အုပ်စုလိုက်တိုက်လို့ရရင် တစ်ယောက်တည်းမတိုက်နဲ့

ချင်ဖုန်းက သူ၏စိတ်ဖြင့် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးထံသို့ သတင်းစကားပို့လိုက်သည်။

"အမြန်ပြေးတော့ ငါမင်းကိုပို့ပေးဖို့ အစွမ်းမရှိတော့ဘူး။"

သူအံ့အားသင့်စွာပင် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးမှာ မထွက်ပြေးဘဲ ချင်ဖုန်း၏ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

ပန်ငှက်ကြီးမျိုးနွယ်တွင် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မာနရှိသည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကတိတစ်ခုပေးခဲ့ပြီးမှတော့ သေခြင်းတရားနီးကပ်လာသောကြောင့်သာ ၎င်းကို ဘယ်လိုစွန့်ပစ်နိုင်မည်နည်း။

သေခြင်းတရား၏အရှိန်အဝါမှာ ချဉ်းကပ်လာပြီး အာကာသကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။

မြို့တစ်ခုလုံးကို ရှစ်ထောင့်ကွက် ကျောက်စိမ်းအစီအရင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းရန်အတွက် ရွှမ်းယီမှာ သူ၏ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားအားလုံးကို ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ချင်ဖုန်းကိုကယ်တင်ရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန်ကြိုးစားရင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်အားလုံးကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အကြွင်းမဲ့အစွမ်းကွာခြားမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲမှာ အချည်းနှီးပင်။

"ငါလူသားကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူသေရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်သည်။

"ဘဝက တကယ်ပဲ ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့မရပါလား။"

နားကွဲလုမတတ်ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ လူတိုင်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ လှိုင်းထန်နေသောအရှိန်အဝါမှာ ချင်ဖုန်းနှင့် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးတို့၏ပုံရိပ်များကို လုံးဝမျိုချသွားသည်။ ပြီးတော့ သူတို့တစ်ခုကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနားလည်သွားသည်၊

ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် မည်သူမျှအသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသောနာကျင်မှုနှင့် သေခြင်းတရားမှာ မရောက်ရှိလာပေ။ ချင်ဖုန်းမှာ ကြမ်းတမ်းသောအရှိန်အဝါက သူ၏ဆံပင်နှင့်အဝတ်အစားများကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ရှေ့တွင်ပေါ်လာပြီး မောက်ယင်၏တိုက်ခိုက်မှုကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်ပင့်တက်သွားသည်နှင့် ရင်းနှီးသောအဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒါ တစ္ဆေခေါင်းပဲ! သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီမှာပေါ်လာနိုင်ရတာလဲ?"

ပုံရိပ်၏ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းမှာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရှင်းပြမရသော စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အကြီးအကဲဖု၏စကားများကို နောက်တစ်ကြိမ်စဉ်းစားမိပြီး တစ္ဆေခေါင်း၏ တကယ့်ဘဝအပေါ် ပို၍ပင်စပ်စုလာသည်။

အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ချင်ကျန့်အန်း၏မျက်လုံးများမှာ ဒေါသဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသာခဏလေးနောက်ကျပြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ပါက အကျိုးဆက်များမှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။

သူ၏ဘယ်ဘက်လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မောက်ယင်၏အရှိန်အဟုန်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြိုကွဲသွားသည်။

ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှုက လူတိုင်းကိုလန့်သွားစေသည်။

ထို့နောက် သူတို့က စစ်ရေးအကြံပေးချင်ရှိရာနေရာတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ပြီး အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို မောက်ယင်ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ချူမင်းသားက ထင်ရှားသောထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို သိသော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်မဟုတ်လော။

"မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်း?"

မောက်ယင်က နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"မပြောပလောက်တဲ့လူသားတွေ"

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သူ၏နားလည်မှုကို ကြေမွသွားစေသည်။

ဖခင်ချင်၏ပြင်းထန်သောချီစွမ်းအင်မှာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လှိုင်းထန်လာပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲသို့ဝင်ရောက်ကာ သူ၏စိတ်ဆန္ဒ အမြင့်မြတ်ဆုံးပုံစံကို တိုက်ရိုက်ထင်ရှားပြသလိုက်သည် - နတ်ဘုရားတုန်လှုပ်ခြင်း!

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်ပတ်လည်မှ အာကာသလိမ်ယှက်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ မောက်ယင်မှာ သေခြင်းတရား၏ခြိမ်းခြောက်မှုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးလဲ?"

ထိုစကားများထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မောက်ယင်၏ဝမ်းဗိုက်တွင် ကြီးမားသောနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချုံယွိမြို့မှလူအုပ်၏အံ့ဩသောမျက်လုံးများကြားတွင် မောက်ယင်၏ဧရာမခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ တည့်တည့်လွင့်စဉ်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်ကို မည်သူမျှမမြင်နိုင်သော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။

မောက်ယင်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထိခတ်မှုအမှတ်အသားအမျိုးမျိုး ရှိနေသည်။

အသားချင်းတိုက်ခတ်သံများနှင့် မောက်ယင်၏နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံများမှာ အဆက်မပြတ်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်မှ စစ်သားတစ်ဦးက တံတွေးကိုကြိတ်မျိုချပြီး ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လဲ့ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်က တကယ်ဘယ်သူလဲ?"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောစွမ်းအားရှိသော မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဖြစ်နေသည်တဲ့လား?

လဲ့ယင်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်း? သူတကယ်ပဲ မသေသေးဘူးကိုး။"

"မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်း?"

ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏အမည်မှာ သစ်ပင်၏အရိပ်ကဲ့သို့ပင်။

စစ်သားများမှာ ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်ကို ကိုယ်တိုင်မမြင်ဖူးကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ထိုအမည်နှင့် ရင်းနှီးကြသည်။

နန်ထျန်းလုံနှင့်အတူ သူသည် မဟာချန်တိုင်းပြည်၏သမိုင်းတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးတပ်မှူးအဖြစ် လူသိများသည်။ ယနေ့သူ့ကိုမြင်ရသောအခါ သူတကယ်ပဲ သူ၏ဂုဏ်သတင်းနှင့် ထိုက်တန်ပါပေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့ကယ်တင်ခံရနိုင်ပြီး အနောက်ပိုင်းဒေသမှာ အကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မည်။

ချင်ဖုန်းက ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်ရင်း သူ၏အမူအရာမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုက ပျံဝဲလာပြီး သူ၏ဘေးတွင် ဆင်းသက်လာသည်။ သူတို့က လျို့ကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ဖြစ်နိုင်သလား?

သေခြင်းတရားမှ သီသီလေးလွတ်မြောက်ခဲ့သော ချင်ဖုန်းက သူတို့ကိုမြင်သောအခါ သူ၏လက်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"မိန်းမတို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းလို့ဝမ်းသာတယ်။"

သို့သော်လည်း နက်ရှိုင်းစွာစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ပြန်လည်တွေ့ဆုံခြင်းမြင်ကွင်းမှာ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူ့ကိုကြိုဆိုသည်မှာ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြင်းထန်သောရိုက်ချက်နှစ်ချက်ပင်။

တောက်ပသောအနီရောင်ရိုက်ချက်အရာများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာပေါ်လာပြီး ချင်ဖုန်းကို ကြောင်သွားစေရုံသာမက သူ၏ဘေးတွင်ရပ်နေသော ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီးကိုပင် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားစေသည်။

လျို့ကျန့်လီ၏မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။

"ဘာလို့ဒီလောက်အန္တရာယ်များတဲ့အရာကို လုပ်ရတာလဲ?"

ချန်းဖေးလန်၏အသံမှာ အေးစက်နေသည်။

"ရှင့်ရဲ့ရှို့လျှန်မြို့ခရီးစဉ်က ရှင့်ကိုဘာမှမသင်ပေးခဲ့ပုံပဲ။ ရှင့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို တန်ဖိုးထားသင့်တယ်။ ရှင်က ကျွန်မတို့ကို ရှင့်လိုပဲအသက်စွန့်စေချင်တာလား?"

သူတို့၏ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် သူတို့က ချင်ဖုန်း မြို့၏စစ်သားများကို ကယ်တင်နေသည့်မြင်ကွင်းကို လမ်းတွင်တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ရိုက်ချက်မှာ ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းခြင်းထက် စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုမှ မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က သူ့ကိုဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်နှာကိုထိရင်း ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ချင်ဖုန်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်ကြသည်။ အချင်းချင်း၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရမှသာ သူတို့၏စိုးရိမ်သောနှလုံးသားများကို တည်ငြိမ်စေနိုင်ပုံရသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်မောင်းများထဲမှ စိုးရိမ်ပြီးကြောက်ရွံ့နေသော လှပသောအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း အပြစ်ရှိသလိုခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါအဆင်ပြေပါတယ် စိတ်မပူနဲ့။ နောက်တစ်ခါငါထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။"

"ကောင်းပြီ" နူးညံ့သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရင်ဘတ်ထဲထိ ဟတ်ထိသွားသောမြင်ကွင်းမှာ ဘေးတွင်ရပ်နေသော တစ်ကိုယ်တည်းသမား ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို အတော်လေးမသက်မသာဖြစ်စေသည်။

'ငါလည်း ငှက်မတစ်ကောင်ရှာသင့်လား?'

သူတွေးလိုက်သည်။

ရှပ်!

ဒဏ်ရာရနေသော ဖုရော့ယွင်မှာ တစ်လှမ်းနောက်ကျပြီး ရောက်ရှိလာသည်။

သူမက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ပွေ့ဖက်နေသော လူသုံးဦးကိုမြင်သောအခါ ထူးဆန်းပြီးမနာလိုသော အကြည့်တစ်ခု ပြလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ လှုပ်ရှားမှုကိုကြားပြီး တိတ်တဆိတ်ခွဲခွာလိုက်ကြသည်။

ပန်းရောင်အရိပ်အယောင်တစ်ခုက လျို့ကျန့်လီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲမှာ တစ်ဖက်သတ်နီးပါးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မောက်ယင်၏ဧရာမခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ်အရိုက်ခံနေရပြီး လေထဲတွင် လွင့်နေသည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ၏ဝိညာဉ်များကို မျိုချနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အားနည်းနိုင်ရတာလဲ။

၎င်းမှာ ခုမှနိုးထလာပြီး သူ၏စွမ်းအားကို အပြည့်အဝမကျွမ်းကျင်သေးပေ။

ဝေါင်း!

နားကွဲလုမတတ်ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာတစ္ဆေမီးမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ တုန်လှုပ်ဖွယ်နတ်ဘုရားနည်းစနစ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ဖခင်ချင်ကို နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ့ကို သူ၏နှစ်ထပ်မျက်ဝန်းစွမ်းရည်ဖြင့် ကြည့်ပြီး လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေခေါင်းက အရှိန်အဝါက အားနည်းနေတယ်။"

ဖုရော့ယွင်က ရှင်းပြသည်။

"နတ်ဘုရားတုန်လှုပ်ခြင်းပုံစံက ချီစွမ်းအင်အများကြီးသုံးစွဲတဲ့ အစွန်းရောက်စိတ်ရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံးပုံစံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိုမလာခင် သူက တခြားရန်သူတွေနဲ့ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးပြီ ဒါကြောင့် သူအခုအကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

တစ္ဆေခေါင်း၏အစွမ်းမှာ နယ်မြေတစ်ခု၏တပ်မှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုသောကြောင့် သဘာဝအတိုင်းပင် အားနည်းသည်မဟုတ်။

တစ္ဆေခေါင်းဆောင်က ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူခဲ့သော်လည်း သူက စွမ်းအင်အများအပြားကိုလည်း သုံးစွဲခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင် ညကောင်းကင်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်အစိမ်းရောင်အရှိန်အဝါမှာ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေပြီး ထိုအားနည်းသောသတ္တဝါများမှာ မောက်ယင်၏စုပ်ယူခြင်းကို ခံရကာ သူ၏စွမ်းအားကို တိုးပွားစေသည်။

ချိန်ခွင်လျှာပြောင်းလဲသွားသည်နှင့် အခြေအနေမှာ ပို၍မမျက်နှာသာပေးတော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြေအောက်ကမ္ဘာမီးလျှံများ၏ကွင်းဆက်များက တစ္ဆေခေါင်းဆောင်ကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် ဧရာမအစိမ်းရောင်မီးလက်တစ်ဖက်က ကောင်းကင်မှကျဆင်းလာသည်။

လက်သီးသာထိမှန်ပါက တစ္ဆေခေါင်းဆောင်မှာ သေချာပေါက်ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရလိမ့်မည်။

ဖုရော့ယွင်က ကူညီလိုသော်လည်း သူမ၏လက်မောင်းများမှ နာကျင်မှုက သူမ၏ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင်စုစည်းမှုကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။

အရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့လျင်မြန်သောပုံရိပ်တစ်ခုက မောက်ယင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရုံသာမက တစ္ဆေခေါင်းပတ်လည်မှ ချည်နှောင်မှုများကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ စုတ်ဖြဲသွားသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ ရောက်ရှိလာသူမှာ ပိုင်ဝူတိမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်ပေ။

မောက်ယင်က ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အစိမ်းရောင်မြေခွေးမီးကိုးမျှင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်လာသည်။

စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသောအသံတစ်ခုက ညကောင်းကင်တွင် မြည်ဟည်းသွားသည်။

"ကိုးမြီးမီးလျှံ သေခြင်းတရား၏ စိမ်းလဲ့လဲ့မီးအိမ်။"

အသံဆုံးသည်နှင့် မီးလျှံကိုးခုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မောက်ယင်၏ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အစိမ်းရောင်မီးလျှံများမှာ ကွင်းဆက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မောက်ယင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ရောက်ရှိလာသူမှာ ဟုတ်ပါတယ် ထူရှန်းမြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏အကြီးအကဲ စုထျန်းယွဲ့ပင်။

ပိုင်ဝူတိက လှမ်းကြည့်ပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ငါအားနည်းတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်ရတာ ဘယ်တော့မှမကြိုက်ဘူး မင်းလိုကလိမ်ကကျစ်မြေခွေးမတစ်ယောက်နဲ့ ပူးပေါင်းရတာကို ထည့်မပြောတော့ဘူး။"

စုထျန်းယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါလည်း အတူတူပဲမဟုတ်ဘူးလား?"

ချင်ဖုန်းက ထိုစကားများကြောင့် တင်းမာသွားသည်။ အစွမ်းထက်ရန်သူတစ်ဦးရှေ့တွင် ထိုနှစ်ယောက်မှာ မရှုပ်သင့်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခင်ဗျားတို့က ဟိုဒရာမာဇာတ်လမ်းတွေထဲကလို မဆင်မခြင်လုပ်လို့မရဘူး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းအကြောင်းပြောပြီး တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ခိုက်နေလို့မရဘူး။

အုပ်စုလိုက်တိုက်လို့ရတဲ့ဘယ်သူ့ကိုမဆို သနားညှာတာမှုပြစရာမလိုဘူး!

ကံကောင်းစွာဖြင့် ချင်ဖုန်း၏စိုးရိမ်မှုများမှာ မလိုအပ်ပေ။

ပိုင်ဝူတိနှင့် စုထျန်းယွဲ့တို့က အသိအမှတ်ပြုအပြုံးတစ်ခု ဖလှယ်ပြီး တညီတညွတ်တည်းပြောလိုက်ကြသည်။

"ဒီနေ့ကလွဲရင်ပေါ့။"