တကယ့်အိပ်မက်

ရွာတောင်ဘက်က ငါးကန်၊ ရွာနောက်က ဘုရားကျောင်းငယ်၊ ရွာအနောက်ဘက်က သစ်တော။

ဒါတွေဟာ ယန်ကျန့် အမွေဆက်ခံခဲ့တဲ့ သီးခြားတည်နေရာသုံးခုဖြစ်ပြီး သူကွယ်လွန်သူဖခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း ဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ ထူးဆန်းတာတစ်ခုခုရှိခဲ့ရင် ဒီနေရာသုံးခုထဲက တစ်ခုမှာ သေချာပေါက် ရှိနေမှာပဲ။

သို့သော် မွန်းလွဲပိုင်းရောက်တော့ အချိန်က နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က သူတို့ကို မနက်ဖြန်မနက်မှ သွားစစ်ဆေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် အကြောင်းကတော့ ဆွေမျိုးတွေက သူတို့ကို ထမင်းစားဖိတ်ထားလို့ ငြင်းဖို့ခက်ခဲသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူက သူ့အမေကို အဖော်ပြုပေးရမှာကိုး။

သူက ဒီလိုစားသောက်ပွဲတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး သူက တမင်တကာ ဘဝင်မြင့်နေတာမဟုတ်ဘဲ သူက အစကတည်းက စားသောက်ပွဲတွေကို ရှားရှားပါးပါးသာ တက်ရောက်တတ်ပြီး ဒီမရင်းနှီးတဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ဆို ပိုလို့တောင်မှပဲ၊ ဒါက တကယ်ပဲ မဖြစ်မနေလုပ်ရတဲ့ လူမှုရေးဆိုင်ရာ မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခုပဲ။

ရွာကစားသောက်ပွဲတွေက အမြဲတမ်း အရမ်းနောက်ကျမှ ပြီးဆုံးတတ်တယ်။

ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းယန်က နောက်တစ်ကြိမ် မူးပြီး ယိုင်နဲ့နေတယ်၊ သူမနောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းမွန်ပေမယ့် ယန်ကျန့်ရဲ့လက်မောင်းကို တွယ်ကပ်ထားရင်း တစ်လမ်းလုံး တခစ်ခစ်ရယ်မောနေပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

ဒီတစ်ခေါက် ပွဲထွက်ပြပြီးနောက် ယန်ကျန့်နဲ့ အတူရှိနေနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး အရမ်းမြင့်မားတယ်လို့ သူမခံစားမိသည်။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူမ ယန်ကျန့်ကို လုံးဝအရှက်ရအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။

"ငါမင်းကို အိပ်ဖို့ပြန်ပို့မယ် မင်းအရင်အနားယူလိုက် ငါနောက်မှ လမ်းလျှောက်ထွက်လိုက်ဦးမယ်။" ယန်ကျန့်က သူမကို အိမ်အိုကြီးရဲ့ဒုတိယထပ်ဆီ သူ့အဖေရဲ့ပုံတူထားရှိရာ အခန်းဘေးက အခန်းဆီသို့ အဖော်လိုက်ပို့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်မမအိပ်ချင်ဘူး ရှင်ကျွန်မနဲ့အတူနေပေးစေချင်တယ်။"

ကျန်းယန်က ယန်ကျန့်ရဲ့လည်ပင်းကို ကိုင်ထားရင်း ချွဲနွဲ့ပြောသည်၊ သူမရဲ့ပါးပြင်တွေက နီမြန်းနေပြီး အရက်သောက်ထားလို့ ဖြစ်နိုင်ကာ သူမရဲ့တောက်ပတဲ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်မှေးစင်းနေပြီး ဝေဝါးတဲ့မြူငွေ့တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ကျွန်မဒီနေ့ တမင်တကာမူးအောင်လုပ်ထားတာ ရှင်သိရဲ့လား။"

ထို့နောက် သူမ ယန်ကျန့်ရဲ့နားထဲသို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ရှင်နောက်တစ်ခါ ခိုးထွက်သွားဖို့ စီစဉ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ ရှင်နဲ့ အစ်မချင်ကြားက အရာအားလုံးကို ကျွန်မမှတ်မိတယ်။ ကျွန်မဒီည ရှင်ကျွန်မနဲ့အတူနေဖို့ သေချာအောင်လုပ်မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ ရှင်သာ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လို ကျွန်မကိုလိမ်ရင် ကျွန်မရှင့်အမေကို တိုင်ပြောမှာ။"

"ငါ့အမေကို ဘာတိုင်ပြောမှာလဲ။ သူက ငါသူနဲ့အတူရှိနေတာကို စိတ်မဆိုးဘူး။"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်၊ ကျန်းယန်၏ အနည်းငယ်နီမြန်းနေသော မျက်နှာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်မအန်တီ့ကို ပြောချင်တာ အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကျွန်မတို့အကြောင်းပါ။"

ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ရင်း အလေးအနက်ထားပြီး သနားစရာကောင်းသောအသွင်ဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောသည်။

ယန်ကျန့်ကပြောသည်။

"ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး ဖြစ်နိုင်တာတစ်ခုတည်းက မင်းတစ်ခါက ငါ့မျက်နှာကို တံတွေးနဲ့ထွေးခဲ့တာပဲ။ မင်းသာ အဲ့ဒါကို ပြန်ဖော်မယ်ဆိုရင် ငါစိတ်မဆိုးပါဘူး။"

"ဖယ်စမ်း အဲ့ဒါလုံးဝမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဆိုလိုတာက ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။"

ကျန်းယန်ကပြောသည်။

ယန်ကျန့်က သူ၏မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"တကယ်လား။ ဘယ်သူ့ကလေးလဲ။ ငါ့ကလေးတော့ သေချာပေါက်မဟုတ်ဘူး ငါမင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မထိခဲ့ဘူး။ ငါတို့ရှိနေတာက အရမ်းသန့်စင်တယ် စာရွက်အဖြူတစ်ရွက်လိုပဲ ရှင်းတယ်။"

"ရှင်က ကျွန်မကို တမင်တကာ စိတ်တိုအောင်လုပ်နေတာ။ ကျွန်မက ရှင့်လူဆိုတာ ရှင်သိရဲ့သားနဲ့ အခုထိ ဒီလိုစကားတွေ ပြောနေတုန်းပဲ။"

ကျန်းယန်က သူမ၏ခေါင်းကို သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြှုပ်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက အန်တီ့ကို လိမ်ညာမှုတစ်ခုလုပ်ပြီး ရှင့်ကို ကျွန်မဆီကနေ ဖယ်ရှားလို့မရအောင် လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။"

"အဲ့ဒါက သိပ်တရားမျှတမှုမရှိဘူး မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် မင်းရှင်းပြရတဲ့အခါ ဘာလုပ်မလဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ရိုးရှင်းပါတယ်။"

ကျန်းယန်က ပြန်ဖြေသည်၊ သူမ၏မျက်နှာနှင့် သူမ၏စိုးရိမ်တကြီးပြုံးနေသောအပြုံးသည် ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်တစ်ခုဖြင့် အရောင်ခြယ်ထားသည်။

"နည်းနည်းလောက် ပိုကြိုးစားလိုက်ရုံပဲ ပြီးတော့ လိမ်ညာမှုကို အမှန်တရားဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲလိုက်မယ်။ အချိန်ကိုက်ဖြစ်သရွေ့တော့ ကျွန်မအပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။"

ယန်ကျန့်သည် သူမကို အံ့အားသင့်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ပြီး သူမကို အကဲဖြတ်နေပုံရသည်။

သူသည် အေးစက်သောအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားစဉ် ကျန်းယန်မှာမူ ကွဲပြားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေပုံရပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများ တုန်ခါနေကာ သူမ၏အသက်ရှူသံ မြန်ဆန်နေပြီး နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာနိုင်မည့်အရာကို အလွန်မျှော်လင့်နေသကဲ့သို့ပင်။

"မဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်သည် ခဏမျှရပ်တန့်ပြီးနောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"အာ ဘာလို့လဲ။"

ကျန်းယန်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးကျသွားပြီး သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ဒီနေ့ အလွန်ဂရုတစိုက် ဝတ်စားဆင်ယင်ခဲ့သည်။

"ဒီရွာက သိပ် မူမမှန်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါညဘက် ဒီရွာမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နိုင်တယ်လို့ အမြဲခံစားမိတယ်။ မင်းဒီနေ့ ငါ့ညီမဝမ်းကွဲကို တွေ့ခဲ့ရမှာပဲ—ရှောင်ယွမ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ သူရွာထဲမဝင်ခင် ငါ့ကို ဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာ မင်းမှတ်မိလား။"

"ညီမထင်တာတော့ ညီမဝမ်းကွဲက ဒီညရှင့်ကို လာတွေ့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်ထင်တယ်။"

ကျန်းယန်က တိုးတိုးလေးပြောသည်၊ သူမ၏တင်းမာမှု မြင့်တက်လာသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ် သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ငါက စိတ်ထဲမှာထားလိုက်တယ်။ သူဒီည ငါ့ကို သေချာပေါက် လာရှာလိမ့်မယ်လို့ ငါခံစားမိတယ်။"

"ဒါဆို ရှင်သူ့ကို စောင့်နေမှာလား။" ကျန်းယန်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တမ်း စောင့်နေတာတော့မဟုတ်ဘူး လေ့လာစောင့်ကြည့်တာနဲ့ ပိုတူတယ် ဒီမှာဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရာတချို့ကို အာရုံစိုက်နေတာ။ ငါဒီမှာရှိတဲ့ လူတချို့ ဒါမှမဟုတ် အရာတချို့က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေမှာကို အမြဲစိုးရိမ်နေခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ အရာအားလုံးက အရမ်းတည်ငြိမ်နေပြီး ငါဘယ်သက်သေမှ ရှာမတွေ့ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လဲလျောင်းကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးတောနေသည်။

ကျန်းယန်က သူမ၏ခေါင်းကို ထောက်မပြီး သူ့ကိုမှီလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မရှင့်နဲ့အတူ စောင့်နေမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်ကျွန်မကို ဘာမဆိုခိုင်းလို့ရတယ် ကျွန်မကို နောက်ချန်မထားခဲ့ပါနဲ့။"

ယန်ကျန့် သူမကို ငုံ့ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းယန်သည်လည်း မည်သည့်ဒုက္ခမျှ မပေးတော့ပေ။ သူမသည် ယန်ကျန့် သူမ၏ရှိနေခြင်းကို မငြင်းပယ်သောကြောင့် တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။ ဒါကြောင့် သူမပျော်ရွှင်နေပြီး အနည်းငယ် ချိုမြိန်မှုကိုပင် ခံစားနေရသည်။

ထိုအတွေးဖြင့် မူးနေသောသူမသည် မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားပြီး အလွန်နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည်လည်း သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သော်လည်း သူအိပ်မပျော်ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ယမန်နေ့က အိပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေဖြင့် သူပင်ပန်းမည် မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ရွာရှိ ညအမှောင်သည် နက်ရှိုင်းလာသည်… ဒီအချိန်တွင် အမှောင်ထုသည် ပျံ့နှံ့နေပြီး ကျေးလက်ဒေသတွင် အသစ်တပ်ဆင်ထားသော မှိန်ဖျော့သည့်လမ်းမီးများသည် သူတို့၏အလင်းကို ဖြန့်ကျက်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ရာ အမှောင်ထုကို သိပ်မဖိစီးစေတော့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ ဆောင်းရာသီ ရောက်လာပြီး အင်းဆက်ပိုးမွှားများပင် တိတ်ဆိတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

အိမ်ထောင်စုများ၏ အစောင့်ခွေးများသည်လည်း ပုန်းကွယ်သွားပြီး သူတို့၏အသိုက်ငယ်လေးများတွင် ကွေးကွေးလေးနေကာ ငိုက်မျဉ်းနေကြသည်။

ရွာသားအချို့သည် စောစောအိပ်ရာဝင်နှင့်ကြပြီဖြစ်သည်။

စောစောအိပ်ရာဝင်ပြီး စောစောထခြင်းသည် ကျေးလက်လူများ၏ နေထိုင်မှုပုံစံ အမြဲဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုသို့သော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ရွာတစ်ရွာတွင် ယန်ကျန့်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်လာသည်။ သူညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ခေတ္တမျှ ငိုက်မျဉ်းသွားပုံရသည် သို့မဟုတ် သူခဏတာ အနားယူလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ခဏတာ ဝေဝါးနေသော်လည်း သူ၏အသိစိတ်သည် ရှင်းလင်းနေပြီး သူ၏အတွေးများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။

ဒီအခြေအနေသည် အလွန်တိုတောင်းပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် အချိန်အကြာကြီး ကုန်ဆုံးသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

အသံတစ်ခုက သူ့ကို နှိုးလိုက်သည်အထိပင်။

"အစ်ကို အဲ့ဒီမှာရှိလား။ မြန်မြန်ဆင်းလာခဲ့။"

သူ၏ညီမဝမ်းကွဲ ရှောင်ယွမ်၏အသံသည် အဆောက်အအုံအပြင်ဘက် ရင်ပြင်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံသည် တိတ်ဆိတ်သော အနက်ရောင်ညတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အလွန်ရှင်းလင်းကာ အနည်းငယ် ငိုက်မျဉ်းနေသော ယန်ကျန့်ကို အပြည့်အဝ နိုးကြားသွားစေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်သွားပြီး အိပ်ချင်စိတ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရှင်းပြမရနိုင်အောင် နိုးကြားနေသည်။

သူမရောက်ပြီလား။

သူချက်ချင်းပင် ထပြီး ဝရန်တာသို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

အောက်သို့ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးကာအင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားပြီး ချိုမြိန်သောအပြုံးဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်နေသော ချစ်စရာကောင်းသည့်မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ အမှန်ပင် ထိုည ရွာတွင် မိုးရွာနေသည်။ မိုးစက်များသည် ကျဲပါးပြီး မထူထပ်သော်လည်း အနည်းငယ် အေးစက်ပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းပုံရကာ အတော်လေး မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

"အစ်ကို ရှောင်ယွမ်ကို မြင်လား။ ညီမဒီမှာလေ မြန်မြန်ဆင်းလာခဲ့။"

ရှောင်ယွမ်က သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူချက်ချင်းပင် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသည်။

"မင်းဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ထွက်နေရတာလဲ။ အိပ်သင့်နေပြီမဟုတ်ဘူးလား။"

"အစ်ကို ညီမနေ့တိုင်း ဒီလိုလုပ်နေကျပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း မဟုတ်ဘူး လာပါ သွားကြစို့။" ရှောင်ယွမ်က ပြောပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ထွက်လာခဲ့။"

ယခင်က ရှက်ရွံ့နေသော မိန်းကလေး ထွက်လာသည်။ သူမသည်လည်း မိုးကာအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မဆီလျော်စွာပင် သူမ၏လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

မြို့ထဲတွင် နေ့ဘက်က ဝယ်ခဲ့သော သစ်သီးဓားတစ်ချောင်း။

"မင်းတို့ ညသန်းခေါင်ကြီး ဓားနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်းမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒီည ရှောင်ယွမ် အလွန်ထူးဆန်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

သို့သော် ရှောင်ယွမ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့ ငါတို့ တူတူပုန်းတမ်း ကစားမလို့။"

တူတူပုန်းတမ်းလား။

ယန်ကျန့် ကြားလေလေ ပို၍ရှုပ်ထွေးလေလေဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ညီမဝမ်းကွဲ၏ အတွေးစဉ်ကို လိုက်မမီတော့ပေ။

"ဟုတ်သားပဲ မင်းသူငယ်ချင်းနာမည်က ဘာလဲ။ ငါနေ့ဘက်က မေးဖို့မေ့သွားတယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် အခြားရှက်ရွံ့နေသော မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မနာမည် လင်ရှောင်ရှီးပါ။" ထိုမိန်းကလေးက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လျန်ယွမ်က ယန်ကျန့်၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ငါတို့ မြန်မြန်လုပ်ရအောင် ငါတို့နည်းနည်းလောက်ကြာသွားရင် အဲ့ဒီအရာက ရွာထဲကို လမ်း ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် လူအများကြီး အန္တရာယ်ကျရောက်လိမ့်မယ်။ ငါအဲ့ဒီအရာရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို မခံချင်ဘူး ဒါကြောင့် ငါတို့ရွာအပြင်ကို အမြန်ထွက်သွားရမယ်။"

ယန်ကျန့် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မမှီလိုက်ပေ၊ လျန်ယွမ်သည် သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် နေ့အလင်းရောင်တွင် ရွာထဲသို့ ဦးတည်သောလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားကြပြီး ညဘက်ဖြစ်သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လမ်းမီးများသည် သူတို့ကို လုံးဝအမှောင်ထုထဲမှ ကင်းဝေးစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်။ အကယ်၍ ယန်ကျန့် ကလေးဘဝကသာဆိုလျှင် လရောင် သို့မဟုတ် ကြယ်ရောင်မရှိဘဲ တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် မည်းမှောင်သောအမှောင်ထုထဲတွင် လက်တွေ့တွင် လျှောက်လှမ်းနေရပေလိမ့်မည်။

"တစ်ခုခုတော့ လွဲနေတယ်။"

သူတို့ ရွာ၏ဆင်ခြေဖုံးသို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့်သည် သူ၏မသက်မသာဖြစ်မှု ကြီးထွားလာသည်ကို ခံစားမိသည်။

မသဲမကွဲအန္တရာယ်တစ်ခု နီးကပ်လာနေသည်။

မူလရင်းမြစ်မသိသော ဒီအန္တရာယ်သည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေပုံရသည်။

ယန်ကျန့် ရွာအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူရှိနေခဲ့သော အိမ်အိုကြီးတွင် ဒုတိယထပ်၌—

ဘေးခန်း၏တံခါးသည် ကျွီခနဲ ပွင့်သွားသည်။

ယန်ကျန့်၏ဖခင်ပုံတူ ထားရှိရာ ထိုအခန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူမနေဘဲ အမြဲတမ်း ပိတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ညဘက်တွင် အတွင်းမှတစ်စုံတစ်ယောက် ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ တံခါးပွင့်သွားသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းပုံစံ ဂျာကင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဝရန်တာပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် အောက်ထပ်သို့ ကြည့်လိုက်သည်၊ အစောက အော်ဟစ်နေခဲ့သော လျန်ယွမ်ကို ကြည့်နေပုံရပြီးနောက် ရွာဝင်ပေါက်၏ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သန့်ရှင်းပြီး နေသာသော်လည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းသောမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်—ယန်ကျန့်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း အခန်းထဲမှ စားပွဲပေါ်တွင် ထားရှိသော ပုံတူနှင့် ပို၍တူသည်…

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခန်းထဲတွင် ပုံတူမရှိတော့သလို သစ်သားစားပွဲလည်း မရှိတော့ပေ။

အလွန်ရိုးရှင်းသော တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တစ်လုံးသာ ရှိသည်။

ဒီလူသည် ထိုနေရာတွင် အမြဲတမ်း အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး ယခုမှပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က နှိုးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ညီမဝမ်းကွဲနှင့် လင်ရှောင်ရှီးဟုအမည်ရသော မိန်းကလေး၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံရပြီး ရွာမှထွက်ခွာနှင့်နေပြီဖြစ်ကာ အပြင်ဘက်လမ်းအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

လမ်းသည် ရှည်လျားပြီး မြင်နိုင်သောအဆုံးမရှိဘဲ ကွေ့ကောက်နေကာ ရှေ့တွင် အလင်းရောင်သဲ့သဲ့တစ်ခုရှိပြီး တောက်ပပုံရသော်လည်း နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်နေသည်။

"ဒါက နေ့ဘက်က ရွာအပြင်ဘက်က လမ်းမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာသည် ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူသည် သတိမထားမိဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သလား။

သူ၏နိုးကြားမှုသည် မည်သည့်အချိန်က ဒီလောက် ညံ့ဖျင်းသွားပြီး တစ္ဆေများ၏နယ်ပယ်တွင် သတိမထားမိဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေမိသနည်း။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးကို အလိုအလျောက်နီးပါး ဖွင့်ရန်ကြိုးစားသောအခါ သူသည် ၎င်းကို မခံစားနိုင်တော့သည်ကို တုန်လှုပ်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်… ထိုမျှသာမက သူ၏တစ္ဆေအရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏တစ္ဆေလက်ပင်လျှင်—မဟုတ်ဘူး၊ တစ္ဆေလက်တစ်ခုတည်းသာမဟုတ်ဘဲ သူ၌ လက်များလုံးဝမရှိသည်ကို သူတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် ယခုအခါ လက်ဖြတ်ခံထားရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

ပြီးတော့ သူ့ကို အကြောက်ရွံ့ဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ သူသည် လက်မရှိခြင်းကို ထူးဆန်းစွာ ကျင့်သားရနေပြီး လုံးဝထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မိခြင်းပင်။

ဒီလက် ပျောက်ဆုံးနေခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်မှ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ကျဆင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သည် မှောင်မိုက်၊ စိုစွတ်ပြီး အေးစက်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ညီမဝမ်းကွဲနှင့် လင်ရှောင်ရှီးဟုအမည်ရသော မိန်းကလေးနောက်သို့ ဆက်လက်လိုက်ပါသွားပြီး သူသည် တစ္ဆေတမန်တော်တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်လုယူခြင်းကို ခံထားရသော သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေသည်၊ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး ခုခံရန်ဆန္ဒပင် ကင်းမဲ့နေသည်။ အရာအားလုံးသည် အလွန်သဘာဝကျနေသည်။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရှုခင်းများသည် ရင်းနှီးသောနေ့ခင်းဘက်အချိန်များနှင့် ကွဲပြားနေသည်။

ရှင်းပြမရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့်အရာအချို့ ရှိနေသည်။

"ဒါက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… ငါ့ရှေ့က ညီမဝမ်းကွဲနဲ့ အဲ့ဒီလင်ရှောင်ရှီးလို့ခေါ်တဲ့ မိန်းကလေးက တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေသေးရဲ့လား။"

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ယန်ကျန့်သည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပုံရပြီး ရေလိုက်ငါးလိုက် မျောပါနေရုံသာ။ သူ၏အတွင်းမှ တစ္ဆေသည် ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာမက သူ၏ အခြေအနေသည်လည်း ဆိုးရွားစွာ ယိုယွင်းသွားသည်။ သူသည် မည်သည့်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကိုမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော သာမန်ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားမိပြီး ကျောင်းတက်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏စုဆောင်းထားသော အတွေ့အကြုံနှင့် ကြီးထွားမှုအားလုံးသည် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

သူ သူ၏ရှုပ်ထွေးမှုကို မဖြေရှင်းနိုင်မီ ထူးဆန်းသောလူတစ်ဦးသည် ရှေ့မှလမ်းဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။

လမ်းဘေးတွင်ရပ်နေပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုလူသည် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အနက်ရောင်ခေါင်းစွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသည်၊ အေးစက်ပြီး သက်မဲ့ အလောင်းကောင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ထိုသို့သောနေရာတွင် အလောင်းတစ်လောင်းကို မည်သူက ထားခဲ့မည်နည်း။

"ရှောင်ယွမ် ငါတို့လမ်းလွှဲသွားသင့်လား။" လင်ရှောင်ရှီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယွမ်သည် သူမကို မတုံ့ပြန်ဘဲ တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် သစ်သီးဓားတစ်ချောင်း မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် လမ်းဘေးမှ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ တည့်တည့်ပြေးသွားပြီး ဓားလက်ကိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုခန္ဓာကိုယ်၏ နှလုံးသားဆီသို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဓားသွားသည် ခန္ဓာကိုယ်၏နှလုံးသားထဲသို့ လုံးဝနစ်ဝင်သွားပြီး လက်ကိုင်သာ မြင်သာကျန်တော့သည်။

ဒီလုပ်ရပ်ကို သုံးကြိမ် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

နှလုံးသား လည်ပင်း နှင့် ရင်ဘတ်။

ထိုးပြီးနောက် ရှောင်ယွမ်သည် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ဓားကို သူမ၏ရှေ့တွင် ကိုင်ထားကာ လက်တုံ့ပြန်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့်ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်ခေါင်းစွပ်ဝတ်ထားသူ၏ ဒဏ်ရာများမှ လတ်ဆတ်သောသွေးများ ထွက်မလာဘဲ ထိုအစား လူသေအလောင်းတစ်လောင်း၏ သွေးကဲ့သို့ အနံ့ဆိုးထွက်သော ထူထဲသည့်အရည်တစ်မျိုး ယိုစိမ့်ထွက်လာသည်။

"ထုန်း!"

ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် လမ်းဘေးသို့ လဲကျသွားပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ပင်။

"ကောင်းပြီ အစ်ကို သွားကြစို့။"

ရှောင်ယွမ်သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ တခစ်ခစ်ရယ်မောပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်း သွားသည်။

ယန်ကျန့် အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားသည်။

ရှောင်ယွမ်သည် တစ်နေ့တာလုံး သူမ၏ဓားထိုးကျွမ်းကျင်မှုကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ခဲ့သလား။

ခန္ဓာကိုယ်သည် သိသာစွာ အလွန်ထူးဆန်းသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

၎င်းကို ဤသို့ ရိုးရှင်းစွာ သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ပြဿနာမရှိတော့မည်လား။

သံသယ။

သံသယများသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ရှိအခြေအနေအကြောင်း ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း ဖွဲ့စည်းနေသည်။

သူသည် တကယ့်ကမ္ဘာထဲတွင် မရှိရပေ… ဒီနေရာသည် အိပ်မက်တစ်ခုနှင့်တူသည်။

မယုံနိုင်လောက်အောင် လက်တွေ့ကျသော အိပ်မက်တစ်ခုပင်။