ခံစားချက်များနှင့် ကယ်တင်ခြင်း

တစ္ဆေဗီရိုနှင့် အပေးအယူအသစ်တစ်ခုကြောင့် ယန်ကျန့်သည် ဒီည ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

သော့တစ်ချောင်း၊ အိမ်အိုကြီး၏ဓာတ်ပုံ၊ နှင့် ထိုထူးခြားသောတောင်းဆိုမှုအားလုံးက သူ့ကို မသက်မသာဖြစ်စေသည်။ အကယ်၍ သူ တစ္ဆေဗီရိုခိုင်းသည့်အတိုင်း တကယ်လုပ်ခဲ့လျှင် ဒီတစ်ကြိမ်သေဆုံးနိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားသည်ဟု သူခံစားမိသည်၊ သို့သော် အကယ်၍ သူမလုပ်ခဲ့ပါက အပေးအယူကို ကျောခိုင်းခြင်းသည်လည်း ကြီးမားသောအဖိုးအခတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပေမည်။

အန္တရာယ်သည် မမြင်နိုင်သော်လည်း အကျိုးဆက်များကိုမူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ထိုသို့သောအခြေအနေများအောက်တွင် လူတို့သည် မှားယွင်းသောမျှော်လင့်ချက်ကို မွေးမြူမိရန် လွယ်ကူပြီး ယန်ကျန့်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

တစ်ညတည်းဖြင့် အရာရာကို အဖြေမထုတ်နိုင်သောကြောင့် သူအလွန်အကျွံမစဉ်းစားတော့ပေ။ ထိုအစား သူသည် သူ၏ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း လိုက်နာသည်- အိပ်ရာထ၊ မျက်နှာသစ်၊ ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီသို့ အလုပ်သွားသည်။

သူသည် အတော်လေး နောက်ကျမှ အိပ်ရာထသည်။

ကျန်းလီချင်နှင့် ကျန်းယန်တို့သည် သူ့ကိုမခေါ်ဘဲ အစောကတည်းက ထွက်သွားနှင့်ကြပြီဖြစ်သည်- ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့သည် သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ကုမ္ပဏီ၏ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် လူအတော်များများ စုရုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကုမ္ပဏီသည် ပွဲတစ်ခုခု ကျင်းပနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ယာယီအလုပ်ခန့်အပ်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီလူများသည် ၎င်းကို စိတ်ဝင်စား၍ ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ပိုစတာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လစဉ်လစာ တစ်သောင်းကျော်နှင့် နေထိုင်စားသောက်စရိတ်ပါဝင်ကြောင်း ကြော်ငြာထားသည်။

"ဒါ ဝမ်ဘင်းရဲ့ လက်ချက်လား။" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာသူ တွေးတောလိုက်သည်။

ဝမ်ဘင်းသည် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ဖခင်ဖြစ်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းအရ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မန်နေဂျာတစ်ဦးဖြစ်ကာ လက်ရှိတွင် ကုမ္ပဏီ၏ အကြီးအသေးကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်နေသည်။ အခြားသူများမှာမူ ရာထူးများသာ ရယူထားပြီး အမှန်တကယ်တွင် မည်သည့်အလုပ်မျှ မလုပ်ကြပေ။

အလုပ်ခန့်အပ်မှုအတွက် တာဝန်ခံမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ရှိ တက်ကြွသောလူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကာ အနည်းငယ်ပိန်ပါးပြီး ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ဖြစ်ကာ ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်မှန်တပ်ထားရာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တစ်ဦး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ထိုင်ခုံရှေ့တွင် ကြေးဝါနာမည်ကတ်ပြားတစ်ခုပေါ်တွင် ရဲရင့်သောစာလုံးနှစ်လုံးကို ထွင်းထုထားသည်- ကျန်းဝေ့။

ဟုတ်သည်။

ကျန်းဝေ့သည် ဒီအလုပ်ခန့်အပ်မှုကို တာဝန်ယူနေသည်။

ဒီအချိန်တွင် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောနေပြီး သူ၏ရှေ့မှ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို စစ်ဆေးကာ သူ့တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေသောလူကို အကဲဖြတ်နေသည်။

၎င်းမှာ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ရှိ အတော်လေးခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကိုယ်ရေးရာဇဝင်မှာ ပြီးပြည့်စုံပြီး နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ ဘွဲ့ရကာ လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံရှိပြီး ဌာနမန်နေဂျာရာထူးအတွက် လျှောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး ခင်ဗျားရဲ့ကိုယ်ရေးရာဇဝင်က ထူးချွန်ပေမယ့် ခင်ဗျားက ငါတို့ကုမ္ပဏီရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။"

ခဏအကြာတွင် ကျန်းဝေ့သည် စားပွဲကိုခေါက်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ယောက် ကျေးဇူးပြုပြီး။"

"နေဦး ခင်ဗျားရဲ့ကုမ္ပဏီစံနှုန်းတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ဘယ်အရည်အချင်းအပိုင်းက မကိုက်ညီတာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား။ ကျွန်တော့်အသက်ကြောင့်လား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကိုယ်ရေးရာဇဝင်မှာ တစ်ခုခုမှားနေလို့လား။"

ခန့်ညားသောလူငယ်သည် ချက်ချင်းမထွက်ခွာဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့က လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ညီလေး ငါတို့ဌာနမန်နေဂျာတွေကို အသက်သုံးဆယ်အောက်မှာ အလုပ်အတွေ့အကြုံ အနှစ်လေးဆယ် ရှိတဲ့သူတွေထဲက ခန့်အပ်တာ။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူတို့က ငယ်ရွယ်ပေမယ့် ရင့်ကျက်ပြီး ငါတို့ကုမ္ပဏီအတွက် အမြတ်အစွန်းတွေ ဖန်တီးပေးနိုင်တယ်။ လျော်ကြေးအစီအစဉ်ကိုတော့ မြင်ပြီးသားဖြစ်မှာပါ—ဒါက ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီတွေရဲ့ အဆင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်နေတယ်။"

လူငယ်၏မျက်နှာ ချက်ချင်းပင် မဲမှောင်သွားသည်။

အသက်သုံးဆယ်အောက်လား။ အလုပ်အတွေ့အကြုံ အနှစ်လေးဆယ်လား။

ဒါက နောက်နေတာလား။

"နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေ ရှိသေးလား။" ကျန်းဝေ့က အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းစောင်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"မရှိတော့ဘူး။"

လူငယ်သည် သူ့ကို လက်သီးဖြင့်ထိုးလိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ သူ၏ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို ယူပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

မကြာမီ နောက်တစ်ဦးသောလျှောက်ထားသူ ထိုင်ချပြီး သူ၏ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့က ဆက်ပြောသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ကိုယ်ရေးရာဇဝင်က နည်းနည်းရှုပ်ပွနေတယ် အရင်လျှောက်ထားသူထက် အများကြီး ပိုဆိုးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမှာ အထူးအရည်အချင်းတစ်ခုခု ရှိလား။"

လျှောက်ထားသူသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သတိထား၍ ပြန်ဖြေသည်။

"ဗီဒီယိုဂိမ်းတွေ အရမ်းကောင်းကောင်းကစားတတ်တာကရော အရည်အချင်းတစ်ခုလား။"

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ခင်ဗျားအလုပ်ရသွားပြီ။ ဒါက တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းတစ်ခုပဲ။"

ကျန်းဝေ့က ကျေနပ်သောအပြုံးဖြင့် ပြောပြီး ချက်ချင်းပင် လျှောက်ထားသူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"…"

သိပ်မဝေးသေးသော ယခင်က ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည့် လူငယ်သည် ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို လက်သီးဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုစိတ်ကို တိုက်ဖျက်နေသည်။

"ကုမ္ပဏီက ကျန်းဝေ့လက်အောက်မှာ ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် ဒေဝါလီခံရတော့မှာမဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်သည် အဝေးမှကြည့်ရင်း သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ တွေးတောနေသည်။

ပို၍ချဲ့ကားသည်မှာ ကျန်းဝေ့သည် မည်သည့်အမျိုးသမီးကိုမဆို ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုပြီး ဒုတိယစကားမဆိုဘဲ ခန့်အပ်မည်ဖြစ်သည်—သူတို့ လှပပြီး ချောမောနေသမျှ အလုပ်ရပြီ ဖြစ်သည်။ အခါအားလျော်စွာ သိပ်မချောမောသောအနည်းငယ်ကိုမူ ကျန်းဝေ့က လုံခြုံရေးကိုခေါ်ပြီး တိုက်ရိုက်မောင်းထုတ်ပစ်သည်။

"သူတစ်ခုခုကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားတာလား။" ယန်ကျန့်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျန်းဟွာရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တော်တော်မြင့်မားတာပဲ၊ ကျန်းဝေ့ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ စွန်းရန် ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာပဲ မသိဘူး၊ သူအသတ်ခံလိုက်ရပြီလား မဟုတ်ဘူးလား။ ငါမနေ့က ကျန်းဟွာကိုတွေ့တုန်းက သူဒီကိစ္စကို ပြောမသွားဘူးထင်တယ်။"

ကျန်းဝေ့ လန်းလန်းဆန်းဆန်းနဲ့ လှုပ်ရှားနေပြီး အလုပ်ခန့်အပ်ပွဲကို ကြီးမှူးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့်သည် ထိုသူ အဆင်ပြေနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

အလယ်တန်းကျောင်းအမှတ် ၇ မှ အသက်ရှင်ထွက်လာခြင်းသည် ကောင်းမွန်သောစိတ်ဓာတ် သို့မဟုတ် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်နေနိုင်စွမ်းရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်၊ စိတ်ကူးထားသလောက် ကြွပ်ဆတ်ခြင်းမရှိပေ။

ယန်ကျန့်သည် မူလက ကျန်းဝေ့ကို နှုတ်ဆက်ချင်သော်လည်း သူအလုပ်ခန့်အပ်မှုတွင် ဤမျှစွဲလန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူပိုကောင်းအောင် တွေးတောလိုက်သည်၊ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ အလုပ်ခန့်အပ်မှုပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ကို စုဝေးပွဲတစ်ခုအတွက် ရှာဖွေမည်ဖြစ်သည်။

သူ ဧည့်ကြိုခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊

သူသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ကျန်းလီချင်ကို ထိုနေရာတွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ယန်ကျန့်ကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့ထံသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းလာသည်။

"ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။"

ကျန်းလီချင်သည် စိုးရိမ်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရောက်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်—သူမ၏နူးညံ့သောမိတ်ကပ်လိမ်းထားသည့် ရင့်ကျက်သောမျက်နှာသည် အကူအညီမဲ့နေပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ယန်ကျန့်သည် သူမကို ဤသို့မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။

"ကျန်းယန်.. ကျန်းယန် ဒီနေ့စိတ်ဆိုးနေတယ်၊ သူအရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်၊ ရှင့်ကိုမတွေ့ရရင် သူအဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချမယ်လို့ပြောနေတယ်။"

ကျန်းလီချင်သည် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အရှက်ရမှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုများ ပြသနေသည်။

"အိုး ဒီကိစ္စလား။" ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို ကိစ္စကြီးတစ်ခုအဖြစ် မယူဆဘဲ ဆက်လက်မေးလိုက်သည်။

"ဘာက ကျန်းယန်ကို ဒီလောက်စိတ်ပျက်အားငယ်စေတာလဲ။ သူငါ့မိသားစုရဲ့စည်းစိမ်ဥစ္စာအားလုံးကို စတော့ရှယ်ယာထဲမှာ ရှုံးသွားလို့လား ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ဖိအားက ဒီရက်ပိုင်းနည်းနည်းများပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာတချို့ ဖြစ်ပေါ်လာလို့လား။"

ကျန်းလီချင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါတွေထဲက တစ်ခုမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ကိစ္စကို ကျန်းယန်က ရှာတွေ့သွားလို့ပါ။"

"ငါတို့ကိစ္စလား။ ငါတို့ကိစ္စက တိတိကျကျ ဘာလဲ။" ယန်ကျန့်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းလီချင်သည် သူမ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး ယန်ကျန့်ကို ပြသကာ အရှက်ရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ကျွန်မရှင့်နဲ့အတူ ရိုက်ထားတဲ့ ဆယ်လ်ဖီတွေပါ။ ဒါတွေက အပြစ်ကင်းစင်ပေမယ့် ကျန်းယန်က နည်းနည်းလေး အလေးအနက် ထားလွန်းနေတယ်။"

"မင်းဒါကို ဘယ်တုန်းကရိုက်ထားတာလဲ။ ငါဘာမှမသိလိုက်ဘူး။" ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

"အင်း ဒါက အချိန်နည်းနည်းကြာပြီ… ရှင်အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ တိတ်တဆိတ်ရိုက်ထားတာ။"

ကျန်းလီချင်က ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့ထားပြီး သူ့ကိုရင်ဆိုင်ရန် ရှက်ရွံ့နေပုံဖြင့် တုံ့ဆိုင်းစွာပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီအကျင့်ကို ရသွားတာလဲ။"

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်မ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလောက် ရိုက်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာ တမင်တကာလုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။" ကျန်းလီချင်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့် သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးတဲ့မိန်းမပဲ။ ကျန်းယန်ရဲ့ကိစ္စကို ငါဖြေရှင်းလိုက်မယ်၊ မင်းငါ့အတွက် မနက်စာသွားယူလိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆိုရင် တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ကျွန်မကိုဆက်သွယ်လိုက်နော် ချက်ချင်းလာခဲ့မယ်။"

ကျန်းလီချင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး သူမ၏ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့် မကိုင်တွယ်နိုင်သောအရာ ဘာမှမရှိခဲ့ပေ၊ သူမသည် ထိုသို့ အမြဲတမ်းယုံကြည်ခဲ့သည်။

"မိန်းမတစ်ယောက်က နည်းနည်းလောက် စိတ်အေးအေးထားလို့မရဘူးလား။ ။"

ယန်ကျန့် သူ၏ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ဓာတ်လှေကားဖြင့် တက်သွားသည်။

သူကုမ္ပဏီသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ကျန်းယန်ကို ပြတင်းပေါက်ငယ်တစ်ခုဖွင့်ပြီး ၎င်းဘေးရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ အေးစက်သောလေထဲတွင် နှာခေါင်းရှုံ့နေသော်လည်း အမှန်တကယ်စိတ်ဆိုးပြီး ခုန်ချလုနီးပါးဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆင်းမလာပေ။

"မင်းအဲ့ဒီမှာထိုင်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မအေးဘူးလား။ ဒီကိုလာထိုင်။"

ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်၊ ထို့နောက် သူ၏ဘေးရှိနေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အိုး။"

ကျန်းယန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာသော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာများမှာ မပြေလည်သေးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး ငါမလာချင်ဘူး။"

ထို့နောက် သူမ ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။

"မကောင်းတဲ့လူကြီး ကျွန်မရှင့်ကို ဒီလောက်ချစ်တာကို ရှင်က အစ်မကြီးချင်နဲ့ ပေါင်းသင်းတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှားနေလို့လဲ။"

ကျန်းယန်သည် ယန်ကျန့်ကို ဝမ်းနည်းကြေကွဲသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ အသည်းကွဲနေသကဲ့သို့ပင်။

"ကျန်းလီချင်က တစ်ကိုယ်တည်းပဲ ငါလည်းတစ်ကိုယ်တည်းပဲ။ ငါတို့အတူရှိနေတာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိပုံရသည်။

ကျန်းယန်က ပြောသည်။

"ဒါဆို ရှင်ကျွန်မကို ရှာတွေ့နိုင်တာပဲလေ။"

ယန်ကျန့် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါလိမ်မပြောချင်ဘူး။ မင်းမေးမှတော့ ငါအမှန်အတိုင်းပြောမယ်။ မင်းငါနဲ့အတူရှိနေလို့ ကောင်းမွန်တဲ့ အဆုံးသတ်တစ်ခု ရှိမှာမဟုတ်ဘူး၊ အတိတ်က ငါ့အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ငါဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မလဲဆိုတာ မသေချာဘူး။ ကံကောင်းမှုသာ ငါ့ဘက်မှာမရှိခဲ့ရင် အခုလောက်ဆို ငါ့သင်္ချိုင်းပေါ်မှာ မြက်တွေတောင် ပေါက်နေလောက်ပြီ၊ ဒါကြောင့် မင်းဘဝကို ငါမဖျက်ဆီးချင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းအတွက် ငါက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဧည့်သည်တစ်ယောက်သက်သက်ပဲ။"

"ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။" ကျန်းယန်က နှာရည်ယိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ ငါမင်းနဲ့မရှိချင်တာ။"

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြသည်။

"ကျန်းလီချင်က ငါ့အတွက် အရောင်းအဝယ်တစ်ခုနဲ့ ပိုတူတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို အရွယ်ရောက်ပြီး သူတွေကြားက အပြန်အလှန်လိုအပ်ချက်တစ်ခုလို့ ယူဆသင့်တယ်။"

"ရှင် သူ့ကိုကြိုက်လား ကျွန်မကိုကြိုက်လား။"

ကျန်းယန်က သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။

"နှစ်ယောက်လုံး မကြိုက်ဘူး။ ငါ့မှာ ဘယ်လောက်စိတ်ခံစားချက် ကျန်သေးလဲဆိုတာတောင် ငါမသေချာဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ငါ့ရှေ့မှာ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်သေသွားရင်တောင် မျက်ရည်တစ်စက်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ့လိုလူတစ်ယောက်က အချစ်နဲ့မထိုက်တန်ဘူးလို့ ငါအမြဲတမ်း ခံစားမိတယ်။"

"ကျွန်မ မယုံဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို ကြိုက်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ရှင်ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ကယ်တင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းယန်၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် လှုပ်ရှားလာပြီး၊ ယန်ကျန့်တွင် သူမအပေါ် မည်သည့်ခံစားချက်မှမရှိဟု ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းကိုကယ်တင်တာက မင်းငါ့အပေါ် တော်တော်သစ္စာရှိလို့၊ ဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်လို့၊ ဒါကြောင့် ငါမင်းကို စောင့်ရှောက်ရမှာပဲ၊ အဲ့ဒါအကုန်ပဲ။"

"မဟုတ်တာတွေ။"

ကျန်းယန် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ကြိုက်တယ်၊ ရှင်ဝန်မခံရုံပဲ။ ကျွန်မသာ ဒီကနေခုန်ချလိုက်ရင် ရှင်ကျွန်မကို သေချာပေါက် ကယ်တင်လိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်ကျွန်မကို ကြိုက်လို့။ ရှင့်အနေနဲ့ မကြိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်မကို သေခွင့်ပေးလိုက်။"

"ကိုယ့်အသက်နဲ့ကိုယ် မနောက်ပြောင်နဲ့။"

ယန်ကျန့်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီး သူမကို အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတကယ်သာ ဒီစိတ်ခံစားမှုကစားပွဲကို ကစားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သွားပြီးခုန်ချလိုက်။ မင်းသေသွားရင် ငါတာဝန်ယူမှာမဟုတ်ဘူး။ အဆိုးဆုံးကတော့ ငါနောက်ထပ်စာရင်းကိုင်တစ်ယောက် ခန့်လိုက်ရုံပဲ။"

"ကုမ္ပဏီက ဒီနေ့လူခေါ်နေတယ်။"

ကျန်းယန်သည် ယန်ကျန့်ကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူသည် ဒီလို အေးစက်သောစကားကို ပြောလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူမသည် သူတို့အတူတကွ ပျော်ရွှင်ခဲ့စဉ်က—ဘဝကိုနေထိုင်၊ အစားအစာစားသုံးခဲ့စဉ်ကကို သတိရမိသည်၊ သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် ရက်စက်စွာ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သွားပြီလော။

သို့မဟုတ် သူသည် အစကတည်းက သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့သလော။

သူသည် သူမ၏သူ့အပေါ်ထားရှိသော နက်ရှိုင်းသည့်အချစ်ကို လုံးဝမခံစားမိနိုင်ဘူးလား။

"ဒါဆို ကျွန်မကို မကယ်နဲ့တော့။ ကျွန်မအသက်က အရင်က ရှင့်ဟာဖြစ်ခဲ့တယ်၊ အခု ကျွန်မရှင့်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီ။"

ကျန်းယန်သည် စိတ်နာခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ၊ တုန်လှုပ်မှုကို မခံနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သူမ၏ထိုင်ခုံမှ ပြတင်းပေါက်ကို အမှန်တကယ် ကျော်တက်ပြီး အဆောက်အအုံ၏ ၄၅ ထပ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။

သူမ ပြတင်းပေါက်မှ ထွက်သွားစဉ် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ယန်ကျန့်ကို မျက်နှာမူနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူ၏အမြင်အာရုံမှ ထွက်ခွာမသွားမီ သူမ ရရှိခဲ့သော နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကြည့်တွင် ယန်ကျန့်သည် တစ်လက်မမျှ မရွေ့လျားသည်ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ သူသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးစက်စွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမကို စောင့်ကြည့်နေကာ၊ လုံးဝစိတ်မဝင်စားပေ။

"ငါ တကယ်ပဲ မိုက်မဲတာပဲ။" သူမသည် လုံးဝစိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် လက်တွေ့ကို လက်ခံလိုက်သည်။

တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်၊ သုံးစက္ကန့်…

ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်နေသော ယန်ကျန့်သည် တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မပြသေးဘဲ၊ ယခုဗလာဖြစ်နေသော ပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူသည် ကျန်းယန် ခုန်ချသွားသည်ကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ပင်။

"မိုက်မဲတဲ့မိန်းမ"

သို့သော် စတုတ္ထစက္ကန့်တွင် ယန်ကျန့်၏နဖူးပေါ်မှ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး၊ အနီရောင်အလင်းတစ်ခုသည် ချက်ချင်းပင် ရှန်ထုံမျှော်စင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ၊ မီတာသုံးရာအတွင်းရှိ အဆောက်အအုံတိုင်းကိုပါ ဝါးမြိုသွားသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေသည် အသက်ဝင်လာသည်။

ပြတင်းပေါက်မှ ပြုတ်ကျပြီးနောက် မြေပြင်နှင့် ထိခါနီးဖြစ်နေသော ကျန်းယန်သည် လေထဲမှပင် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ပုံရိပ်သည် အဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ သူမ၏သေးငယ်သောခန္ဓာကိုယ်သည် ယန်ကျန့်ဘေးရှိ ဆိုဖာပေါ်သို့ ဆောင့်ကျသွားကာ၊ မထိခိုက်ပေ။

ယန်ကျန့်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ဖွင့်ထားသောပြတင်းပေါက်သည် မည်သူမျှမထိဘဲ သူ့အလိုလို ပိတ်သွားသည်။

အခန်းထဲသို့ သွန်ချနေသော အေးစက်သောလေသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယန်သည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။ သူမ ရုတ်တရက် ထထိုင်ပြီး ယန်ကျန့်ထံသို့ ပြေးဝင်ကာ၊ သူ၏လည်ပင်းကို သူမ၏လက်များဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ရစ်ပြီး၊ သူမ၏ခေါင်းကို သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြှုပ်ထားလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေမှန်း ကျွန်မသိသားပဲ၊ ရှင် ကျွန်မကို ကြိုက်တယ်။"

သူမသည် ငိုနေပြီး ရယ်နေသည်၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် တစ်ခဏချင်းတွင် မျှော်လင့်ချက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်၊ နုပျိုလန်းဆန်းပြီး အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာသလိုပင်။

ယန်ကျန့်သည် သူမကို မတွန်းထုတ်ဘဲ၊ ထိုအစား သူ၏လက်များကို သူမ၏ပါးလွှာသောခါးတွင် ရစ်ပတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။