ဒုက္ခပေးတတ်သော ညီမဝမ်းကွဲ
Vol. 48 Ch. 711
မွန်းတည့်ချိန်။
ဇိမ်ခံ SUV ကားတစ်စီးသည် တားချန်းမြို့မှ ထွက်ခွာပြီး အနီးအနားရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်နေသည်။
ယာဉ်မောင်းနေရာတွင် ယန်ကျန့်သည် စတီယာရင်ဘီးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ထောက်ထားရင်း ရင်းနှီးသောလမ်းမကြီး လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ် ကိစ္စအချို့ကိုလည်း စဉ်းစားနေသည်။
သူ၏ဘေးရှိ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ကျန်းယန်သည် မိတ်ကပ်နုနုလိမ်းခြယ်ထားပြီး နုပျိုလှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးသဲ့သဲ့တစ်ခု ရှိနေသည်၊ နံနက်ခင်းက သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သေကြောင်းကြံစည်သည့်အမူအရာနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သူတို့ လမ်းတွင် စကားများများစားစား မပြောခဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏အကြည့်သည် ယန်ကျန့်ထံသို့ အခါအားလျော်စွာ ခိုးကြည့်နေသည်။
ဒီနေ့ပြီးနောက် ယန်ကျန့်နှင့် သူမ၏ဆက်ဆံရေးသည် နောက်တစ်ဆင့်ပိုနီးကပ်သွားပြီး သမိုင်းဝင် ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု သူမခံစားမိသည်။
မကြာမီ ယန်ကျန့်သည် ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ခရိုင်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ယာဉ်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ အရေအတွက်ကြောင့် ကားသည် အရှိန်လျော့သွားသည်။
"ငါတို့ အိမ်ရောက်ပြီလား။" ကျန်းယန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။
"မရောက်သေးဘူး ခရိုင်မြို့ကိုကျော်ရင် ရွာတစ်ရွာရှိတယ် အဲ့ဒါငါ့ဇာတိမြို့ပဲ။ ငါအဲ့ဒီကို ပြန်သွားတာ ရှားတယ် နှစ်သစ်ကူးအချိန်တွေမှာပဲ ပြန်ဖြစ်တယ် ဒါကြောင့် မင်းသိပ်ပြီးစိတ်ပူဖို့မလိုဘူး ဒါက အခမ်းအနားအရ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုသက်သက်ပဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
ကျန်းယန်က တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကျွန်မသိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဒီအလည်အပတ်ခရီးကို အရမ်းအလေးအနက်ထားတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်မရဲ့ပုံစံကို ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ။ ကျွန်မ အရမ်းနုပျိုပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ပုံစံကို ရွေးခဲ့တာ ရှင်ကြိုက်ရဲ့လား။"
ပြောပြီးနောက် သူမသည် သူ့အား ညုတုတုအကြည့်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းပြီး နာခံတတ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
ယန်ကျန့်သည် စိတ်မလှုပ်ရှားပေ။
"မင်းရဲ့ဘယ်ပုံစံကို ငါမမြင်ဖူးလို့လဲ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ရမယ့် အရေးကြီးတဲ့လူမှမရှိတာ။ ငါ့အဖေက စောစောဆုံးသွားတယ် ပြီးတော့ မင်းက ငါ့အမေနဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ပြီးသားပဲ။"
"ဒါဆို အန်တီက ကျွန်မကို ဘယ်လိုထင်လဲ။ သူကျေနပ်ရဲ့လား။"
ကျန်းယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"လုံးဝမကောင်းဘူး သူ့ရဲ့မင်းအပေါ်အထင်အမြင်က ဆိုးရွားတယ် မင်းက ပျင်းတယ် အစားအများကြီးစားတယ် ပြီးတော့ အလုပ်ကို မကြာခဏ နောက်ကျတတ်တယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့အမေက ကျန်းလီချင်အပေါ်မှာ ပိုပြီးအထင်အမြင်ကောင်းတယ် ဒီတစ်ခေါက် သူငါ့ကို ကျန်းလီချင်ကို ခေါ်ခဲ့စေချင်ခဲ့တာ။"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဘာ"
ကျန်းယန်၏ အသားအရေသည် ချက်ချင်းပင် ညှိုးကျသွားသည်။
သူမ၏အဒေါ်မျက်စိထဲတွင် သူမ၏အထင်အမြင်သည် ဒီလောက် ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ပုံမှန်နေ့များတွင် သူမ၏အဒေါ်သည် သူမနှင့် စကားများများစားစား မပြောဘဲ တီဗီရှေ့တွင် ကျန်းလီချင်နှင့်အတူ ထိုင်စကားပြောလေ့ရှိသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။
"ဒါဆို ရှင်ဘာလို့ အစ်မချင်ကို မခေါ်ခဲ့တာလဲ။" ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။
"မင်းက ပိုသင့်တော်တယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောပြီး ကြိုတင်သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူဘရိတ်ကိုနင်းကာ ကားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ကျန်းယန် တုန်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှားလို့လဲ ရှေ့မှာ ကားတစ်စီးမှမရှိဘူး ဘာလို့ ရုတ်တရက်ဘရိတ်အုပ်လိုက်တာလဲ။"
"ငါလူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်လို့။"
ယန်ကျန့်၏အကြည့် ရွေ့လျားသွားပြီး သူကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် အနီးအနားရှိလမ်းမသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းမအောက်တွင် အလွန်ငယ်ရွယ်သော လူငယ်တစ်စုသည် အသက်ဆယ့်ငါးနှစ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးနှစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်နေကြပြီး သူတို့ထံသို့ ပြေးလာနေကာ ပဋိပက္ခ သို့မဟုတ် အငြင်းပွားမှုတစ်ခုခုတွင် ပါဝင်နေပုံရသည်။ ယန်ကျန့်သည် ဒီတက်ကြွသောလူငယ်များကို မမှတ်မိပေ၊ သူဒီပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသိအကျွမ်းမရှိပေ။
အနည်းငယ်မျှသာ ရင်းနှီးသောပုံရိပ်မှာ ရှေ့ဆုံးမှ မိန်းကလေးဖြစ်သည်။
အရပ်သိပ်မရှည်ဘဲ အသားအနည်းငယ်ညိုပြီး အထူးတလည် ဖြူစင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ချစ်စရာ ကောင်းသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ပြေးလွှားနေပြီး အနည်းငယ် စိတ်မမှန်သကဲ့သို့ တခစ်ခစ်ရယ်သံကို ထုတ်လွှတ်နေကာ သူမနောက်သို့ လိုက်နေသော လူငယ်တစ်စုကို လုံးဝမကြောက်ရွံ့ပုံရသည်။
" မင်းလူကိုတိုက်ပြီးတော့ ပြေးလို့ရမယ်ထင်နေလား။ မင်းက မိန်းကလေးမို့လို့ ငါမရိုက်ဘူးလို့ မထင်နဲ့။ မင်းလျော်ကြေးမပေးဘဲ မတောင်းပန်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ဒီနေ့ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းထားမှာမဟုတ်ဘူး။"
လူငယ်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"သူမလား။"
ယန်ကျန့်သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် သတိရသွားသည်။
သူမ အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။
"ဘယ်သူလဲ ဆွေမျိုးလား"
ကျန်းယန်က သိလိုစိတ်ဖြင့် အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်သော်လည်း ယန်ကျန့် မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သူမမသိပေ။
"ဒါငါ့ညီမဝမ်းကွဲပဲ။ ငါတို့ရှားရှားပါးပါး တွေ့ဖြစ်ပေမယ့် ငါမမှားဘူးဆိုရင် သူ့နာမည်က… လျန်ယွမ်။ ဒါပေမဲ့ ငါသူ့ကို ရှောင်ယွမ်လို့ ခေါ်လေ့ရှိတယ်။ မင်းကားကိုရပ်ထားလိုက်။ ငါသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"
ယန်ကျန့် ပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းနှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ထံသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
"ငါအရမ်းပင်ပန်းနေပြီ ငါဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘူး ငါပင်ပန်းလို့ သေတော့မယ်။"
ရှောင်ယွမ်၏ အဖော်ဖြစ်သူ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည်လည်း သူမ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဆက်လက်မပြေးနိုင်တော့ပေ။
"တကယ်ပဲလား နင်က ဘာလို့ဒီလောက်မြန်မြန် လက်လျှော့ရတာလဲ။ ငါကတော့ အဝေးကြီးဆက်ပြေးနိုင်သေးတယ်။ နင်မပြေးနိုင်တော့မှတော့ ငါလည်း မပြေးတော့ဘူး။" ရှောင်ယွမ်သည် ရယ်မောရင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏သူငယ်ချင်း အမောဖြေကာ အနားယူသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူတို့ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် သူတို့နောက်သို့ လိုက်နေသော လူငယ်တစ်စုသည် နီးကပ်လာသည်။
"စက်ဘီးစီးတာ ဘယ်ကိုကြည့်နေမှန်းမသိဘဲ ငါတို့အုပ်စုထဲကို တည့်တည့်တိုးဝင်လာတယ် မင်းမျက်စိကန်းနေတာလား။ အခုငါမင်းကို ဖမ်းမိပြီဆိုတော့ ဒါကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲ။"
တိုက်ခံလိုက်ရသော လူငယ်သည် သူ၏ခြေထောက်ပေါ်မှ ရှင်းလင်းသော တာယာအရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
၎င်းသည် အနည်းငယ် နာကျင်နေဆဲဖြစ်သည်။
ရှောင်ယွမ်သည် ဆက်လက်ပြုံးနေသည်။
"ဒါဆို ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်။"
"တောင်းပန်ရုံနဲ့ ပြီးရောလား။ ငါတို့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာထိခိုက်မှုအတွက် လျော်ကြေးမပေးဘဲနဲ့ ထွက်သွားဖို့တောင် စိတ်မကူးနဲ့။"
ထိုလူငယ်သည် သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး မလွှတ်ပေ။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး ပြီးတော့ ကျွန်မစက်ဘီးစီးတုန်းက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စီးခဲ့တာ။ ကျွန်မမျက်လုံးမှိတ်ပြီး ရှင်တို့ကို တိုက်မိနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့… ပြီးတော့ ရှင်တို့က တကယ်ပဲတုံးတယ် မရှောင်တတ်ဘူး။ ကျွန်မသာ ကားမောင်းနေရင် ရှင်တို့အားလုံး အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ။"
ရှောင်ယွမ်သည် ရယ်မောရင်း ပြောနေသော်လည်း သူမ၏စကားများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေးနက်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
သူမသာ ကားထဲတွင်ရှိနေပါက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သူတို့ထံသို့ ဝင်တိုက်မည်ဟု တကယ်တမ်း ခံစားမိစေသည်။
ဒီမိန်းကလေး ရူးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် စိတ်မမှန်တာများလား။
ထိုလူငယ်သည် ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီး သူမထံမှ ထိုသို့သောစကားမျိုး ထွက်လာမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ မမျှော်လင့်ထားဘဲ ချက်ချင်းပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။
"ငါဂရုမစိုက်ဘူး မင်းဒီနေ့ ပိုက်ဆံပေးရမယ် မင်းမှာပိုက်ဆံမပါဘူးဆိုတာ ငါမယုံဘူး။"
သူသည် သူမကို နှိုက်ရှာရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်သည် တခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မအမေက ပြောတယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယောက်ျားလေးတွေက ပေါ့ပေါ့ဆဆ မထိသင့်ဘူးတဲ့။ အပြင်သွားတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်တဲ့။ ရှင်သာ အဲ့လိုလုပ်ရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ယဉ်ကျေးမှာမဟုတ်ဘူးနော်။"
သူမပြောနေစဉ်မှာပင် သူမသည် မည်သည့်နေရာကမှန်းမသိ ထက်ရှသော ခွဲစိတ်ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မည်သည့်ချီတုံချီတုံဖြစ်မှုမှမရှိဘဲ သူမ၏ရှေ့မှကောင်လေးကို တိုက်ရိုက်ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
လျင်မြန်ပြီး တိကျသည်၊ သူမသည် ထပ်ခါထပ်ခါ လေ့ကျင့်ထားသလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။
"ရှောင်ယွမ် မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။"
အေးစက်သောအသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူတို့သတိမထားမိခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။
လက်အိတ်ဝတ်ထားသော လက်တစ်ဖက်သည် ဓားကိုင်ထားသော လက်ကောက်ဝတ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ယွမ်၏ ရူးသွပ်သောလုပ်ရပ်ကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်ရွှင်သွားသည်။
"အစ်ကိုလား။ အစ်ကို ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။"
သူမပြောနေစဉ် ခွဲစိတ်ဓားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြုတ်ကျသွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ ထိုစိတ်မမှန်သော အပြုံးသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံမှန်မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ချိုမြိန်သောအပြုံးဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။
"သူမ… သူမမှာ တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး။"
ယန်ကျန့်သည် ရှောင်ယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
သူတစ်နှစ်ကြာ မတွေ့ခဲ့သော ဒီညီမဝမ်းကွဲသည် စရိုက်လက္ခဏာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ယခုလေးတင် သူမသည် လုံးဝကွဲပြားသောလူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်—အလွန်အမင်း မရင်းနှီးဘဲ၊ ယခင်က ထိုရန်လိုသောအမူအရာသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းပြီး သူ၏မျက်စိရှေ့မှ ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းနေသော သွေးအေးလူသတ်သမားတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။
သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် ဒါက မယုံနိုင်စရာပင်။
"ရှောင်ယွမ် မင်းဒီရက်ပိုင်း အခက်အခဲတစ်ခုခု ရှိခဲ့လား။"
ယန်ကျန့်က တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။
"မရှိပါဘူး ကျွန်မဒီနေ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ မြို့ထဲလာတာ အရမ်းပျော်ခဲ့တယ် ဘာပြဿနာမှမရှိပါဘူး။"
ရှောင်ယွမ်က နားမလည်နိုင်စွာ ပြောသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကို ဘာလို့ဒါကို မေးတာလဲ။"
သူမသည် သူမယခုလေးတင် လုပ်ခဲ့သောအရာကို သတိမမူမိပုံရသည်။
"ဒါဆို မင်းဘာလို့ ခုနက ဓားနဲ့တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိုးဖို့ကြိုးစားခဲ့တာလဲ။"
ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ရင် ကျွန်မပြန်တိုက်မှာပေါ့။ ဒါက အစ်ကိုကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အနိုင်ကျင့်မခံရဘူးလေ။"
ရှောင်ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။
"…."
ယန်ကျန့်သည် သူမကို ထိုသို့သောအရာမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ပေးခဲ့ကြောင်း ကျိန်ဆိုနိုင်သည်။
"လောလောဆယ်တော့ အဲ့ဒါကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရအောင်။"
သူကပြောပြီးနောက် သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။
သူသည် ယခုမှဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အနည်းငယ်နားလည်သွားသည်—ရှောင်ယွမ်က အမှားလုပ်ခဲ့ပုံ ရသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများမှိတ်ပြီး သူမ၏စက်ဘီးဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တမင်တကာ ဝင်တိုက်ခဲ့သည်၊ သူမရူးသွားသလား သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေသလား မရှင်းလင်းသော်လည်း။
"တောင်းပန်ပါတယ် ငါသူမရဲ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲပါ။ ငါဒီကိစ္စအတွက် တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ရှောင်ယွမ် ခုနက အမှားလုပ်ခဲ့တယ် မင်းတို့ ဘယ်လို ဖြေရှင်းချင်လဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဖြေရှင်းမယ် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ ပိုက်ဆံပေးရမှာပေါ့။"
ထိုလူငယ်သည် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ပြီး အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားမိသည်။
သူ၏ရှေ့မှလူသည် အတော်လေး ယဉ်ကျေးပြီး ဖော်ရွေပုံရသော်လည်း သူဘာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေရသနည်း။
ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
" ဒါဆိုရင် ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ ပြောပါ။"
"တစ်ထောင်ယွမ်။"
"ကောင်းပြီ ပြဿနာမရှိဘူး မင်းဖုန်းကိုထုတ်လိုက် ငါမင်းကို လွှဲပေးလိုက်မယ်။"
ယန်ကျန့်က မည်သည့်အငြင်းပွားမှုမှမရှိဘဲ ပမာဏကို သဘောတူလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ မင်းညီမကို ပိုသတိထားဖို့ပြောလိုက်။ နောက်တစ်ခါဖြစ်ရင် ငါတို့မင်းတို့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"
လူငယ်သည် ယန်ကျန့်၏ ပွင့်လင်းသောသဘောထားကို မြင်သောအခါ မရပ်တန့်တော့ဘဲ ပိုက်ဆံကိုယူပြီး ထွက်ခွာသွားကာ သူ၏သူငယ်ချင်းများကို ၎င်းနှင့် ကောင်းကောင်းဧည့်ခံရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူသိပ်မဝေးသေးခင် ရုတ်တရက် ရှောင်ယွမ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်သည်။
"သူတကယ်ပဲ ကံဆိုးတာပဲ သူသေတော့မယ်။"
"မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ။"
ယန်ကျန့် သူမဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အစ်ကို ကျွန်မစက်ဘီး ပျက်သွားပြီ အစ်ကိုကျွန်မကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ရမယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမတိုင်ခင် ကျွန်မတစ်ခုခုစားချင်သေးတယ် အစ်ကိုကျွေးရမှာနော် ဘယ်လိုလဲ။"
ရှောင်ယွမ်သည် နောက်တစ်ကြိမ်ပြုံးပြီး ယန်ကျန့်၏လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ရတယ်လေ ဒါက မင်းသူငယ်ချင်းလား။ အတူတူလာခဲ့ပါ။"
"ကျွန်မ နည်းနည်းရှက်တယ်။"
ထိုမိန်းကလေးက ပြောသည်၊ အလွန်ရှက်ရွံ့ပြီး ချီတုံချီတုံဖြစ်နေပုံရသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒါကို ရှောင်ယွမ်ရဲ့ခုနက မဆင်မခြင်လုပ်ရပ်အတွက် ငါ့ဘက်က တောင်းပန်တာလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။"
ယန်ကျန့်က သူမ၏အမှားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
"အင်း ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ထိုမိန်းကလေးက ပြန်ဖြေသည်။
"သွားကြစို့။"
ရှောင်ယွမ်သည် ပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်နှင့် သူမ၏သူငယ်ချင်းကို ဆွဲကာ အနီးအနားရှိ လမ်းမတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့် အောက်သို့ တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ရှောင်ယွမ်၏ မူလက ဖြူစင်နူးညံ့သော လက်မောင်းများတွင် ယခုအခါ အလောင်းကွက်များနှင့် ဆင်တူသော ပွန်းပဲ့ရာကွက်များ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသည်၊ တစ်စုံတစ်ခုက ညှစ်ထားသကဲ့သို့ပင်။
"သေချာပေါက် ပြဿနာရှိနေပြီ။"
ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသား အနည်းငယ် နစ်ဝင်သွားသည်။
ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားမဟုတ်ပေ၊ ဒီအသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် ပြောင်းလဲမှုများမှတစ်ဆင့် သူသေချာနေသည်။
သူ၏အိမ်အိုအနီးတွင် နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့်ရှိနေမှုတစ်ခု တည်ရှိနေသလား။ သို့မဟုတ် ရှောင်ယွမ်သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ဟုခေါ်သော အရာတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် ၎င်း၏လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသလား။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရမည်ဖြစ်သည်။