအကဲသေရည်နတ်ဘုရားဖုက သူ့ကိုနိုင်ပါ့မလားမသိဘူး။"

စိတ်ထဲတွင်စဉ်းစားနေစဉ် ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးများကိုဖွင့်ပြီး အဝေးမှတိုက်ပွဲခင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းနှင့် ဓားအလင်းအပြင် တခြားလူများ၏အရှိန်အဝါများလည်း ရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဖုက တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ခိုက်နေတာမဟုတ်ဘူး သူက တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနဲ့လူတွေရဲ့ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရတာ!"

"မိန်းမတို့ သူ့ကိုသွားကူညီလိုက်ပါ။"

လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မလှုပ်ရှားကြပေ။

သူတို့က ချင်ဖုန်း၏စကားကို မလိုက်နာချင်၍မဟုတ်ဘဲ သူနှင့်အတူအနောက်ပိုင်းဒေသများသို့ လိုက်ပါလာရခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏ဘေးကင်းမှုကို သေချာစေရန်ဖြစ်သည်။

သူတို့သာ သူ၏ဘေးမှထွက်ခွာသွားပြီး ရန်သူများကို အခြေအနေကိုအခွင့်ကောင်းယူခွင့်ပေးလိုက်ပါက ၎င်းမှာ သူတို့ဘယ်တော့မှမမြင်ချင်သော ရလဒ်ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါ့အပြင် အုပ်စုမှာ ချုံယွိမြို့နှင့် မိုင်တစ်ရာသာကွာဝေးပြီး ရှေ့မှအန္တရာယ်များကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

သူတို့က ချင်ဖုန်း၏ဘေးတွင် အနီးကပ်နေပြီး သူ့ကိုကာကွယ်ရမည်။

သူတို့၏တုံ့ဆိုင်းမှုကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက သူတို့၏အတွေးများကို နားလည်ပြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"သေရည်နတ်ဘုရားရဲ့ဘေးကင်းမှုက အရေးကြီးတယ်။ မြန်မြန်သွားကူညီလိုက်ပါ။ ငါ့အတွက်စိတ်မပူနဲ့။ မင်းတို့က ငါ့ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မကာကွယ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ပဲထင်နေလား?"

လျို့ကျန့်လီက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် စတုတ္ထအဆင့်သခင်တစ်ဦးနှင့် သံသရာဘေးဒဏ် ခြောက်ခုရှိမိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်တောင်မှ သူက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်သေးသည် ပြိုင်ဘက်ကိုသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ထည့်မပြောတော့ပေ။

သို့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ ရန်သူ၏အစွမ်းမှာ ထိုထက်များစွာကျော်လွန်နေနိုင်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်အလင်း ထုတ်လွှတ်နေသော ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏အမြီးမွေးပင်!

"ဖြစ်နိုင်တာက ပန်ငှက်ကြီးက ကိစ္စကိုကိုင်တွယ်ပြီး ပြန်လာတာလား?"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။ သူက သူ၏နတ်ဘုရားအသိစိတ်ကို အမြီးမွေးထဲသို့ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ခေါင်းအထက်မှ မှိန်ဖျော့သောည အလင်းရောင်မှာလည်း မှောင်မိုက်သွားသည်။

ချူမင်းသားနှင့် အခြားသူများမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

"လေပြင်းချောက်ကမ်းပါးက ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး"

အစောင့်များ၏အရှိန်အဝါများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူတို့၏လက်နက်များကိုမြှောက်ကာ ပြင်ဆင် လိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်တားဆီးလိုက်သည်။

"ဘာမှမလုပ်နဲ့ အဲ့ဒါငါတို့လူပဲ!"

"ငါတို့လူ?" လူတိုင်း ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ကောင်းကင်သို့ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ပန်ငှက်ကြီးမှာ အောက်သို့ထိုးဆင်းလာပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူချင်ဖုန်း၏ပခုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်သည့်အချိန်တွင် သူက လင်းယုန်အိုတစ်ကောင်၏အရွယ်အစားသို့ ကျုံ့သွားသည်။

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက လူကဲ့သို့ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စပြီးသွားပြီ။ ရှေ့ဆက်မယ့်လမ်းမှာ ငါမင်းနဲ့အတူလိုက်ခဲ့မယ် ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အရင်ကကတိကို မမေ့နဲ့။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်နဲ့ နေ့တိုင်းဆေးကြောပေးဖို့လေ ငါနားလည်ပါတယ်။"

ထိုစကားစမြည်ပြောဆိုမှုမှာ ချူမင်းသား၏တပ်ဖွဲ့များ၏နားထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို မုန်တိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

အသံအရဆိုလျှင် ထိုကောင်လေးက အနောက်ပိုင်းဒေသများ၏ ကျော်ကြားသော ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်ဖြစ်နိုင်သလား?

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အနောက်ပိုင်းဒေသတပ်မှူးက ဒီအစွမ်းထက်မိစ္ဆာသားရဲကို စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် စုဆောင်းရန် အကြိမ်ပေါင်းများစွာကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အားလုံး မအောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း သိသင့်သည်။

ချင်ဖုန်းက လူအုပ်၏အမူအရာများကို အာရုံမစိုက်ဘဲ သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်ဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ပန်ငှက်ကြီးက ငါ့ရဲ့ဘေးကင်းမှုကို ကာကွယ်ပေးနေပြီ။ မင်းတို့စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ရှေ့ဆက်သွားလို့ရပြီ။"

ချင်ဖုန်း၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောအကြည့်ကို မြင်သောအခါ လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ယောက်ျားမှာ အမြဲတမ်းဤသို့ပင်ဖြစ်သည်ကို သူတို့ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိခဲ့ကြသည်။

မထွက်ခွာမီမှာပင် ချန်းဖေးလန်က ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကိုတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းအသက်ရှင်လျက်ပြန်လာစရာမလိုဘူး။"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ မကျေနပ်သောအမူအရာပြလိုက်သည်။ အချိန်အကြာကြီး အသက်ရှင်ခဲ့ပြီးနောက် သူက မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို ဘယ်လိုခံနိုင်မည်နည်း။

သူစကားပြောမည်ပြုစဉ်မှာပင် သူက ပြင်းထန်သောဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သွေးမျိုးရိုးများ၏ဖိနှိပ်မှု နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ခြိမ်းခြောက်မှုပင်!

သူပြောချင်သမျှမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မျိုချခံလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လျို့ကျန့်လီက ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်လိုက်ရာ သူ၏စိတ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

လျို့ကျန့်လီက ချင်ဖုန်းကို တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်ပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်နှင့်အတူ တိုက်ပွဲကြီးဖြစ်ပွားရာလားရာသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

"ဂရုစိုက်ပါ။"

ချင်ဖုန်း၏အမူအရာမှာ လေးနက်သွားသည်။ ရန်သူမှာ ပေါ်ပေါက်သွားပြီး တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားတော့မည် ဖြစ်ရာ သူတို့ချုံယွိမြို့သို့ အလျင်အမြန်သွားရမည်။

သူ့ပတ်လည်မှ စစ်သားများကို ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့အရွယ်အစားကို ကျုံ့နိုင်မှတော့ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကြီးအောင်လုပ်လို့ရလားမသိဘူး?"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒါက ငါ့အတွက် ကလေးကစားစရာပဲ။"

ခဏအကြာတွင် သူတုံ့ပြန်မိပြီး သတိဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"နေဦး မင်းဘာလို့ဒါကိုမေးနေတာလဲ?"