လေပြင်းများထန်လာပြီး တိမ်များလွင့်တက်ပြီ

ချူမင်းသား၏စစ်တပ်အကူအညီဖြင့် စစ်ဘုရင်ခံ တပ်မတော်အပေါ်ကျရောက်နေသော ဖိအားမှာ အလွန်အမင်းလျော့ကျသွားသည်။

လဲ့ယင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"စစ်ရေးအကြံပေးချင်က စစ်ကူတွေခေါ်လာပြီ။ ငါတို့အရှုံးပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်ရဲ့ရဲစွမ်းသတ္တိကို လောကကြီးကိုမျက်မြင်သက်သေပြကြစို့!"

"တိုက်ခိုက်!"

လူအုပ်မှာ တညီတညွတ်တည်းဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူတို့၏အသံများမှာ ချုံယွိမြို့တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လဲ့ယင်းက သူ၏ဓားကြီးကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သောဓားစွမ်းအင်က အမှောင်ကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး စစ်သားများအတွက် လမ်းတစ်ခုရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။

မတည်ငြိမ်သောအခြေအနေမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်းက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်ကြသည်။

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ ယခင်ပေါက်ကွဲမှု၏စွမ်းအားတွင် နစ်မျောနေဆဲဖြစ်ပြီး ဒုတိယအဆင့်၏အဆင့်ကို မသဲမကွဲထိတွေ့နေရသကဲ့သို့ပင်၊ အားလုံးမှာ သူ၏ခေါင်းအထက်မှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်ကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာမေးလိုက်သည်။

"မင်းခုနက ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ?"

သို့သော်လည်း ချင်ဖုန်းက တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာမပြဘဲ အထက်စီးဆန်သောအမူအရာဖြင့် လေကိုမျက်နှာမူကာ မာန်ဝင့်စွာရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏ဧရာမခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားသည်။

"ဟေ့ ချင်မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ကောင်လေး ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။"

ချင်ဖုန်းက ခါးကိုင်းပြီး သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ချူမင်းသားက တစ်စုံတစ်ခုမှားနေသည်ကို အာရုံခံမိပြီး စိုးရိမ်စွာမေးလိုက်သည်။

"မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ချင်ဖုန်းက စကားတစ်ပိုင်းတစ်စဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်နေလို့မကောင်းဘူး အန်တော့မလိုပဲ။ ကျွန်တော်အောင့်ထားနိုင်ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ခုနကစပြီးလှုပ်ခါလိုက်တော့ ကျွန်တော်အများကြီးမထိန်းနိုင်တော့ဘူး။"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက ဒီလောက်မြန်မှန်းသာသိရင် သူကြွားလုံးထုတ်ဖို့အတွက် ရှေ့ဆုံးမှာရပ်နေမှာမဟုတ်ဘူးဟု ချင်ဖုန်းက တွေးလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားသောအခါ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။

"ကလေး ငါမင်းကိုအခုဆင်းသက်ခိုင်းလိုက်မယ် ငါ့ခေါင်းပေါ်မှာတော့ လာမအန်နဲ့။"

"အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ။ ဝေါ့!"

ငှက်၏စူးရှသောအော်သံမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရွှီလဲ့ရှန်က ချုံယွိမြို့ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အခုအခြေအနေက အသာစီးရနေပြီ မင်းတို့အမြန်မထွက်သွားသေးဘဲ တခြားသူတွေလက်အားလာပြီး သေဖို့စောင့်နေတာလား?"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက သူ့ကိုလျစ်လျူရှုပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါတို့သခင်က အနောက်ပိုင်းဒေသတွေမှာ အချိန်အကြာကြီးစီစဉ်ခဲ့တာ။ မင်းတို့လူတစ်စုနဲ့ သူ့ရဲ့အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်မယ်လို့ထင်နေလား? မင်းတို့စစ်သားတွေပိုစုစည်းရင်တောင် မင်းတို့က လူစုလူဝေးအုပ်စုတစ်စုထက် ဘာမှမပိုဘူး။" တစ္ဆေဗုဒ္ဓက ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ စစ်သားတွေကိုခေါ်လာတဲ့လူကိုတော့ ငါကျေးဇူးတင်ရမယ်။"

ရွှီလဲ့ရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏လက်များမှာ အောက်ခြေတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဟင်းလင်းပြင်တုန်ခါသွားကာ အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုက လေထဲတွင်ဖြတ်ကျော်သွားပြီး အမှောင်ထုအာကာသတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

"သူက မောက်ယင်ရဲ့ပြန်လည်နိုးထမှုအတွက် လတ်ဆတ်တဲ့ဝိညာဉ်တွေအများကြီး ယူဆောင် လာပေးတယ်။ ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျေးဇူးမတင်ဘဲနေနိုင်မှာလဲ?"

အနက်ရောင်တွင်း၏အလယ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြက်သွေးရောင်မျက်လုံးများ ပေါ်လာပြီး တံတွေးမျိုချသံများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက ပြောလိုက်သည်။

"သက်ရှိအားလုံး ဒုက္ခခံစားနေရတယ်။ သုခဘုံရဲ့ချမ်းသာသုခကို စောစောရောက်တာက ပိုကောင်းတယ်။"

အသံမှေးမှိန်သွားသည်နှင့် ဧရာမအနီရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက အနက်ရောင်တွင်းမှထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်မိုးပေါ်တွင်ရပ်ကာ နားကွဲလုမတတ်ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ပြုလိုက်သည်။

အနီးတွင်ရှိသောစစ်သားများ အသံကိုရှာဖွေကြည့်ရှုပြီး မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ပေ။

တုတ်ခိုင်သောခန္ဓာကိုယ် ကျိုးပဲ့နေသောအသားနှင့်သွေးနှင့် မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော အရိုးဖြူများ။

မျက်နှာမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပုပ်သိုးသွားပြီး အပေါက်ကြီးဖြစ်နေသောသွေးအိုင်အောက်တွင် ချွန်ထက်သောအစွယ်များက အစိမ်းဖျော့ရောင်တံတွေးများကို ယိုကျစေကာ အုတ်ကြွပ်များနှင့် ကျောက်တုံးများကို ချက်ချင်းအရည်ပျော်သွားစေသည်။

ရွှီလဲ့ရှန်က တုန်လှုပ်စွာအော်လိုက်သည်။

"ပြိတ္တာ?!"

မိစ္ဆာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပြီး ကြမ်းတမ်းကာ လူသားများကိုစားသုံးရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

ပြီးတော့ အဲ့ဒါက အစပဲရှိသေးသည်။

အနက်ရောင်တွင်းအာကာသမှာ ဆက်လက်လိမ်ယှက်နေပြီး ပြိတ္တာတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာကာ သက်ရှိသတ္တဝါများ၏ရနံ့ကိုရပြီး စစ်သားများဆီသို့ ရူးသွပ်စွာပြေးဝင်လာကြသည်။

အော်ဟစ်သံများနှင့် ထိတ်လန့်တကြားအော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားဖြစ်သော သံသရာခြောက်ဘုံမှ ပြိတ္တာလမ်းစဉ်ပင်!

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက အေးစက်စွာလှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"သူတို့မြို့ထဲကလူတွေကို မျိုချဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမယ်လို့ မင်းထင်လဲ?"

သူ၏ဓားကို ပြင်းထန်စွာဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြိတ္တာတစ်ကောင်ကို နှစ်ပိုင်းခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ လဲ့ယင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကျစ်! ဘာလို့ဒီအရာတွေက ဒီလောက်များနေရတာလဲ?!"

သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်မှ စစ်သားတစ်ဦးမှာ တစ်ဝက်ကိုက်ဖြတ်ခံရပြီး သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးအမြှုပ်များ ထွက်ကျနေသည်။

လဲ့ယင်းက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ သူက မရေမတွက်နိုင်သော ခွဲခွာခြင်းများနှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းများကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်သို့ရောက်တိုင်း သူ၏နှလုံးသားမှာ မသက်မသာခံစားရဆဲဖြစ်သည်။

သူ့မှာအချိန်အများကြီးမကျန်တော့ကြောင်း သိသောအခါ ထိုလူက အတင်းပြုံးပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးအင်အားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ် ဒီလိုဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။ စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်ဟာ သေခြင်းတရားကို မကြောက်ဘူး!"

ထိုစကားဖြင့် သူ၏နောက်ဆုံးအင်အားကို ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ပင်။ ထိုလူက ခေါင်းငုံ့ပြီး နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှိုက်လိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှစစ်သားများက သူတို့၏ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသကို အစွမ်းအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော် တိုက်ခိုက်!"

သို့သော် ရန်သူနှင့်သူတို့ကြားမှ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ပြိတ္တာတစ်ကောင်တည်းကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူတို့ ဒီလောက် များပြားနေသောအခါ အဆင့်နိမ့် သိုင်းပညာရှင်များ အတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယမ်းမှုန့်၏မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံက ပြိတ္တာများကို မြေပြင်သို့လဲကျသွားစေပြီး စစ်သားများက သူတို့ကိုသတ်ရန် ရှေ့သို့တိုးဝင်သွားကြသည်။

သို့သော် ယမ်းမှုန့်မှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး ထိုသို့သောမြင်ကွင်းများမှာ ရှားပါးလှသည်။

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကလည်း ချင်ဖုန်း၏အမိန့်ကိုနာခံပြီး လေဓားသွားများကိုသုံးကာ ပြိတ္တာများကို ရိတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ပြိတ္တာများမှာ အလွန်များပြားပြီး ကိုင်တွယ်ရန် မိစ္ဆာနှင့် တစ္ဆေအလောင်းများလည်း ရှိနေသေးသောကြောင့် တစ်ခုကိုလျစ်လျူရှုမိလျှင် နောက်တစ်ခုကို လစ်ဟင်းသွားသည့်အခြေအနေသို့ မလွဲမသွေရောက်ရှိသွားသည်။

ချူမင်းသားက အဆက်မပြတ်စတေးနေရသော စစ်သားများကိုကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်သော်လည်း သူဘာမှလုပ်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

ကြီးမားသောစွမ်းအားကွာခြားချက်ရှိသော တိုက်ပွဲများတွင် စစ်သားများ၏အသက်များသာ ထိုကွာဟချက်ကို ဖြည့်တင်းခဲ့သည်မှာ အမြဲတမ်းပင်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ပါးစပ်ထောင့်မှ အညစ်အကြေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အများကြီး သက်သာ သွားသော်လည်း ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏ခေါင်းအထက်မှ ရွှေရောင်အမွေးများမှာ ယခင်ကဲ့သို့ မတောက်ပတော့ပေ။

သူက စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သတ်ဖြတ်မှုများမှာ သောင်းကျန်းနေသည်။

စစ်သားတစ်ဒါဇင်ခန့်က ပြိတ္တာတစ်ကောင်တည်းကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် ၎င်းမှာ ကျောက်တုံးကို ကြက်ဥနှင့်ပေါက်ခြင်းနှင့်တူသည်။

သို့သော် သူတို့ထဲမှတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နောက်မဆုတ်ပေ။

သူတို့ရဲရင့်စွာတိုက်ခိုက်ကြသည် သူတို့အော်ဟစ်ဟိန်းဟောက်ကြသည်။

မဟာချန်တိုင်းပြည်၏စစ်သားများပင်!

ချင်ဖုန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူ၏လက်နက်များထဲမှ မှင်ရတနာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူနောက်ဆက်တွဲရေးမည့်အရာမှာ စာပေရတနာတစ်ခုဖြစ်လာပြီး ဗိုလ်ချုပ်များ၏တိုက်ပွဲတွင် အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုမှ ပါဝင်နိုင်မည်လားကို သူမသိသော်လည်း သူကြိုးစားကြည့်ချင်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုသတိပေးလိုက်သည်။

"တည်ငြိမ်စွာပျံသန်းပါ။"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လိုက်နာလိုက်သည်။

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သွေးများဆူပွက်လာပြီး အတိတ်က ကဗျာများ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်သွားသည်၊ နတ်ဘုရားပင်လယ်၏ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး လှိုင်းထန်လာသည်၊ နှလုံးသားစစ်မေးခြင်းစင်မြင့်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်ပင်လျှင် ပုံမှန်မဟုတ်သောပြောင်းလဲမှုများကို ပြသလာသည်။

ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်မှာ နတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်နှင့် ရောနှောကာ ချန်းဖေးလန် အစောပိုင်းက သူ့ကိုပေးခဲ့သော နဂါးမုတ်ဆိတ် စုတ်တံ၏ထိပ်ဖျားသို့ စီးဝင်သွားပြီး ရွှေရောင်စာလုံးများမှာ စက္ကူပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။

ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာသည်။ ပုံမှန်မဟုတ်မှုကို အာရုံခံမိသောအခါ ချူမင်းသားက သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး ချင်ဖုန်းကို ပလက်တီနမ်ရောင်အလင်းတစ်လွှာက ဝန်းရံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏အကြည့်မှာ စက္ကူပေါ်သို့ ရွှေ့သွားပြီး ချူမင်းသားမှာ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ပေ၊ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ...

"လေပြင်းထန်ကာ တိမ်များလွင့်တက်ပြီ! အာဏာစက်ပင်လယ်ပြင်ကျယ် ပျံ့နှံ့ကာ ဇာတိမြေသို့ ပြန်လာပြီ! ထောင့်လေးရပ်ကို ကာကွယ်ရန် သူရဲကောင်းအဘယ်မှာနည်း?"

စုတ်တံကျသည်နှင့် နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံမှာ အဖိုးတန်အနုပညာပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်လက်မပြီး တစ်လက်မ ကြေမွသွားသည်၊ ရွှေရောင်စာလုံးများမှာ စက္ကူမှထွက်ခွာပြီး လေထဲတွင်ပျံဝဲနေကာ ပြင်းထန်သောလေတစ်ခု ထကြွလာသည်။

ကြည်လင်သောချီစွမ်းအင်မှာ ဒေါသထွက်နေသောလေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အောက်မှချုံယွိမြို့တွင် ရဲရင့်စွာတိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်သော စစ်သားများအပေါ်သို့ တိုက်ခတ်သွားသည်။

ပြီးတော့ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသောမြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဒဏ်ရာရနေသောစစ်သားများ သူတို့၏ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သောနှုန်းဖြင့် သက်သာပျောက်ကင်းလာသည်။

အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုက စစ်သားများ၏ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်တွင် ကပ်ငြိနေသည်။ သေစေနိုင်သောဖြစ်သင့်သည့် ပြိတ္တာများ၏လက်သည်းများမှာ လက်သည်းရာများသာ ထားရစ်ခဲ့သည်။

စစ်သားများကို ပို၍နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်မှာ သူတို့အတူတကွစုဝေးသောအခါ သူတို့က အချင်းချင်း၏တည်ရှိမှုကို အမှန်တကယ်အာရုံခံနိုင်သည်။

ပြီးတော့ အုပ်စု၏စုပေါင်းစွမ်းအားကို အသုံးချခြင်းဖြင့် သူတို့က သူတို့၏တစ်ဦးချင်း စွမ်းဆောင်ရည်များထက် များစွာကျော်လွန်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။

ပြိတ္တာများကိုပင် တည့်တည့်ရင်ဆိုင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု!

စစ်သားများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုပြောင်းလဲမှုများ အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို သူတို့နားမလည်သော်လည်း ကျဆုံးသွားသောရဲဘော်များအတွက် လက်စားချေရန် အချိန်ကျပြီ!

"သတ်!"

အသံလှိုင်းမှာ ရှင်းပြမရသော အမိန့်ပေးမှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားသော ကြမ်းတမ်းသည့်ပြိတ္တာများကိုပင် နှိမ်နင်းလိုက်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သောအော်ဟစ်သံများ နောက်တစ်ကြိမ်ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အသံများမှာ လူသားစစ်သားများ၏အသံများမဟုတ်ဘဲ ပြိတ္တာများ၏အသံများပင်!