အခြားလူများ

ဒါအားလုံးဟာ တကယ်ပဲ အိပ်မက်တစ်ခုဆိုရင် ဒီအိပ်မက်ဟာ ယန်ကျန့်တစ်ဦးတည်းကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ အလားအလာအရမ်းများတယ်။ ဟုတ်ပါတယ် ဒါက ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုသက်သက်ပါပဲ၊ အိပ်မက်က လူတိုင်းကို ပစ်မှတ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။

ဒီအိပ်မက်ထဲမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝယုံကြည်လို့မရဘူး၊ ယန်ကျန့်ရဲ့ညီမဝမ်းကွဲ ရှောင်ယွမ်ကိုတောင် မယုံရသလို ရှောင်ယွမ်ရဲ့အဖော် လင်ရှောင်ရှီးကိုလည်း မယုံရဘူး။

အကြောင်းကတော့ သူတို့ဟာ လက်တွေ့ကမ္ဘာကနေ အိပ်မက်ထဲဝင်လာတာ မဟုတ်နိုင်ဘဲ အိပ်မက်ထဲမှာ မူလကတည်းက ရှိနေတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေ ဖြစ်နေနိုင်လို့ပဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကလွဲလို့ အိပ်မက်ထဲက တခြားဘယ်သူမဆို တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နေနိုင်ခြေရှိတယ်။

အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုခွဲခြားသိမြင်ရမလဲဆိုတာကတော့… ယန်ကျန့်က မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားမိတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ သူရဲ့လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ မလုပ်နိုင်ဘူး၊ သူလုပ်နိုင်တာက ကိုယ့်ရဲ့သတိဝီရိယကို မြှင့်တင်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းကို သတိထားဖို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင် အိပ်မက်ထဲမှာ ဘယ်လိုသေသွားမှန်းမသိဘဲ ပျက်စီးသွားမှာကို စိုးရိမ်ရတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ ဒီအိပ်မက်က လက်တွေ့ကမ္ဘာနဲ့ ဆက်စပ်နေသည်ဖြစ်စေ မဆက်စပ်နေသည်ဖြစ်စေ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအတွင်းမှာ သေဆုံးရခြင်းကတော့ ဘယ်လိုအကျိုးကျေးဇူးမှ ရရှိမှာမဟုတ်တာ သေချာတယ်။

"ဒါက အရင်က နေ့ခင်းဘက်က ယန်မြို့ပဲ… အခု ငါ့ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရပုံပဲ၊ တစ္ဆေကြိုးရဲ့တိုက်ခိုက်မှု လက္ခဏာတွေက အိပ်မက်ထဲမှာ ပေါ်ထွက်နေတယ်၊ တောကန္တာရထဲက ခေါင်းပြတ်အလောင်းလိုပဲ၊ အိပ်မက်ထဲက တစ္ဆေတွေက လူတွေရဲ့ဘဝအတွေ့အကြုံတွေကို ဖတ်နိုင်သလိုပဲ။" သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်ပြီးနောက်မှာ ယန်ကျန့်ဟာ အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ သီးခြားသဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်တယ်။

သွေးစွန်းနေတဲ့ သတင်းစာဟောင်းတစ်စောင်။

သွေးစွန်းနေတဲ့ သတင်းစာဟောင်းမှာ တခြားလူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်။ အကယ်၍ ဒီအိပ်မက်ထဲဝင်တဲ့တစ္ဆေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်… အိပ်မက်ထဲမှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်မလား။

ဟုတ်ပါတယ် ဒါက ထင်ကြေးတစ်ခုသက်သက်ဖြစ်ပြီး တကယ်ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ။

"ရှောင်ယွမ် မင်းဒီနေရာနဲ့ တော်တော်ရင်းနှီးနေပုံပဲ၊ မင်းဒီကို မကြာခဏလာတတ်လို့လား။" ယန်ကျန့်က မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ မေးလိုက်သည်။ သူ ရှောင်ယွမ်ကို သတိထားနေပြီး သူမဟာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သံသယရှိပေမယ့် သူထွက်မသွားခဲ့ဘူး၊ အကြောင်းကတော့ အခုထိအရာအားလုံးဟာ သူရဲ့ကိုယ်ပိုင်ကောက်ချက်ချမှုတွေသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ့ညီမဝမ်းကွဲက တကယ်ပဲ အစစ်အမှန်ဖြစ်နေခဲ့ရင် သူသူမကို စောင့်ရှောက်ရဦးမှာပဲ၊ သူက သူမအန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့မဖြစ်ဘူး။

ရှောင်ယွမ်က သူမရဲ့လက်ချောင်းကို ကိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားလိုက်တယ် "မသိဘူး၊ ကျွန်မဒီမှာ အချိန်အကြာကြီးနေခဲ့ဖူးသလို ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှမရောက်ဖူးသလိုလည်း ခံစားရပြန်တယ်။"

သူမဟာ အိပ်မက်ထဲက သူမရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမှတ်မိနိုင်ပုံရပြီး အရာများစွာကို မေ့လျော့နေပေမယ့် ပင်ကိုစိတ်အချို့ကတော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ယန်ကျန့်က အလောင်းများစွာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့မြို့ကို ကြည့်ရင်း သူရဲ့အကြည့်က သတိထားနေတယ် "ဒီနေရာက မလုံခြုံဘူး၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါတို့ ဒီမြို့ကိုရှောင်ပြီး တခြားတစ်နေရာကို သွားသင့်တယ်။"

အကယ်၍ ဒီအိပ်မက်က သူ့ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကို တကယ်ခံနေရတယ်ဆိုရင် ဒီမြို့ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့သုံးယောက်လုံး ထူးဆန်းတဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေအရမ်းများတယ်။

အခု အိပ်မက်ထဲမှာရှိနေပြီး ထွက်လမ်းမရှိတာကို သိနေတဲ့အတွက် ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံဖို့က အလွန်ခက်ခဲတယ်။

"ငါတို့ အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူး၊ အဲ့ဒီအရာကို မရှာတွေ့ဘဲ မသတ်နိုင်ရင် ငါတို့ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။" ရှောင်ယွမ်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ပြောလိုက်တယ် "ဒါကြောင့် ငါတို့ အဲ့ဒီအရာကို တက်တက်ကြွကြွ ရှာရမယ်။"

"‘အဲ့ဒီအရာ’ ဆိုတာ မင်းဆိုလိုတာက အိပ်မက်ထဲက တစ္ဆေလား။" ယန်ကျန့်ရဲ့ နှလုံးသား အေးစက်သွားပြီးမှ သူထပ်ပြောလိုက်တယ် "အဲ့ဒီအရာက ရှာရလွယ်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

အနည်းငယ်ကြောက်တတ်တဲ့ လင်ရှောင်ရှီးက ပြောတယ် "လုံးဝမဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီအရာက ရှာရလွယ်တယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငါတို့ဆီကို လာမှာမို့လို့ပဲ။ ဒီတစ်ခါလည်း ခြွင်းချက်မရှိဘူး၊ သူဘယ်အချိန်ပေါ်လာမလဲဆိုတာပဲ ငါတို့မသိတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့သူနဲ့ အရင်ဆုံးကြုံတွေ့ရမယ် ဒါမှ ငါတို့သူ့ကိုသတ်ဖို့ အချိန်အလုံအလောက်ရမှာ။"

"ပြီးတော့ ငါတို့မှာ အချိန်အလုံအလောက်မရှိရင်ရော။" ယန်ကျန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အိပ်မက်ထဲမှာ အချိန်ကန့်သတ်ချက်တောင် ရှိနေသေးသည်။

လင်ရှောင်ရှီးက ပြောတယ် "အဲ့ဒီအရာ ပေါ်လာတာ နောက်ကျလေလေ သူက ပိုအန္တရာယ်များလေလေပဲ။ အရမ်းနောက်ကျသွားရင် ငါတို့သူ့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘဲ အသတ်ခံရုံပဲရှိတော့မယ်။"

ဒီအချိန်မှာ သူမဟာ အရမ်းကြောက်နေပုံရတယ်။

ယန်ကျန့်က အခြေအနေကို သိပ်နားမလည်ပေမယ့် လင်ရှောင်ရှီးရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။

ဒီနေရာက တစ္ဆေဟာ တစ်ချိန်ချိန်မှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကိုယ့်ဘေးကို ချဉ်းကပ်လာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုရှိတယ်၊ တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရတာ နောက်ကျလေလေ သူက ပိုအန္တရာယ်များလေလေပဲ။ ပြောင်းပြန်အားဖြင့်လည်း အလားတူကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုဖြစ်သင့်တယ်၊ တစ္ဆေက စောစောတိုက်ခိုက်လေလေ သူက ပိုအားနည်းလေလေပဲ အကြောင်းကတော့ အိပ်မက်က ခုမှစတင်ရုံပဲ ရှိသေးလို့ပဲ။

ဒါကြောင့် တက်ကြွစွာ ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် တစ္ဆေဆီကို ချဉ်းကပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ဒါမှ တစ္ဆေက ကိုယ့်ကို အရင်တိုက်ခိုက်မှာဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီအခွင့်အရေးကိုသုံးပြီး အိပ်မက်ထဲက တစ္ဆေကို သတ်ပစ်ရမယ်။

ဟုတ်ပါတယ် တစ္ဆေတွေကို သေအောင်သတ်လို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဒီအိပ်မက်ဆိုးက အဆုံးမရှိ ဆက်ဖြစ်နေမှာမဟုတ်ဘူး။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်က အိပ်မက်ထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာသတ်ဖြတ်ခြင်းဟာ အိပ်မက်ဆိုးကနေ လွတ်မြောက်နိုးထလာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ရမယ်လို့ သေချာနေသည်။

"ဒါကြောင့် ငါတို့ရွာကို စွန့်ခွာပြီး ဆက်ရွေ့လျားနေရမယ်။ ငါတို့သုံးယောက်က အသင့်သားကောင်တွေလိုပဲ အနီးအနားက ဘယ်တစ္ဆေကိုမဆို ဆွဲဆောင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတယ်။ ခုနက ခေါင်းပြတ်အလောင်းတွေမှာ တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင် မပါဝင်လောက်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ငါတို့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ပုံစံလို့ခေါ်တဲ့အရာတချို့ကို တဖြည်းဖြည်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"မင်းဘယ်မှာလဲ မင်းဘယ်မှာလဲ။ ထွက်ခဲ့ ငါတို့ဒီမှာ။" ရှောင်ယွမ်က ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း ခရိုင်မြို့ရဲ့လမ်းတွေပေါ်မှာ လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

သူမဟာ ထူးဆန်းမှုအားလုံးကို လုံးဝလျစ်လျူရှုပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေကို တက်ကြွစွာ ရှာဖွေနေသည်။

သူမဟာ ဒီအိပ်မက်ကမ္ဘာရဲ့ သခင်မတစ်ယောက်လိုပင်။

ယန်ကျန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လိုက်ပါသွားရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေမယ့် သတိထားနေတဲ့အတွက် အရမ်းနီးကပ်စွာ မလိုက်ဝံ့ပေ။ အကယ်၍ ရှောင်ယွမ်သာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နေခဲ့ရင် အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီအိပ်မက်ထဲမှာ သူ့ကို အဆုံးသတ်သွားစေနိုင်တယ်။

သူမဟာ အသက်ကယ်သခင်မတစ်ယောက်လား ဒါမှမဟုတ် သေမင်းတမန် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ကောင်လား။

အားလုံးဟာ သူရဲ့ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းအပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။

မသိစိတ်ဖြင့် သူတို့သုံးယောက်အတူတူ ခရိုင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသောအခါ သူဟာ နောက်ဆုံးမှာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ခရိုင်မြို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ဟာ မှောင်မိုက်ပြီး ဖိစီးနေသည်။ အနီးအနားက အဆောက်အအုံတွေနဲ့ လမ်းတွေဟာ ပျက်စီးနေပြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် လူမနေခဲ့သလိုပဲ။ အချို့နေရာတွေက လက်တွေ့ခရိုင်မြို့နဲ့ ကွဲပြားနေတယ်၊ ရှေးဟောင်းပုံစံ ကျောက်စိမ်းပြာလမ်းတစ်ခုလိုမျိုး အဝေးသို့ ကွေ့ကောက်သွားသည်။ ဒီလမ်းက နေ့ခင်းဘက်လက်တွေ့မှာ မရှိခဲ့ဘူး။ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပုံရတဲ့ အိမ်အဟောင်းတချို့လည်း ရှိနေသည်။

သို့သော် အသစ်တွေ့ရှိတဲ့ ဒီနေရာတွေဟာ လုံးဝရုတ်ခြည်းမဖြစ်နေပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူတို့ဟာ မူလကတည်းက အဲ့ဒီမှာရှိနေသင့်သလို လုံးဝသဟဇာတဖြစ်နေသည်။

လူသူကင်းမဲ့သော ခရိုင်မြို့သည် သေမင်းတမန်လို တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခေါင်းပေါ်က မြက်ကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသော အလောင်းများကိုသာ လျစ်လျူရှုမရနိုင်ပေ။

လေထဲမှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ အလောင်းတွေဟာ အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းနေပြီး အပေါ်သို့မော့ကြည့်သူတိုင်းကို ဟန့်တားနေသည်။ အချို့အလောင်းတွေက အလွန်နိမ့်ကျနေပြီး သူတို့ရဲ့ခြေချောင်းတွေက အောက်ကလျှောက်သွားသူတစ်ဦးရဲ့ ဦးရေပြားကို ထိနိုင်လောက်သည်။

သူတို့ရဲ့ အေးစက်တောင့်တင်းတဲ့ ထိတွေ့မှုဟာ တကယ့်အလောင်းတွေနဲ့ မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် အမှန်တကယ်လို ခံစားရတယ်၊ ထူးဆန်းတာက အလောင်းတွေရဲ့မျက်နှာအားလုံးဟာ တူညီနေတာပဲ။ ကျားမဖြစ်စေ မျက်နှာတွေဟာ ကျားမမခွဲခြားနိုင်ဘဲ ထုံထိုင်းပြီး သေမင်းတမန်လို ငြိမ်သက်နေသည်။

"တစ္ဆေကြိုးက ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီးနောက်မှာ လူအားလုံးကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့သတ်ဖြတ်မှုတွေမှာ အရင်က ပုံစံတစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကြိုးရဲ့ အရင်ပိုင်ရှင် ဝမ်ယွဲ့က သေသွားပြီဖြစ်ပြီး သူဒီအချက်အလက်ကို မမျှဝေခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာက ထူးဆန်းမှုတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ငါခံရရင် ရှောင်လွှဲမရနိုင်ခြေအရမ်းများတယ်။" ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါရှင် ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ။"

ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခဏလျှောက်သွားပြီးနောက် ခရိုင်မြို့ရဲ့လမ်းမပေါ်မှာ အလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူမဟာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ မသက်မသာဖြစ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ ခရိုင်မြို့အပေါ်က ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ အလောင်းတွေကြောင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည်။

ရှောင်ယွမ်ကို မြင်သောအခါ အလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးဟာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအချို့ဖြင့် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။

ရှောင်ယွမ်က သူမရဲ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်ပြီး အလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးကို ပြုံးဖြီးဖြီးကြည့်ရင်း သူမရဲ့လက်ထဲက သစ်သီးဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အမျိုးသမီးက သတိမမူမိဘဲ လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်ချဉ်းကပ်လာသည်။

အမျိုးသမီးက အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နီးကပ်လာသောအခါ ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်နေတဲ့ ရှောင်ယွမ် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမရဲ့လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သစ်သီးဓားဟာ တည့်တည့်ပျံထွက်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်တိကျမှုဖြင့် အမျိုးသမီးရဲ့လည်ပင်းထဲ စိုက်ဝင်သွားပြီး သွေးများ ပတ်ပတ်လည်သို့ ပန်းထွက်သွားသည်။

အလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးဟာ ချက်ချင်း မှင်သက်သွားပြီး သူမရဲ့လက်တွေက အလိုအလျောက် သူမရဲ့လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်မိသည်။

ရှောင်ယွမ်က အဲ့ဒီမှာမရပ်သေးဘူး၊ သူမ ချက်ချင်းပဲ သူမရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ နောက်ထပ်သစ်သီးဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရှေ့သို့ပြေးသွားသည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို အမျိုးသမီးရဲ့နှလုံးထဲသို့ ထိုးစိုက်ပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးနှက်သည်။

အလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးဟာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တက်搐နေကာ အသက်ရှူမဝသော အသံများထွက်နေပြီး သွေးများ ပတ်ပတ်လည်တွင် အိုင်ထွန်းနေကာ သူမ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှိုက်တော့မည့်ပုံပင်။

အမှန်စင်စစ်။

စက္ကန့်နှစ်ဆယ်ခန့် ရုန်းကန်ပြီးနောက် အလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးဟာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ နောက်ထပ်အေးစက်တဲ့အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်သွားသည်။

ပြီးတော့ ဒီအမျိုးသမီး အသတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက်မှာပဲ။

လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ညဘက်ခရိုင်မြို့က အိမ်တစ်လုံးအတွင်းမှာ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရုတ်တရက် သူမရဲ့လက်ကို မြှောက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

သူမရဲ့လက်ထဲမှာ လက်နက်မရှိပေမယ့် သူမရဲ့ခွန်အားက အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ သူမဟာ နောက်ဆုံးထွက်သက်ရှိုက်သည်အထိ လက်ဗလာဖြင့် သူမရဲ့နှလုံးနဲ့ လည်ပင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုကာလတစ်လျှောက်လုံးမှာ အော်ဟစ်သံ သို့မဟုတ် ညည်းညူသံများ မရှိခဲ့ဘူး၊ အရာအားလုံးဟာ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်လို့ ဖြစ်ပျက်သွားသလိုပဲ။