အိမ်သို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်း

"မင်းငါ့ကို ဒီအတိုင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖက်ထားဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ၏ခေါင်းသည် ကျန်းယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားဆဲဖြစ်သော ယန်ကျန့်သည် မမေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏စိတ်ခံစားချက်များသည် ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပုံရသည်။

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်မဖက်ချင်သလောက် ဖက်ထားမှာ။"

ကျန်းယန်သည် သူမ၏ခေါင်းကို ဖွက်ထားရင်း ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်၏လည်ပင်းကို သူမ၏လက်များဖြင့် ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ သူမ၏ကြာမြင့်စွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ခံစားချက်အားလုံးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။

ယန်ကျန့်သည် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး များစွာဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ခံစားချက်များသည် အတော်လေး အေးစက်နေသော်လည်း ကျန်းယန်အတွက်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူမသည် သာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန်ကျန်းမာသော သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ရာ ယန်ကျန့်အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ခံစားချက်များသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့်သာ သူမသည် သူ၏ဘေးတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါဆို မင်းနှာရည်ကို ငါ့အင်္ကျီပေါ်မှာ မသုတ်လို့ရမလား။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုတဲ့အတွက် ရှင့်အပြစ်ပဲ။"

ကျန်းယန်သည် နှာခေါင်းကို တမင်တကာ နောက်တစ်ကြိမ် သုတ်ရင်း ညင်သာစွာ ဟောက်လိုက်သည်။

"…"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းယန်က တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"ဟေး ယန်ကျန့် ရုံးခန်းဘေးမှာ လုံခြုံတဲ့အခန်းတစ်ခန်းရှိတယ် ဟုတ်တယ်မလား။"

"ဟုတ်တယ် အရင်ဥက္ကဋ္ဌ ပေါလ်ဆိုတဲ့လူ ထားခဲ့တာ။" ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းဘာလို့မေးတာလဲ။"

"ကျွန်မ ကျွန်မဒီနေ့ အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူး ပင်ပန်းနေပြီ ရှင့်ကို ကျွန်မနဲ့အတူ ခဏလောက် အနားယူဖို့ အဖော်ပြုစေချင်တယ်။"

ကျန်းယန်က အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။

"ပြီးတော့ ဒီနေ့တင်မဟုတ်ဘူး ခုချိန်ကစပြီး ကျွန်မရှင့်နဲ့အတူ နေနိုင်ပြီ။ ကျွန်မ အဲ့ဒီအစ်မချင်ထက် အများကြီးပိုကောင်းမယ်လို့ ယုံကြည်တယ် ကျွန်မရှင့်ဘေးမှာရှိနေရင် ရှင်သူ့ကို လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် တစ်ခုခုပြောချင်သကဲ့သို့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆူညံသံတစ်ခုကြားရသဖြင့် ရုံးခန်း၏ပင်မဝင်ပေါက်သို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်တွင် ကျန်းလီချင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း မနက်စာတွန်းလှည်းကို တွန်းကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဝင်လာသည်၊ အနည်းငယ် အရှက်ရပြီး အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေကာ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျန်း ရှင့်ရဲ့မနက်စာ ရောက်ပါပြီ။"

ချက်ချင်းပင် ကျန်းယန်သည် သူမ၏ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ရန်သူတစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်သကဲ့သို့ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးသားသည် ပုံမှန်နေ့များတွင် အလွန်အဆင်ပြေကြပြီး အလုပ်သို့ အတူတကွ သွားလာကြကာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကိုပင် အတူတကွ တွေ့ကြုံခဲ့ကြသော်လည်း နှလုံးသားရေးရာကိစ္စများသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းယန်သည် မည်သည့်အလျှော့ပေးမှုကိုမျှ ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

"မင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှာ ခဏလောက် ရပ်နေခဲ့တယ်။" ယန်ကျန့်က ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခုနကပြောတာကို မင်းကြားခဲ့တယ်။"

"မဟုတ်ဘူး ဘာမှမကြားဘူး ကျွန်မ ဓာတ်လှေကားထဲက ခုမှထွက်လာတာ။"

ကျန်းလီချင်သည် အတော်လေး စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေပုံဖြင့် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ကျန်းယန်သည် ကျန်းလီချင်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်သော်လည်း အဆုံးတွင် ဘာမှမပြောတော့ပေ။

သူမသိသည်မှာ ကျန်းလီချင်သည်လည်း ခက်ခဲသောဘဝရှိပြီး ယန်ကျန့်ကို အားကိုးလိုသည်၊ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များမှ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုခံစားချက်များကို နားလည်နိုင်ပြီး ပုံမှန်အချိန်များတွင် ကျန်းလီချင်ထံမှ ဂရုစိုက်မှုများစွာ ရရှိခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ယခုအခါ ထိုသို့သောပွဲဆူမှုကို ဖြစ်ပွားစေခဲ့ရာ သူမသည် တစ်နည်းတစ်ဖုံ သူမအပေါ် အမှားလုပ်မိသကဲ့သို့ ခံစားမိသည်။

အကူအညီမဲ့သော သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ကျန်းယန်သည် အစ်မချင်၏ကိစ္စကို ဆက်မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူမသည် ၎င်းကို ယန်ကျန့်အား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ သူမသည် သူမကိုယ်သူမသာ ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းအရင်ဆုံး ကျန်းယန်ကို ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲဖို့ ခေါ်သွားလိုက်။ သူ မနက်ခင်းလုံး အေးစက်တဲ့လေထဲမှာ နေခဲ့ရပြီး ကြောက်လို့ချွေးအေးတွေထွက်နေတာ ဒီတစ်ခါတော့ သူအအေးမိနိုင်လောက်တယ်။" ယန်ကျန့်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်" ကျန်းလီချင်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ကျန်းယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခုနက သူမသည် ကျန်းယန် အဆောက်အအုံပေါ်မှ တကယ်ခုန်ချသွားသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ကျန်းယန်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရုံးခန်းသို့ ရုတ်တရက် ပြန်မရောက်လာခဲ့ပါက သူမ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိလောက်အောင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုတာဝန်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်သလို နောက်ပိုင်းတွင် ယန်ကျန့်ကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုလည်း သိမည်မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မ မသွားချင်ဘူး ရှင်ကျွန်မကို အဖော်ပြုရမယ်။"

ကျန်းယန်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကလေးဆိုးလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူပြောဆိုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။

"ဒါဆို မင်းမနာခံတတ်တော့ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါပြောခဲ့တာကို ထပ်ပြောစေချင်တာလား မဆင်မခြင်လုပ်ရပ်တစ်ခုက လုံလောက်ပြီ။"

"ကျွန်မနားလည်ပါပြီ ရှင့်စကားနားထောင်ရင် ပြီးတာပဲမလား။"

ကျန်းယန်သည် ယန်ကျန့်၏ပါးကို နမ်းလိုက်ပြီးနောက် တခစ်ခစ်ရယ်မောကာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ရေချိုးကာ အဝတ်အစားလဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလီချင်က ပြောသည်။

"စကားမစပ် ဥက္ကဋ္ဌယန် ရှင့်အမေ အစောက ဖုန်းခေါ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မကိုင်လိုက်တယ်။ သူက ရှင့်ကို တတ်နိုင်သမျှအမြန်ဆုံး ပြန်ခေါ်ဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်။"

"ငါ့အမေက ငါ့ကိုဖုန်းခေါ်တယ်လား။" ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သူဘာကိစ္စလဲဆိုတာ ပြောသွားသေးလား။"

"မပြောဘူး" ကျန်းလီချင်က အနည်းငယ်ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါသိပြီ။ မင်းတို့အလုပ်ကို သွားလုပ်ကြတော့။"

ယန်ကျန့်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် သူ၏ဖုန်းကိုကောက်ယူကာ နံပါတ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

အချို့သောအထူးအခြေအနေများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် သူ၏မိခင်သည် သူ၏မိုဘိုင်းနံပါတ်ကို မသိပေ။ သူ့ကို ဆက်သွယ်နိုင်သူများမှာ များများစားစားမရှိဘဲ သူ၏နံပါတ်သည်လည်း ဌာနချုပ်၏ အကာအကွယ်ပေးခြင်းကို ခံထားရပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် စပမ်းမက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုပင် မရပေ။

ယန်ကျန့်သည် ဖုန်းပေါ်တွင် နာရီဝက်ခန့် စကားပြောပြီးနောက် အကြောင်းအရာအားလုံးကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

၎င်းသည် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုခု မဟုတ်ပေ။ လာမည့်နှစ်သစ်ကူးနှင့်အတူ သူ့ကို အိမ်ပြန်လာရန် တောင်းဆိုခြင်းသာဖြစ်ပြီး ရက်များစွာ မကြာမြင့်ပေ။ ထို့အပြင် သူနှင့်အတူ ရည်းစားတစ်ယောက် ခေါ်လာရန် ရှင်းလင်းပြတ်သားသောအမိန့်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

ဖုန်းပေါ်တွင် သူ၏မိခင် ကျန်းဖန်သည် ကျန်းလီချင်ကို မျက်နှာသာပေးပုံရပြီး သူသူမကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာနိုင်လျှင် ကောင်းမည်ဖြစ်ကြောင်း အကြံပြုကာ သူမသည် အလုပ်ကြိုးစားပြီး တာဝန်သိတတ်ကြောင်း ချီးကျူးပြီး အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရန် သူ့အား အကြံပေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အမေ ငါဒီနေ့လယ်လောက် ဝင်ခဲ့ပါ့မယ်။"

ယန်ကျန့်က သဘောတူပြီးနောက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်ကာ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။

သူသည် ခရီးစဉ်ပေါ်တွင် အချိန်ဖြုန်းရန် တကယ်တမ်း မလိုလားပေ၊ သူ၏ဆွေမျိုးများအပေါ် ခံစားချက်နည်းပါးသောကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ၏လက်ရှိအခြေအနေက ဒီအရာများကို အာရုံစိုက်ခွင့်မပြုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူဤမျှလျင်မြန်စွာ သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ အဖိုးကြီးချင် ယခင်က ပြောခဲ့သော တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ၏ဖခင်သည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့် ပတ်သက်မှုရှိသည်ဟု သံသယရှိသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာမှန်ကန်ပါက သူ၏အိမ်တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော သွေးစွန်းသတင်းစာတစ္ဆေသည် သူ၏ဖခင်နှင့် ပတ်သက်နေသလော။

ပြီးတော့ အကယ်၍ သူ၏ဖခင်သည် တစ္ဆေပူးဘတ်စ်ကား၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အမှန်တကယ် ခံခဲ့ရပါက ၎င်းသည် သူ၏ဖခင်သည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဘာတွေ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သနည်း။

အရာအားလုံးသည် ပဟေဠိတစ်ခုပင်။

ဒါအားလုံးသည် ယန်ကျန့် အလွန်အကျွံစဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူ၏ဖခင်သည် သာမန်လူတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ကားမတော်တဆမှုသည် သာမန်မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြစ်ကာ ရှုပ်ထွေးခြင်းမရှိပေ။

အမှန်တကယ်ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ ယန်ကျန့်သည် အထူးသက်သေအထောက်အထားတစ်ခုခု ရှာဖွေနိုင်မလားဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် သူ၏ဇာတိမြို့သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်ပေမည်။

သူစဉ်းစားနေစဉ် ကျန်းလီချင်နှင့် ကျန်းယန်တို့သည် ရုံးခန်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို စဉ်းစားပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ကျန်းယန် ဒီရက်ပိုင်း မင်းမှာ အချိန်ဇယားတစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရှိလား။"

"လုံးဝမရှိဘူး ဘာရှိနိုင်မှာလဲ။ လူတိုင်းက လူနေအိမ်ရာထဲကို ပြောင်းသွားကြပြီ ကျွန်မက နေ့တိုင်းအလုပ်သွားရုံပဲ ပြီးတော့ အလုပ်မှာလည်း သိပ်လုပ်စရာမရှိဘူး။" ကျန်းယန်က ပြောသည်။

"မွန်းတည့်ချိန်မှာ ငါနဲ့အတူ ခရီးတစ်ခု လိုက်ခဲ့ ငါတို့ရက်နည်းနည်းလောက် ကြာနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ကျန်းယန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။

"ခရီးလား။ ဘယ်ကိုလဲ ငါတို့အတူတူသွားကြမှာလား။"

"သိပ်မဝေးပါဘူး ငါ့ဇာတိမြို့ကို ပြန်တဲ့ခရီးတစ်ခုပဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သူ့ဇာတိမြို့ကို ပြန်မလို့လား။

ကျန်းယန်၏ စိတ်သည် အတွေးလွင့်သွားသည်။ ယန်ကျန့်က သူမကို နှစ်သစ်ကူးကျင်းပရန် ပြန်ခေါ်သွားခြင်းလား။ သို့မဟုတ် သူက သူမကို သူ၏ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် စီစဉ်နေသလော။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဖြစ်ပါက သူမ၏တရားဝင်ရည်းစားအဖြစ် အဆင့်အတန်းသည် လက်တွေ့တွင် အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။

ဟက် ဟက်

ကျေနပ်သောရယ်သံတစ်ခု သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ သေချာပေါက် လိုက်ခဲ့မယ်။"

ကျန်းယန်သည် မျက်လုံးများမှေးစင်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို သဘောတူလိုက်ပြီ။ နေ့လယ်စာစားပြီးရင် ငါမင်းကို အောက်ထပ်က ကားထဲမှာ စောင့်နေမယ်။"

ယန်ကျန့်က ရုံးခန်းမှ ထွက်ခွာမသွားမီ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန်သည် သူ့နောက်သို့ အလျင်စလိုလိုက်သွားသည်။

"ရှင်အခု ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

"ငါကုမ္ပဏီပတ်လည်မှာ ခဏလမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ် မင်းငါ့နောက်လိုက်ဖို့မလိုဘူး။ မင်းသွားပြီး မင်းပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးထားလို့ရပြီ။ ငါတို့ရက်ပေါင်းများစွာ နေမှာဆိုတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလို့ရတဲ့ အရာတချို့ရှိတယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီရှင် ကျွန်မထုပ်ပိုးပြီးရင် ရှင့်ကိုဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်။" ကျန်းယန်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က တုံ့ပြန်ပြီး မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

သူသည် ပထမထပ်သို့ ဆင်းသွားပြီး ကျန်းဟွာနှင့် တွေ့ဆုံကာ သူ၏အစီရင်ခံစာကို နားထောင်လိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန် လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ မနေ့က ပစ္စည်းကို ဘဏ်တိုက်တစ်ခုမှာ လုံလုံခြုံခြုံ သိမ်းဆည်းထားပြီးပါပြီ။ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။"

ကျန်းဟွာက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောပြီးနောက် တိကျသောတည်နေရာကို သူ့အား အသိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခုနကရောက်တော့ အောက်ထပ်မှာ ကျန်းဝေ့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ဒါက ခင်ဗျားနောက်ဆုံး တစ်ခေါက် အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ ကျန်းဝေ့ ကယ်တင်ခံခဲ့ရတယ် ဒါပေမဲ့ စွန်းရန်ကရော ဘယ်လိုလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ညိုမှိုင်းသွားသည်။

"သူထွက်ပြေးသွားတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မြင်တောင်မမြင်လိုက်ရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ခြေရာခံခဲ့ပေမယ့် နားမလည်နိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်စဉ်တချို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးသွားစေခဲ့တယ် ပြီးတော့ သူက ခင်ဗျားပြောခဲ့တဲ့ အရောင်းအဝယ်ပစ္စည်းကို ယူသွားခဲ့တယ်… အရင်က ခင်ဗျားရဲ့ခန့်မှန်းချက်က တိကျခဲ့တယ် စွန်းရန်က တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်။"

"ဒီလိုလူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့မလွယ်ဘူး ဒါပေမဲ့ အရင်ကနည်းလမ်းတွေအတိုင်းပဲ ကျွန်တော်တို့ သူ့အတွက် ဝရမ်းထုတ်ဖို့ စတင်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တကယ်တောင်းပန်ပါတယ် ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့လုပ်ငန်းခွင်တာဝန်တွေမှာ ပေါ့ဆမှုတစ်ခုပါပဲ မဟုတ်ရင် ဒီလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါက မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး ငါက စွန်းရန်ကို ကိုင်တွယ်လို့ရမလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်ရုံပဲ။ သူထွက်ပြေးသွားရင်လည်း ထားလိုက်တော့။ ကျန်းဝေ့ဘေးကင်းတာပဲ ကောင်းတယ်။"

"ဒါ့အပြင် မနေ့ကငါပေးခဲ့တဲ့ လိပ်စာကို မင်းစပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပြီလား။"

"ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီအပေါ်မှာ စတင်လုပ်ဆောင်နေပါပြီ ဒါပေမဲ့ အချိန်တိုတောင်းမှုနဲ့ တည်နေရာက မြို့ပြင်မှာဖြစ်တဲ့အတွက် အချိန်နည်းနည်းယူပါလိမ့်မယ်။"

"စိတ်မပူနဲ့ ငါပြန်လာပြီးမှပဲ ငါ့ကိုပြန်သတင်းပို့။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို တွန်းအားပေးဖို့မလိုဘူး၊ တစ်ခုခုမသင်္ကာဘူးလို့ ခံစားမိရင် လက်လျှော့လိုက်။ အချိန်တန်ရင် ငါကိုယ်တိုင် ခရီးထွက်သွားမယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ ဥက္ကဋ္ဌယန် ခင်ဗျား ခရီးထွက်တော့မလို့လား။" ကျန်းဟွာက မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

" ငါ့ဇာတိမြို့ကို သွားလည်မလို့။ သိပ်မဝေးဘူး တားချန်းမြို့ကနေ မိုင်သုံးဆယ်ပဲ။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မင်းငါ့ကို ဆက်သွယ်လို့ရတယ်။"

ထိုသို့သော တိုတောင်းသောအကွာအဝေးသည် တကယ်တမ်း ခရီးဟု မဆိုနိုင်ပေ၊ အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် သူသည် တစ္ဆေနယ်မြေမှတစ်ဆင့် ချက်ချင်းပြန်လာနိုင်သည်။

"ဒါလည်းမှန်တာပဲ နှစ်သစ်ကူးနီးလာတာနဲ့အမျှ ဇာတိမြို့ကို သွားလည်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။" ကျန်းဟွာက မှတ်ချက်ချသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူနှင့်ခဏမျှ စကားပြောပြီး ကိစ္စအချို့ကို ဖြေရှင်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူသည် ကုမ္ပဏီ၏မန်နေဂျာ ဝမ်ဘင်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းအကြောင်း မေးမြန်းရန် သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ယခင်ကအတိုင်း အိမ်တွင်နေထိုင်ပြီး ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်ဘဲ အပြင်လောကနှင့် ရှားရှားပါးပါးသာ ဆက်သွယ်သည်။ ကြီးမားသောပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း သူမ၏အခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်စရာအကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

"သူမ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဦးလေးဝမ် သိပ်ပြီးစိတ်ပူဖို့မလိုပါဘူး။ ပြောရတာ ကြမ်းတမ်းပေမယ့် ဝမ်ရှန်းရှန်း ဒီလိုဖြစ်နေတာ ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်။"

ယန်ကျန့်က မှတ်ချက်ချသည်။

တံခါးခေါက်တစ္ဆေကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး ပြိတ္တာ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်ရှန်းရှန်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းသည်။ ပို၍တောင်းဆိုရန် ခက်ခဲသည်။

"ငါ နားလည်ပါတယ်။"

ဝမ်ဘင်းသည် ဆေးလိပ်ဖွာရင်း အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူနှင့် အလုပ်နှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စအချို့ကိုလည်း ပြောဆိုပြီး ကုမ္ပဏီ၏ ယေဘုယျအခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ သူသည် အလွန်အကျွံမမေးမြန်းဘဲ ထပ်မံမစွက်ဖက်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိုနယ်ပယ်များတွင် အသိပညာမရှိပေ။

ပြီးတော့ သူသည် ဝမ်ဘင်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအပေါ် အပြည့်အဝယုံကြည်မှုရှိသည်။