အိမ်ဟောင်း

"မင်္ဂလာပါ ညီမလေးရှောင်ယွမ်၊ အစ်မနာမည်က ကျန်းယန်ပါ၊ ယန်ကျန့်ရဲ့ ရည်းစားပါကွယ်။"

ကျန်းယန်သည် နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

လျန်ယွမ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း သူမကို ကြည့်နေသည်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံ သို့မဟုတ် ကျန်းယန်ကို အကဲဖြတ်နေပုံရသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မင်္ဂလာပါ အန်တီ။ အန်တီက အရမ်းလှတာပဲ၊ ကျွန်မအစ်ကို အန်တီ့ကို အရမ်းကြိုက်မှာပဲ။"

အန်တီ?

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယန်၏ အပြုံးသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏နှလုံးသား အေးစက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို အန်တီဟုခေါ်ခြင်းသည် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး သူ၏ညီမဝမ်းကွဲကပါ အတူတူခေါ်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒေါသထွက်စရာအကောင်းဆုံးအပိုင်းမှာ သူမ ငြင်းခုံချေပ၍မရခြင်းပင်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ယန်ကျန့်၏ ညီမငယ်လေးသည် အသက် ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး သူမထက် ဆယ်နှစ်နီးပါးငယ်ရာ သူမကို အန်တီဟုခေါ်ခြင်းသည် အတော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံရသည်။

"ငါအခု စိတ်တိုလို့မဖြစ်ဘူး၊ လုံးဝစိတ်တိုလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါယန်ကျန့်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ တွေ့တော့မှာ၊ ဒီတစ်ခါ ငါအရှက်ရသွားရင် နောက်တစ်ခါ သူငါ့ကို ခေါ်လာတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းယန်သည် ပုံရိပ်ကောင်းတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားရင်း သူ့ဘာသာသူ တိတ်တဆိတ် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အန်တီ့အသားအရေက အရမ်းဖြူတာပဲ။ နေမကောင်းဘူးလား။" လျန်ယွမ်က ထပ်မေးသည်။

"မဟုတ်ပါဘူးကွယ်၊ အစ်မအသားအရေက မွေးရာပါ အရမ်းဖြူတာပါ။"

ကျန်းယန်က ပြုံးရင်းပြောသည်။

လျန်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

"အန်တီ့အသားအရေက အဲ့ဒီလောက်ဖြူရင် ညဘက်မှာ တစ္ဆေတွေက ပစ်မှတ်ထားနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အရမ်းမြန်မြန် သေသွားလိမ့်မယ်။ အစ်ကို၊ အစ်ကို နောက်ရည်းစားတစ်ယောက် ရှာသင့်တယ် ထင်တယ်။"

"ဘာ… ဘာ…။"

ကျန်းယန်၏ ပါးစပ်သည် တွန့်သွားသည်။

ဘယ်သူက ဒီလိုစကားပြောတတ်သလဲ။

"တော်ပြီ ရှောင်ယွမ်၊ မင်းဘယ်မှာ ဈေးဝယ်ချင်လဲ။ ငါမင်းကို အဖော်လိုက်ခဲ့မယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

လျန်ယွမ်က ပြုံးပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်လိုက်သည်။

"ညီမ ဟိုဘက်မှာ မိုးကာအင်္ကျီတစ်ထည် ဝယ်ချင်တယ်။ ဒီရက်ပိုင်း မိုးအရမ်းရွာနေတော့ နေ့တိုင်း ရေစိုမခံချင်ဘူး။"

"ကောင်းပြီ။" ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုနေရာသို့ သွားရာလမ်းတွင် ကျန်းယန်သည် နောက်မှလိုက်ပါလာသည်။ လျန်ယွမ် မိုးကာအင်္ကျီ ရွေးနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမသည် ယန်ကျန့်၏လက်မောင်းကို ဆွဲကာ သူ့အား တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ကျွန်မပြောမယ့်စကားကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ညီမဝမ်းကွဲက နည်းနည်းတော့ တစ်မျိုးပဲ… သူထူးဆန်းနေသလိုပဲ။"

သူမပြောနေစဉ် သူမသည် သူမ၏ခေါင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သူ့ခေါင်းမှာ ဘာမှမမှားဘူး၊ သူ့အတွေးအခေါ်က အရမ်းရှင်းလင်းတယ်။ ခုနက သူ့တုံ့ပြန်မှုက သူတစ်ခုခုရဲ့ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံထားရတယ်ဆိုတာ ပြနေတယ်၊ ငါဒါကို အစောကြီးကတည်းက သတိထားမိခဲ့တယ်။"

ယန်ကျန့်က တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"ရှောင်ယွမ် ဘာပဲပြောပြော စိတ်ထဲမထားနဲ့။ သူ့ကို နေမကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်။"

"ကျွန်မက ကလေးတစ်ယောက်ကို အငြိုးအတေးထားလောက်အောင် စိတ်ထားမသေးပါဘူး။ ကျွန်မက ရှင့်ညီမဝမ်းကွဲအတွက် စိတ်ပူနေတာပါ။ တစ်ခုခုမှားနေရင် ငါတို့သူမကို တားချန်းမြို့ကို စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်သွားလို့ရတယ်။" ကျန်းယန်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါအဲ့ဒါကို စီစဉ်လိုက်မယ်။"

ကျန်းယန်က အသိအမှတ်ပြုပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်အတင်းမပြောတော့ပေ။ သူမသည် ယန်ကျန့် ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်၊ ၎င်းသည် ပင်ကိုအသိစိတ်မှလာသော ယုံကြည်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူ၏ညီမဝမ်းကွဲနှင့် သူမ၏အဖော်ကို ဈေးဝယ်ရာတွင် အဖော်လိုက်ပေးနေစဉ် ယန်ကျန့်သည် သူမ ထူးဆန်းသောအရာများစွာ ဝယ်ယူသည်ကို သတိပြုမိသည်- မိုးကာအင်္ကျီ၊ အဝါရောင်မီးရှို့စက္ကူ၊ ဖယောင်းတိုင်အချို့၊ နှင့် သူ့ကို အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်စေသည့် ထက်ရှသော သစ်သီးဓားများစွာပင်။ သူမ၏အဖော်သည် ၎င်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ပုံရ၊ သူတို့အတွက် ပုံမှန်ဖြစ်နေပုံရသည်။

"မင်းဒါတွေကို ဘာအတွက်ဝယ်တာလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

လျန်ယွမ်က ပြုံးပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်လိုက်သည်။

"ညီမ လိုအပ်လို့ပါ။ ဒီပစ္စည်းတွေက မြန်မြန်ကုန်တယ်၊ ပြီးတော့ ညီမသုံးရက်က ဝယ်ထားတာတွေက ကုန်သွားပြီ။ ခုနက ညီမသုံးခဲ့တဲ့ ခွဲစိတ်ဓားက ညီမအတွက် အဆင်မပြေသလိုပဲ၊ ဒါက အရမ်းပါးပြီး ကိုင်ရခက်တယ်။"

"…" ယန်ကျန့် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။

"မင်းဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်နေရာမှာ ပုံမှန်သုံးလဲ။"

လျန်ယွမ်သည် သတိရရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် မမှတ်မိနိုင်ပုံရသည်။

"ညီမ မသိဘူး၊ သူတို့ဘယ်မှာ အသုံးဝင်လဲဆိုတာ ညီမမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ညီမသူတို့ကို လိုအပ်တယ်လို့ အမြဲခံစားမိတယ်။"

မှတ်ဉာဏ်ပြဿနာတွေ ရှိနေတာလား။ ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာဖြစ်ပါက သူသူမထံမှ သတင်းအချက်အလက်များစွာ မရရှိနိုင်ပေ။ သို့သော် သူပို၍စဉ်းစားလေလေ သူ၏ဇာတိမြို့တွင် တစ်ခုခုမမှန်ကန်ကြောင်း ပို၍ခံစားမိလေလေဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူစိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းပြီး သဟဇာတဖြစ်ခြင်းမရှိပေ။

ဈေးကိုတစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက်ထူးဆန်းသောအရာဝတ္ထုအားလုံးကို ရရှိပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သုံးဦးကို သူ၏မိသားစုနေထိုင်ရာ ရွာသို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

ကျေးလက်ဒေသဖြစ်သော်လည်း လမ်းများကောင်းမွန်ပြီး မောင်းနှင်ရန် အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။ သို့သော် သူတို့လမ်းတွင်ရှိနေစဉ် သူသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဦးတည်ရာမှ မောင်းနှင်လာသော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် ယာဉ်အများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယန်ကျန့် ပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်သောအခါ သူအလွန်ရင်းနှီးသော အနံ့တစ်ခုကို ရှူရှိုက်မိသည်။

၎င်းသည် အလောင်းကောင်၏ အနံ့သဲ့သဲ့ပင်။

ယာဉ်များသည် နာရေးကားများဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ အလောင်းများ သယ်ဆောင်ထားသည်။

နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် သူသည် ဖြတ်ကျော်သွားသော ယာဉ်များကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လူသေအလောင်းတစ်လောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သိလိုစိတ်ကြောင့် သူသည် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး အတားအဆီးကို လျစ်လျူရှုကာ အဝတ်စအောက်မှ အလောင်းကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် တောင့်တင်းပြီး ရေခဲတမျှအေးစက်နေကာ မိုးရေဖြင့် စိုရွှဲနေသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး စိုစွတ်နေသည်။ အဆိုးရွားဆုံးအသွင်အပြင်မှာ သူ၏လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်ချောင်းများသည် အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာတိုးဝင်ကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လည်ပင်းသွေးကြောကို ထိုးဖောက်ခဲ့သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သွေးများသည် စီးထွက်သွားခဲ့သည်။

အကျိုးဆက်အနေနှင့် အလောင်းသည် ဖြူဖျော့ပြီး တောင့်တင်းနေသည်။

ယန်ကျန့်ကို အထိခိုက်ဆုံးမှာ သေဆုံးသူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာပင်။

၎င်းသည် ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမဟုတ်ဘဲ၊ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းပြီး ဆိုးယုတ်သောအသွင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီအခြေအနေတွင် သူသည် သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီ သူ့ကိုယ်သူ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

"ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့သေဆုံးမှုတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက ငါ့ဇာတိရွာကတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး အနီးအနားကရွာတစ်ရွာက ဖြစ်နိုင်ခြေပိုများတယ်။"

ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်၊ သူ၏ယခင် မသက်မသာဖြစ်မှုသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ဖြစ်ခဲ့တယ်၊

ဒါပေမဲ့ ဒီဧရိယာက တားချန်းမြို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ယန်ကျန့်သည် တာဝန်ရှိသည်။ အကယ်၍ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပါက သူသည် အကြောင်းကြားခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူသည် ကျန်းဟွာထံမှ အလားတူ အစီရင်ခံစာများကို အဘယ်ကြောင့် မကြားခဲ့ရသနည်း။

ဖြစ်ရပ်များ အလွန်များပြားသောကြောင့် ဒီတစ်ခုသည် သိပ်မပြင်းထန်ဘဲ လျစ်လျူရှု ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့်လား။

သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနေသလား။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယအမျိုးမျိုးဖြင့် ယန်ကျန့်သည် ယန်မြို့နယ်မှ ငါးကီလိုမီတာ သို့မဟုတ် ခြောက်ကီလိုမီတာခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသော ရွာတစ်ရွာသို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

မေရှန်းရွာ

ရွာ၏အမည်မှာ ထူးဆန်းသည်၊ အကြောင်းမှာ ဒီနေရာတွင် မက်မွန်ပင်များ သို့မဟုတ် တောင်များ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ထိုသို့သောအမည် အဘယ်ကြောင့် ပေးခဲ့သည်မှာ မရှင်းလင်းပေ၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နှစ်ရာပေါင်းများစွာအတွင်း ပြောင်းလဲမှုများက ရှုခင်းကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ရွာသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်သည်။

နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ ရွာအများစုကဲ့သို့ပင် လူငယ်များသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြပြီး အချို့သော ရွာသားများသည်လည်း လိုက်ပါသွားကြရာ လူသိပ်မကျန်တော့ပေ။ သို့သော် နှစ်ကုန်ပိုင်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သော အချို့လူများသည် သူတို့၏ဇာတိမြို့သို့ ပြန်လာနေကြသော်လည်း အနည်းငယ် လူသူကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။ လူငယ်များသည် အလုပ်ဖြင့် ပိုမိုအလုပ်များလာကြပုံရသည်။

"ရှောင်ယွမ် မင်းသူငယ်ချင်းကလည်း ငါတို့ရွာကပဲလား။ မဟုတ်ရင် ငါသူမကို အရင်အိမ်ပြန်ပို့ပေးလို့ရတယ်။"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့ သူက အခုညီမနဲ့အတူနေနေတာ သူက ညီမရဲ့အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းပဲ။"

လျန်ယွမ်က ပြုံးရင်းပြောသည်။

ယန်ကျန့်သည် အနည်းငယ်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ရွာထဲသို့ မောင်းဝင်ပြီးနောက် နေရာလွတ်တစ်ခုရှာကာ ရပ်နားလိုက်သည်။

"အစ်ကို ငါတို့အရင်သွားနှင့်တော့မယ်နော် ညကျမှတွေ့မယ်။"

လျန်ယွမ်နှင့် သူမ၏သူငယ်ချင်း ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် သူတို့၏ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ရွာထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားပြီး လမ်းထောင့်တစ်ခုတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ။"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ညီမဝမ်းကွဲ၏အိမ်သည် သူ၏ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်နှင့် မနီးမဝေးတွင်ရှိသည်၊ သူတို့အားလုံးသည် တူညီသောရွာထဲတွင် ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"ရှင့်ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်က အရမ်းငြိမ်းချမ်းသလိုပဲ။ နောင်မှာ ကျွန်မရှင့်နဲ့အတူ ဒီမှာ လာနေလို့ရမလား။"

ကျန်းယန်သည် ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီး လေသည် လတ်ဆတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ကာ အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ထို့အပြင် ဒီကိုရောက်ပြီးမှသာ သူမသည် ယန်ကျန့်၏အမျိုးသမီး ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု တကယ်တမ်း ခံစားမိသည်။

ယန်ကျန့် စကားမပြောဘဲ သူ၏အိမ်အိုဆီသို့ တည့်တည့်သွားသည်။

သူ၏မိသားစုဘိုးဘွားပိုင်အိမ်သည် နှစ်အနည်းငယ်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ဖခင်သက်ရှိထင်ရှားစဉ်က တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ပုံစံသည် အနည်းငယ် ခေတ်နောက်ကျနေသော်လည်း ထိုစဉ်က ၎င်းသည် ရွာရှိ ပိုကောင်းသောအိမ်များထဲမှ တစ်လုံးဖြစ်သည်။ ယခုမူ ၎င်းသည် လုံးဝ ခေတ်နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ထပ်ကွန်ကရစ်အိမ်တစ်လုံး မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ကြာမြင့်စွာ အသုံးမပြုခြင်းက အိမ်တွင် ရေညှိအချို့ကို ကျန်ရစ်စေခဲ့ပြီး အမျိုးမျိုးသော အိုမင်းဟောင်းနွမ်းမှုနှင့် စွန့်ပစ်ထားခြင်းလက္ခဏာများက ၎င်းကို အနည်းငယ် ဆိုးယုတ်သောခံစားချက်ကို ပေးနေသည်။

သို့သော် အတွင်းထဲတွင် အိမ်သည် သန့်ရှင်းသည်။ မည်သူမျှမနေထိုင်သောကြောင့် ရှုပ်ပွမှု မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်၏မိခင် ကျန်းဖန်သည် ရက်အနည်းငယ်အစောက ပြန်လာပြီး နေရာကို ရှင်းထားသောကြောင့် ထူးဆန်းသောအနံ့များလည်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် အတော်လေး သပ်ရပ်ကာ ခေတ္တတည်းခိုရန် သင့်တော်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ဂရုစိုက်သည်မှာ ဒါမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဒုတိယထပ်သို့ တည့်တည့်တက်သွားသည်။

ဒုတိယထပ်တွင် ရှားရှားပါးပါးအသုံးပြုသော အခန်းတစ်ခန်းရှိပြီး ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပိတ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ယခင်က အသုံးမဝင်သောပစ္စည်းများကို သိုလှောင်ရန်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဖခင်သေဆုံးပြီး နောက်ပိုင်း ၎င်းသည် သူ၏ပုံတူအတွက် နေရာဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းယန်သည် နောက်မှလိုက်ပါလာပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

သူမသည် ရှင်းပြမရနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားမိပြီး အိမ်အိုကြီးနှင့် မသက်မသာဖြစ်နေသည်၊ သူမသည် ယခင်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် နောက်ကျ ကျန်နေရစ်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ မမျှော်လင့်ထားသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားပြီး သူမ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပါက ယန်ကျန့်သည် သူမကို မကာကွယ်နိုင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"ငါ့ကိုယ်ပိုင်အဖေက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့တဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မလား။"

သိလိုစိတ်ဖြင့် တွန်းအားပေးကာ ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဖခင်၏ပုံတူ ထားရှိရာအခန်းသို့ တည့်တည့်သွားသည်။

သူ၏ဖခင်သည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏လက်ရှိစိတ်အခြေအနေဖြင့် သူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု မခံစားရဘဲ အရာအားလုံး အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတော်လေး သာမန်ဖြစ်သော ရှေးဟောင်းသစ်သားစားပွဲတစ်လုံးသည် သူ၏ရှေ့တွင်ရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် အဖြူအမည်းပုံတူတစ်ခုရှိကာ ဘေးတွင် ပူဇော်ရန် အမွှေးတိုင်ထည့်စရာအချို့ ရှိနေသည်။

ပုံတူထဲမှ အမျိုးသားသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်—သူ၏ဖခင်သေဆုံးချိန်က ရိုက်ကူးခဲ့သော ဓာတ်ပုံမဟုတ်ဘဲ သေလွန်ပြီးမှ ထုတ်လုပ်ခဲ့သော ပုံအဟောင်းတစ်ခုမှဖြစ်ရာ ထို့ကြောင့် အနည်းငယ် မကိုက်ညီသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

လူငယ်သည် ယန်ကျန့်နှင့် အလွန်တူညီသည်။

နောက်ထပ်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ယန်ကျန့် အနည်းငယ်ရင့်ကျက်လာပြီး လေ့ကျင့်ခန်းပိုလုပ်ကာ နေသာသောစိတ်ထားအနည်းငယ် ပိုမိုရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ပုံထဲမှလူနှင့် ပို၍ပင် တူညီလာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓာတ်ပုံထဲမှလူသည် ယန်ကျန့်၏ဖခင်မဟုတ်ဟု ထင်ပါက မည်သူမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းယန်သည် ပုံတူကို မြင်သောအခါ သူမသည် လေးစားစွာဖြင့် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် အမွှေးတိုင်အချို့ ထွန်းညှိရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်၊ ဝတ်ပြုသူတစ်ဦး၏မျက်လုံးဖြင့်မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံးယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးမှတစ်ဆင့် လေ့လာနေသည်။

"ပုံမှန်မဟုတ်တာ ဘာမှမရှိဘူး။"

သူသည် အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

အခန်းထဲတွင် သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို ထိုက်တန်သော၊ ထူးခြားသောအရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။

"ဒါပေမဲ့ ငါဒီလောက် အလျင်စလိုလုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။ အဖိုးကြီးချင်ရဲ့စကားတွေက ငါ့ရဲ့စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွခဲ့တယ်၊ သူ့လိုအဆင့်အတန်းရှိတဲ့လူတစ်ယောက်က အကြောင်းမရှိဘဲ ဒီလိုမသက်ဆိုင်တဲ့ စကားတွေကို မပြောဘူး။ သူပြောခဲ့ရင် အကြောင်းရင်းတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။ ဒီပုံတူခန်းကို နောက်ပိုင်းမှ တပ်ဆင်ခဲ့တာ—ငါ့အဖေ သူ့မသေခင်က မကြာခဏသွားလေ့ရှိတဲ့ ဒါမှမဟုတ် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ နေရာတွေကို ငါရှာဖွေသင့်တယ်။"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူသည် လမ်းမှားသို့ ကြည့်နေမိသည်ဟု ခံစားမိသည်။

"ယန်ကျန့် ရှင်လေးစားမှု မပြတော့ဘူးလား။"

ကျန်းယန်သည် သူ့အား အမွှေးတိုင်အချို့ကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမွှေးတိုင်များကို ယူကာ သူ၏ဖခင်ဖြစ်သော ဒီသူစိမ်း၏ပုံတူကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် အခန်းမှထွက်ခွာသွားသည်။

သို့သော် သူလှည့်ထွက်ခွာပြီး သူ၏နောက်မှတံခါးကို ပိတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် အလင်းအမှောင် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် နားမလည်နိုင်သော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်သည်။

ပုံတူထဲမှ အမျိုးသား၏မျက်နှာသည် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရှိနေမှုတစ်ခုကို သက်ရောက်စေသည်၊ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီနေရာရှိ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထွန်းညှိထားသော အမွှေးတိုင်သည် သိမ်မွေ့သောအနီရောင်အလင်းကို ပေးနေပြီး မတည်မငြိမ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ်းသတ်သွားသည်။

"ငါတို့အခန်းက ဒီမှာပဲ။ ငါ့အမေက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသွားပြီ။ မင်းပင်ပန်းနေရင် အရင်အနားယူလို့ရတယ် ပြီးတော့ ကားထဲက ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ယူလာလို့ရတယ် ငါတို့ဒီမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် နေရနိုင်လောက်တယ်။"

ယန်ကျန့်က ဘေးခန်းသို့ လျှောက်ဝင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

၎င်းသည် သာမန်နှင့် သန့်ရှင်းသော အိပ်ခန်းတစ်ခန်းဖြစ်သည်။

"အင်း ယန်ကျန့် ဘေးခန်းက… ရှင့်အဖေရဲ့ပုံတူပဲ။ ဒီမှာနေရတာ နည်းနည်းကြောက်စရာမကောင်းဘူးလား။ ကျွန်မ မလေးမစားလုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မရဲ့သတ္တိက နည်းနည်းလေး နည်းတယ်ဆိုတာ ရှင်သိသားပဲ။"

ကျန်းယန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါခုနက စစ်ဆေးပြီးပြီ ဘာပြဿနာမှမရှိဘူး ပြီးတော့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါဒီမှာမရှိဘူးလား။ မင်းဘာကိုကြောက်နေတာလဲ။"

"ဒါဆို ကျွန်မညဘက် ရှင်နဲ့အတူရှိချင်တယ် ရှင်တစ်ယောက်တည်း ခိုးမထွက်သွားရဘူး။"

ကျန်းယန်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ။" ယန်ကျန့်သည် မငြင်းပယ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။