ပျောက်ဆုံးနေသော ဈေး

"အိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ငါရှာနေတဲ့တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်ယွမ်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း နောင်တရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အလောင်းကိုကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် ရှောင်ယွမ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး "လူမှားသတ်မိတာလား? ငါအရင်က တွေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ငါတို့သုံးယောက်ကလွဲရင် ဒီအိပ်မက်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ တခြားသူတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ"

"သေသွားမှာပေါ့"

ရှောင်ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို တစ္ဆေတွေက တိုက်ရိုက်မသတ်ဘဲနဲ့တောင် သေသွားနိုင်တယ်ပေါ့"

ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသား အေးစက်သွားသည်။

သူတို့ဘေးတွင် ရပ်နေသော လင်ရှောင်ရှီးက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် "ကျွန်မ ရှောင်ယွမ်ကို ဒီလိုမလုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကို ယုံကြည်ရမလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားလို့မရဘူး။ ကျွန်မတို့ရွာကလာတဲ့လူတွေကိုပဲ ယုံကြည်လို့ရတယ်၊ အစ်ကိုယန်ကျန့်လိုမျိုးပေါ့"

"ဒါကတော့ တကယ်ကို အန္တရာယ်များတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုပဲလေ၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် လက်တွေ့နဲ့မဆိုင်ဘူး။ အိပ်မက်ထဲမှာ လူသတ်တာက သတ်တာပဲ။ အပြစ်တင်စရာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိရင် အဲ့ဒါ ငါတို့မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေရာက ရှင်းပြလို့မရတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေပဲ"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့်အရာမှ မှားယွင်းနေသည်ဟု မခံစားရပေ။

"ပြီးတော့ ခုနက အမျိုးသမီးရဲ့ သတိထားနိုင်စွမ်းအဆင့်ကို ကြည့်ရင် သူသာ တစ္ဆေနဲ့တွေ့ရင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေသွားလောက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရှင်သန်နိုင်ခွင့်က လုံးဝနီးပါးမရှိဘူး"

"ဟီးဟီး၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ကျွန်မနဲ့ အတွေးတူနေတာပဲ" ရှောင်ယွမ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က "ဒီလိုအချိန်မှာ ရိုးအစွာနေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းပိုနက်အောင် တူးနေတာပဲ။ စွန့်လွှတ်သင့်တဲ့အရာတွေကို ချီတုံချတုံဖြစ်မနေသင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အစပဲရှိသေးပုံပဲ"

သူစကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ သေဆုံးမှုသည် အစပျိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ချိတ်ဆွဲထားသော အလောင်းများသည် တစ်စုံတစ်ခုက နှောင့်ယှက်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လေထဲတွင် လည်ပတ်လာပြီး သူတို့သုံးယောက်ရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူလာကြသည်။

တူညီသော ထူးဆန်းသည့်မျက်နှာ၊ တူညီသော အမူအရာနှင့် တူညီသော ပြာနှမ်းနေသည့် အကြည့်တို့သည် ချက်ချင်းပင် ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် တကယ့်တစ္ဆေများသာမက ရှင်းပြ၍မရသော သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များပါ ရှိနေသည်။

"ဗလွတ်"

ထိုအခိုက်တွင် အလောင်းတစ်လောင်းသည် အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ကောက်ရိုးကြိုးဟောင်းမှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ အလောင်းတစ်လောင်းတည်း မဟုတ်ဘူး။

ပထမဆုံးတစ်လောင်း ပြုတ်ကျပြီးနောက် အလောင်းများသည် ဖက်ထုပ်များကျလာသကဲ့သို့ မရပ်မနား စတင်ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှမိုးသည် ယခင်ကလို ဖွဲဖွဲလေးရွာနေသည်မဟုတ်ဘဲ ပို၍ပင် သည်းလာပုံရသည်။ ထိုအပြောင်းအလဲသည် အိပ်မက်ထဲကအချိန်သည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သင်္ကေတပြနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အေးစက်နေသော အလောင်းများသည် လမ်းခင်းကျောက်ပြားများပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ကျဆင်းလာပြီး တစ်လောင်းချင်းစီသည် မျက်နှာမှောက်လျက် ဖြင့် ရှိနေသည်။

ထိုအနေအထားသည် သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသေမျက်နှာများကို မမြင်ရအောင် တားဆီးထားသော်လည်း မြင်ကွင်းကို ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

"ဟင်"

ရှောင်ယွမ်သည် ယခင်က ခေါင်းပြတ်အလောင်းကဲ့သို့ပင် ထိုအခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးကြောင်း ရှင်းလင်းစွာပြသသည့် မေးခွန်းထုတ်သံကို ပြုလိုက်သည်။

အပြောင်းအလဲများသည် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော ယန်ကျန့်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ထဲမှ တစ္ဆေများသည် တစ္ဆေကြိုးဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

"သတိထား"

ရုတ်တရက် လင်ရှောင်ရှီးက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အလောင်းတစ်လောင်းသည် ရှောင်ယွမ်၏ဘေးတွင် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မှမပြဘဲ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထ ရပ်လိုက်သည်။ အလောင်းသည် တောင့်တင်းပြီး အမူအရာမဲ့နေကာ မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုပြောင်းလဲမှုမှ မပြသော်လည်း သူ၏လက်များကမူ ကောက်ရိုးကြိုးဟောင်းတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုကြိုးကို ရှောင်ယွမ်၏လည်ပင်း ပတ်လည်သို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

တောင့်တင်းနေသောလက်များသည် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသောခွန်အားများ ရရှိသွားပုံရသည်။

ညစ်ပတ်နေသော ကြိုးဟောင်းသည် ပြင်းထန်စွာ တင်းကြပ်သွားပြီး ရှောင်ယွမ်၏ သွယ်လျသောလည်တိုင်ကို တစ်ခဏအတွင်း ကျိုးသွားစေနိုင်သည့်အလား။

ရှောင်ယွမ်၏ သတ်ဖြတ်နည်းသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း မှောက်လျက်သားအလောင်းက ပြန်ထနိုင်ပြီး သူမကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ သစ်သီးလှီးဓားကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

"ဘောင်း"

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ကောက်ရိုးကြိုးနှင့် အလောင်းသည် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က အပြေးအလွှားရောက်လာပြီး "ဒီမှာမနေနဲ့၊ ပြေး၊ ဒါတွေချည်းပဲ၊ မလွတ်နိုင်ရင် ငါတို့ဒီမှာသေလိမ့်မယ်"

သူသည် အလောင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အစကတည်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတွင် မလှုပ်မယှက်ရှိနေသော အလောင်းနှင့် လှုပ်ရှားနေသော အလောင်းနှစ်မျိုးစလုံးသည် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ ထိုသို့သောဖြစ်ရပ်များနှင့် မကြုံဖူးသော ရှောင်ယွမ်သာလျှင် အလေးမထားဘဲနေလိမ့်မည်။

"သူတို့ သေပြီးသားဖြစ်နေတာတောင် ဘာလို့ ပြန်ထနိုင်သေးတာလဲ" ရှောင်ယွမ် အလွန်အမင်း အံ့ဩနေသည်။ သို့သော် မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းများကို လေ့လာခွင့်မရမီမှာပင် ယန်ကျန့်က သူမ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

ရှောင်ယွမ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်နေသော်လည်း သံသယကြောင့်နှင့်တော့ မကူညီဘဲနေ၍မဖြစ်ပေ။

"ဒီဘက်က၊ ဒီမှာ လူသိပ်မရှိဘူး"

လင်ရှောင်ရှီးက သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး လူမရှိသောလမ်းတစ်လမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ အလောင်းများစွာမရှိပေ။

ယန်ကျန့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အလောင်းများသည် အနားသို့ တိုးကပ်လာနေပြီး တစ်လောင်းစီတိုင်းသည် ကောက်ရိုးကြိုးတစ်ချောင်းစီကိုင်ကာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ထိုသည်ကိုမြင်လျှင် သူတို့သုံးယောက်သည် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ ချက်ချင်းထွက်ပြေးကြသည်။

တစ္ဆေများပေါ်လာခြင်း၊ မပေါ်လာခြင်းကိစ္စမဟုတ်တော့ဘဲ အခြေအနေမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်စပြုလာပြီဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့နောက်မှ အလောင်းများသည် မြန်မြန်မလျှောက်နိုင်ကြပေ။ ခုနက စိုးရိမ်စရာဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အရေအတွက်များပြားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထွက်ပြေးနေစဉ် အန္တရာယ်အချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူတို့သည် ယခင်က အလောင်းများ၏ ဝိုင်းရံမှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့နောက်မှ မထင်မရှား လိုက်လံရှာဖွေခြင်းခံနေရသော်လည်း သူတို့သုံးယောက်သည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာများကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက်တွင် သူတို့ကိုလိုက်လံရှာဖွေနေသော အလောင်းများ အားလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလောင်းတစ်လောင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုအလောင်းမှာ ကောင်းစွာပုန်းကွယ်နေပြီး အခြားအလောင်းများကဲ့သို့ ကြိုးဟောင်းကို မကိုင်ထားဘဲ လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက အလောင်းမဟုတ်ဘူး၊ လူတစ်ယောက်ပဲ။

ထိုလူသည် တစ်ယောက်တည်းရပ်နေပြီး ခဏကြာကြည့်ရှုပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသော လားရာအတိုင်း တန်းတန်းမတ်မတ် လိုက်သွားသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုလူ၏ခြေလှမ်းများ မမြန်သော်လည်း သူသည် သူတို့ကို လျင်မြန်စွာ အမီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခုသောအကြောင်းကြောင့် ရှေ့မှ ယန်ကျန့်၊ ရှောင်ယွမ်နှင့် လင်ရှောင်ရှီးတို့ သတိမပြုမိကြခြင်းသာဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ထိုနေရာသည် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်း မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် မည်သည့်မူမမှန်မှုများကိုမျှ မထောက်လှမ်းနိုင်ဘဲ သူ၏အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာအချို့ကိုသာ လေ့လာနိုင်စွမ်းရှိသည်။

"ဒါက ဈေးတစ်ခုပဲ…"

သူတို့နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် မြို့အထက်ပိုင်းရှိ ဈေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခြောက်သွေ့နေသော ဈေးတွင် မည်သူမျှ ပစ္စည်းရောင်းချခြင်းမရှိပေ။

"ခုနက ဘာကြီးလဲ? ငါတို့ အရင်က ဒီလိုအခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူးထင်တယ်"

ရှောင်ယွမ်သည် ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာကို စဉ်းစားရင်း အလွန်အမင်း အံ့ဩနေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် "ငါ့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေက ငါ့လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ပေါ်လာတာ။ ငါ့ကိုယ်ထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိတယ်၊ အခု ငါတို့က ဒီအိပ်မက်ဆိုးထဲကို ဆွဲသွင်းခံထားရတယ်။ ကိုယ်ထဲက တစ္ဆေက တုံ့ပြန်လိမ့်မယ်၊ သက်ရောက်မှုက အရမ်းနည်းပေမဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာတော့ ဒါက သေစေနိုင်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အိပ်မက်ထဲက အရာတော်တော်များများက ကန့်သတ်ချက်မရှိဘူးထင်ရလို့ပဲ"

ဒီအိပ်မက်သည် အန္တရာယ်ကို ကြီးမားစွာ ချဲ့ထွင်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ထို့နောက် လင်ရှောင်ရှီးက "ဒီလိုသာဆိုရင် ငါတို့ အခွင့်အရေးလွဲပြီး အချိန်တွေအများကြီး ဖြုန်းတီးမိလိမ့်မယ်။ ကြည့်ပါဦး ရှောင်ယွမ်၊ မိုးက ပိုသည်းလာပြီ။ မိုးလင်းသွားရင် ငါတို့ပြီးပြီ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါတို့မှာ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်"

ရှောင်ယွမ်က စိုးရိမ်မှုတစ်စိုးတစ်စိမှမရှိဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

သို့သော် စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲလာပြန်သည်။

ယခင်က လူမရှိသောဈေးသည် ယခုအခါတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စ မဟုတ်ဘဲ အများအပြားပင်။

လူများသည် ဈေးအတွင်း စုရုံးနေကြပြီး ကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူနေကြပုံရကာ လမ်းဘေး ဈေးသည်များကလည်း အမျိုးမျိုးသောပစ္စည်းများကို ရောင်းချနေကြသည်။ ထိုနေရာသည် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ ယခင်က နေရာအနှံ့ရှိခဲ့သော အလောင်းများနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

လူအုပ်သည် တိုးဝှေ့နေပြီး သူတို့ပတ်လည်တွင် လှုပ်ရှားသွားလာနေကြသည်။

ဆူညံသော ဈေးတစ်ခုနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။ ဈေးထဲမှလူများသည် အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်နေပုံရပြီး ထူးဆန်းမှုတစ်စိုးတစ်စိမျှမရှိဘဲ ဖြတ်သွားသည့်တိုင် တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိပေ။

ညီမဝမ်းကွဲ ရှောင်ယွမ်သည် သူမ၏လက်ထဲတွင် သစ်သီးလှီးဓားတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အနီးအနားမှ လူတစ်ယောက်ကို ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် ထိုးရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က သူမ၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲတားဆီးလိုက်ပြီး "လူတွေ ဒီလောက်များနေတာ၊ ငါတို့ အခုစသတ်ရင်တောင် မိုးမလင်းခင်အထိ သတ်လို့ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေက ဒီဈေးထဲမှာရှိနေတာ ငါခံစားမိတယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီးနေပြီ၊ အနီးအနားမှာပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အပြောင်းအလဲတွေ အရမ်းများနေလို့ပဲ၊ ဒါတွေက သိသာထင်ရှားစွာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် အခု ငါတို့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုလိုတယ်၊ တစ္ဆေကိုရှာပြီးသတ်ဖို့၊ ဒီနေ့ရဲ့အိပ်မက်ဆိုးကို အဆုံးသတ်ဖို့ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုပေါ့။ ဒီလို ကစဉ့်ကလျား ဆက်လုပ်နေရင် အခြေအနေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

သူသည် ထိုနေရာနှင့်ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံမရှိသော်လည်း မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များအပြီးတွင် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် စတင်နေထိုင်နိုင်ပြီဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူသည် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးမဟုတ်လျှင်ပင် အိပ်မက်ဆိုးသည် ဖြေရှင်းမရနိုင်လောက်အောင် မခက်ခဲသရွေ့ ယန်ကျန့်သည် ရှင်သန်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ရှောင်ယွမ်က စပ်စုစွာမေးသည်။

သူမသည် ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်ပြီး များများစားစားမစဉ်းစားပေ။ တွေ့လျှင်တွေ့ချင်း သတ်ပစ်မည်၊ ဓားများ၊ တူများသုံးကာ၊ ကားများမောင်း၍တိုက်ကာ… နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ကြိုးစားခဲ့ပြီး တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားစမြဲပင်။

"ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လူအရေအတွက်ကို လျှော့ချရမယ်၊ အပြင်မှာနေလို့မဖြစ်ဘူး၊ အိမ်ထဲကို ဝင်ရမယ်၊ ကျယ်ဝန်းတဲ့အခန်းက အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဆုတ်ခွာလမ်းကို ပိတ်ဆို့လို့မဖြစ်ဘူး၊ အရေးပေါ်ထွက်ခွာနိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုလိုတယ်။ ဒီဈေးက နေရာကောင်းတစ်ခုမဟုတ်ဘူး… ဒီမြို့မှာ မူလတန်းကျောင်းတစ်ကျောင်းရှိတာ ငါမှတ်မိတယ်၊ အဲ့ဒီကိုသွားကြမယ်"

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်းပြောလိုက်ပြီး သူ၏ညီမဝမ်းကွဲကဲ့သို့ မဆင်မခြင် ဆက်မလုပ်လိုတော့ပေ။

"အား"

ရုတ်တရက် လင်ရှောင်ရှီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လူအုပ်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို ဖမ်းဆွဲပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ နောက်သို့ဆုတ်သွားသည်။ သူမသည် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် အင်အားကြီးမားလှသည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို ကယ်တင်ရန် မသွားမီမှာပင် သူမ၏ပုံရိပ်သည် ဈေး၏လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အရမ်းနှေးသွားတာလား"

ယန်ကျန့်က လက်လှမ်းဖမ်းလိုက်သော်လည်း ဘာကိုမှ မမိလိုက်ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ၏မြင်ကွင်းကို အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်တစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အရပ်ရှည်သောလူကို ထိမိသောအခါ သူသည် အေးစက်တောင့်တင်းမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့နေသော အနံ့ဆိုးက သူ့ကို ရိုက်ခတ်လာသည်။

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာမြှုပ်နှံထားသော အရိပ်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားပုံရသည်။

ယန်ကျန့်သည် လျှပ်စစ်အလိုက်ခံရသကဲ့သို့ သူ၏လက်ကို လျင်မြန်စွာ ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

အဲ့ဒီတစ္ဆေပဲ…

သို့သော် အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ သူနောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သော်လည်း အရပ်ရှည်သောလူသည် သူထင်ထားသကဲ့သို့ သူ့ကိုမတိုက်ခိုက်ဘဲ လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"သေစမ်း"

ယန်ကျန့်သည် အိပ်မက်ထဲမှ တစ္ဆေ၏ကစားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားမိပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

လင်ရှောင်ရှီးကို ဖမ်းရန် နောက်ကျသွားသော်လည်း အမှန်တရားမှာ သူသည် ထိုအရပ်ရှည်သောလူကြောင့် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏အိပ်မက်ထဲက ကိုယ်ပွားတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းများ ရှိနေသေးသလော။

"မသွားနဲ့၊ ငါမင်းကို သတ်မှာ"

ထိုအခိုက်တွင် ရှောင်ယွမ်၏အသံသည် နောက်မှထွက်ပေါ်လာပြီး ရောဂါရနေသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာဖြင့် ရယ်သံနှောနေသည်။

သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပုံရပြီး သူမ၏သစ်သီးလှီးဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"မသွားနဲ့" ယန်ကျန့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ရှောင်ယွမ်၏လှုပ်ရှားမှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အလွန်ပြတ်သားပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိသလောက်ပင်။ သူ၏အော်သံထွက်လာချိန်တွင် ရှောင်ယွမ်သည်လည်း မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။