စစ်သားများ ဒီနေရာတွင် မသေသင့်

ချန်ဂွေးသေဆုံးသွားသောကြောင့် သဘာဝအတိုင်းပင် မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏အလောင်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူမရှိတော့ပေ။

အနောက်ပိုင်းဒေသရှိ မြို့အသီးသီးတွင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများမှာ ကြိုးဖြတ်ခံလိုက်ရသော ရုပ်သေးများကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူတို့၏အလောင်းများမှာ ပြိုလဲကျသွားသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတစ်ဦးမှာ ခဏတာကြောင်သွားပြီး စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"ပြီးသွားပြီလား?"

ကောင်းကင်ဘုံမြို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏အကြီးအကဲဖြစ်သူ ကြယ်တာရာ စစ်သူကြီး သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှ တစ်ဦးက ညကောင်းကင်အရောင်ပြောင်းသွားသော ချုံယွိမြို့လားရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမြို့မှာ ချုံယွိမြို့နှင့် မိုင်ခြောက်ထောင်နီးပါး ကွာဝေးပြီး အလှမ်းဝေးသောနေရာမှပင် ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်နိုင်သေးသည်။

ထိုနေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မြင်နိုင်ရန် လုံလောက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး တကယ့်ကပ်ဘေးက အခုမှစတင်ခါစပဲ ရှိနိုင်တယ်။"

ချင်ကျန့်အန်း၏မျက်နှာမှာ အလွန်အရုပ်ဆိုးသွားပြီးနောက် သူမြင်နိုင်သမျှမှာ နောက်မှ ရောက်ရှိလာသော ကျင်းယွင်အော်က သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကိုထိုးနှက်လိုက်ပြီး တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့်လူများရှိရာနေရာတိုင်းတွင် သွေးစွန်းသောပါးစပ်တစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်၌ ပွင့်လာခြင်းပင်။

ဓားတစ္ဆေက ထိုထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်းဝင်ရောက်သွားပြီး မထွက်ခွာမီ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့လက်ရှိအစွမ်းက မောက်ယင်ကို နိုင်ပါ့မလားမသိဘူး?"

ထိုစကားများဖြင့် သူနှင့် ကျင်းယွင်အော်တို့မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တခြားနေရာများတွင် ကုံးတု၊ တစ္ဆေဗုဒ္ဓနှင့် အခြားသူများလည်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကုံးတုထွက်ပြေးသည်ကိုမြင်သောအခါ ကုံးချန်းက သူ့ကိုဖမ်းရန် သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးပင်။

ပြီးတော့ အခု အနောက်ပိုင်းဒေသများရှိ ပရမ်းပတာအခြေအနေ၏ ကြိုးကိုင်သူများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းမှာ ထိပ်တန်းဦးစားပေးမဟုတ်တော့ပေ။

အကြောင်းမှာ ချုံယွိမြို့အထက်တွင် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏မီးတောက်များမှာ ပျံ့နှံ့လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ဖြတ်သန်းသွားရာနေရာတိုင်းတွင် သက်ရှိအားလုံးမှာ စွဲမက်ခံရသကဲ့သို့ သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ ဗလာဖြစ်ကာ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ မောက်ယင်၏ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ၏ဝိညာဉ်များကို မျိုချပြီးနောက် မွေးဖွားလာသော မွေးရာပါနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး သက်ရှိဝိညာဉ်အားလုံးကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ဖုရော့ယွင်က မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ?"

ချင်ကျန့်အန်းက နောက်သို့မလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဒီမှာနေခဲ့ ငါဒါကိုကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။"

ဖုရော့ယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မကျေနပ်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းစကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောနေတာပဲ။ ဒါက အနောက်ပိုင်းဒေသ မြောက်ပိုင်းဒေသ မဟုတ်ဘူး။ ငါက ဒီမှာတပ်မှူးပဲ ငါမင်းဆီက အမိန့်ယူစရာမလိုဘူး။ ဒီကောင်က ငါ့နယ်မြေမှာ ပေါ်လာတာ ဒါကြောင့် ငါသွားရမှာပေါ့။"

ချင်ကျန့်အန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ချွေးမနှစ်ယောက်အတူတကွပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်မတို့လည်း သွားချင်တယ်။"

စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသော ချင်ကျန့်အန်းက လှည့်ကြည့်ပြီး ခက်ထန်စွာပြောလိုက်သည်။

"မောက်ယင်ရဲ့အစွမ်းက ဓားတစ္ဆေထက်သာတယ် ငါတောင်မှအနိုင်ရဖို့ ယုံကြည်မှုမရှိဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?"

လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က ရင်းနှီးသော်လည်း ထူးဆန်းသောပုံရိပ်ကိုကြည့်ပြီး ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ချန်းဖေးလန်က နှုတ်ခမ်းစေ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ ချင်ဖုန်းအဲ့မှာရှိတယ် ကျွန်မသူ့ကိုသွားပြီး ကာကွယ်ချင်တယ်!"

သူမ၏လေသံမှာ ခိုင်မာပြီး မယိမ်းမယိုင်ရှိနေသည်။

လျို့ကျန့်လီက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေဆင်းသက်လာရင်တောင် ချင်ဖုန်းရှိတဲ့နေရာတိုင်းကို ကျွန်မသွားမှာပဲ။"

ခေါင်းမာသောချွေးမနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ဖခင်ချင် နောက်ဆုံးတွင်အလျှော့ပေးလိုက်သည်။

သူက ထိုနှစ်ယောက်မှာ ကိုင်တွယ်ရန်မလွယ်ကူကြောင်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိခဲ့သည်။

သို့သော် ဖုန်းအော်က ဒီလို အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်နိုင်ခဲ့သည့်အချက်ကလည်း သူ့ကိုအလွန်အမင်းပျော်ရွှင်စေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ တစ်နေ့နေ့တွင် သူသာမရှိတော့လျှင် ချင်မိသားစုကို ကာကွယ်ရန်တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသေးမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်နက်များထဲမှ အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးအသစ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူရင်း ဖခင်ချင်က ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

"ဖုန်းအော်ကိုရှာပြီး သူ့ကိုဘေးကင်းတဲ့နေရာကို ခေါ်သွားလိုက်။"

"ကောင်းပြီ"

လျို့ကျန့်လီက သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့... သူ့ကိုငါ့ရဲ့ လျို့ဝှက်ဘဝအကြောင်း အခုလောလောဆယ်မပြောပြနဲ့ဦး။"

လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သဘောတူညီလိုက်ကြသည်။

ချင်ကျန့်အန်းက ဖြည်းညှင်းစွာရှေ့သို့တက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ချုံယွိမြို့သို့ အပြေးအလွှားသွားတော့သည်။

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။"

ဖုရော့ယွင်နှင့် အခြားသူများမှာ အနီးကပ်လိုက်ပါသွားကြသည်။

သူတို့အပြင် ချုံယွိမြို့ကို အားဖြည့်ရန်လာရောက်ခဲ့သော အခြားသူများမှာလည်း သူတို့၏ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။

ကြီးမားသောတိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ရှောင်လွှဲမရတော့ပေ။

လူတစ်ယောက်၏ဝိညာဉ် ထုတ်ယူခံရသည့်နာကျင်မှုမှာ တိုး၍တိုး၍ ပြင်းထန်လာပြီး ချင်ဖုန်းမှာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး ပင်လယ်၏နက်ရှိုင်းသောအတွင်းပိုင်းသို့ အဆက်မပြတ်နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သီလနယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော သူပင်လျှင် ဤသို့သောဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်၊ နတ်သိုင်းအစဉ်အလာကို ကျင့်ကြံသော အဆင့်နိမ့်စစ်သားများကို ထည့်မပြောတော့ပေ။

သူက စစ်သားများ၏ခန္ဓာကိုယ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်များ မောက်ယင်ထံသို့ လှည့်ပတ်သွားနေသည်ကိုပင် မြင်နိုင်သည်။

စစ်သားများ၏ဝိညာဉ်များ မောက်ယင်၏စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့အတွက် ရှင်သန်ရန်နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်းယီပေါ်လာပြီး ထိုပြောင်းလဲမှုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခက်ခဲစွာမေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုခုရှိလား?"

ရွှမ်းယီက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါဒီမိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေရဲ့အစွမ်းကို အာရုံခံမိတယ်။ မင်းရဲ့အစွမ်းနဲ့ သူတို့ကိုရင်ဆိုင်ဖို့ကြိုးစားတာက ကျောက်တုံးကို ကြက်ဥနဲ့ပေါက်ဖို့ကြိုးစားတာနဲ့တူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ ငါမင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ် တခြားသူတွေအတွက်တော့..."

ရွှမ်းယီက ကျန်စကားများကို မပြောဘဲထားခဲ့သော်လည်း ချင်ဖုန်းမှာ သူတို့က ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရမည်ကို သိနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ရုပ်တုများကဲ့သို့ အေးခဲနေသော စစ်သားများကို ကြည့်ရင်း မကြာမီကပင် သူတို့သည် အနောက်ပိုင်းဒေသအတွက် ရဲရင့်စွာတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့အကူအညီမဲ့စွာ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်မည်လော။

နည်းလမ်းတစ်ခုစဉ်းစားပါ ပြင်းပြင်းထန်ထန်စဉ်းစားပါ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးတစ်ခုသာ ရှိလျှင်ပင်!

ချင်ဖုန်း ရုတ်တရက်အကြံတစ်ခုရသွားသည်။ သူက အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ပုံဖော်လိုက်သည်။

သူသာ ရှစ်ထောင့်ကွက်ကျောက်စိမ်း၏ ကြယ်တာရာများရွှေ့ပြောင်းခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပါက သူအနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်ကို စစ်သားများ၏ခန္ဓာကိုယ်များထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်စေနိုင်ပြီး လက်ရှိအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်မဟုတ်လော။

လုံးဝသေချာမှုမရှိသော်လည်း ကြိုးစားကြည့်သင့်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ဖုန်းက သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကိုသုံးပြီး ချုံယွိမြို့တစ်ခုလုံးကို ရှစ်ထောင့်ကွက် ကျောက်စိမ်းအစီအရင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းရန်မှာ အချည်းနှီးသောအတွေးသက်သက်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူက ဖေးလန်ကိုကယ်တင်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် အကြီးအကဲရွှမ်း၏ စွမ်းအားကိုသာ အားကိုးနိုင်သည်။

ဒီအတွေးကို ကြားသောအခါ ရွှမ်းယီက ချက်ချင်းငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ဒီနည်းလမ်းက ဖြစ်နိုင်လားမဖြစ်နိုင်လားဆိုတာကို ဘေးဖယ်ထားဦး မင်းအဲ့လိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် အဲ့ဒီအစွမ်းထက်မိစ္ဆာရဲ့အာရုံကို မလွဲမသွေဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို မင်းစဉ်းစားဖူးလား?"

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါမင်းကိုမကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး။"

ချင်ဖုန်းမှာ းီအချက်ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာသိသော်လည်း သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အလွန်အမင်းစိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"လူအများအတွက် ထင်းခွေပေးသူကို ငါတို့က လေနဲ့နှင်းထဲမှာ အေးခဲသေဆုံးခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။

လွတ်လပ်မှုအတွက် လမ်းရှင်းပေးသူကို ငါတို့က ဆူးပင်ဆူးချုံတွေကြားမှာ ပိတ်မိခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။"

"ဒီစစ်သားတွေက ဒီလိုမသေသင့်ဘူး။"

ရွှမ်းယီ ဒီစကားကိုကြားသောအခါ သူ၏အဖြူရောင်အရိပ်မှာ အနည်းငယ်လှုပ်ခတ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချင်ဖုန်း၏ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းဒါကိုလုပ်မယ်ဆိုတာ သေချာလား?"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်နက်များထဲမှ ရှစ်ထောင့်ကွက်ကျောက်စိမ်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ တုံ့ဆိုင်းမှုအစအနမျှမရှိပေ။

"အကြီးအကဲ ကျေးဇူးပြုပြီး။"

"ကောင်းပြီ!"

ရွှမ်းယီ၏အရိပ်မှာ ချင်ဖုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူတို့တစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားသည့်တိုင်အောင်ပင်။

ဘေးတွင် ချူမင်းသားမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မျက်စိကျိန်းလောက်သော အဖြူရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို အံ့ဩစွာတွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသောအခါ ရွှီလဲ့ရှန်က ချင်ဖုန်း၏လားရာသို့ တုန်လှုပ်စွာကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ညီလေးလား? သူဘာလုပ်မလို့လဲ?"

ခဏအကြာတွင် ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဆံများတွင် ပလက်တီနမ်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် အဖြူရောင်အလင်းလှိုင်းထန်လာပြီးနောက် သူ့ကိုဗဟိုပြုကာ ရှစ်ထောင့်ကွက်ကျောက်စိမ်းအစီအရင်မှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ချုံယွိမြို့တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ကြယ်တာရာနေရာပြောင်းခြင်း"

လျစ်လျူရှုသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ခြေထောက်အောက်မှ အစီအရင်မှာ မျက်စိကျိန်းလောက်သော အဖြူရောင်အလင်းဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

မောက်ယင်၏ကြက်သွေးရောင်မျက်လုံးများမှာ လှောင်ပြောင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက သက်ရှိဝိညာဉ်များ၏အရသာကို မြည်းစမ်းလိုသော်လည်း အဖြူရောင် အလင်းပေါက်ကွဲထွက်သည့် အခိုက်တွင် လွင့်မျောနေသောဝိညာဉ်များမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ လားရာပြောင်းလဲသွားပြီး လူအုပ်၏ခန္ဓာကိုယ်များထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ပြန်လည်ရှင်သန်လာသောစစ်သားများမှာ ပြင်းထန်စွာအသက်ရှူလိုက်ကြသည်။ ကပ်ဘေးမှအသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည့် ခံစားချက်မှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် အမှန်တကယ်ပင်ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် သူတို့ကလည်း စပ်စုနေကြသည်၊ သူတို့ကိုသေမင်း၏တံခါးဝမှ မည်သူက ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သနည်း။

ဝေါင်း!

ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

လူတိုင်းက ထိုလားရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မောက်ယင်၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောပုံရိပ်မှာ အချို့သောလားရာတစ်ခုသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အကြည့်များစုစည်းသွားသည်နှင့်အမျှ အချို့မှာ တောက်ပနေသောအဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို မသဲမကွဲမြင်လိုက်ရသည်။

လဲ့ယင်းက အော်ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ စစ်ရေးအကြံပေးချင်ပဲ!"

စစ်သားများမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နားလည်သွားကြသည်။ သူတို့၏ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ပါက သူတို့ကိုကယ်တင်ခဲ့သူမှာ စစ်ရေးအကြံပေးချင်ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် မောက်ယင်မှာ ဤမျှဒေါသထွက်နေခြင်းပင်!

ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မယှဉ်နိုင်သောစွမ်းအားရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါတစ်ခုက ချင်ဖုန်းထံသို့ လှိုင်းထန်လာသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏နောက်ဆုံးအင်အားကိုသုံးပြီး အရိပ်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူကယ်တင်မည့်အစား သူက ချူမင်းသားကို သူ၏ဘေးမှ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏မယုံကြည်ရသောအဖေ၏စကားများမှာ သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည် -

"အရာအားလုံးကို ကြည်လင်သော သြတ္တပ္ပစိတ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ပါ။"

"မင်းရဲ့မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့မှသာ မင်းအောင်မြင်မှုရရှိနိုင်မယ်။"