အိပ်မက်ဆိုး၏ အဆက်

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ညီမဝမ်းကွဲ ရှောင်ယွမ်နှင့် လင်ရှောင်ရှီးဟုခေါ်သော မိန်းကလေးတို့ ဈေးထဲရှိ လူအုပ်ကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ တခြားမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတားဆီးရန် အချိန်ပင်မရလိုက်လောက်အောင် ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသည်။ သူတားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိသည့်အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ သတိကြီးလွန်းမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်သည် တစ္ဆေဖြစ်နေမည်ကို စိုးရွံ့နေသောကြောင့် မည်သူ့ကိုမှ အနားကပ်မခံရဲဘဲ ထိုအခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

တစ္ဆေသည် ၎င်း၏အခြေအနေကို ကောင်းစွာသိပုံရသည်။

လူတစ်ယောက်က အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ပိုတွေးခေါ်တတ်လေလေ၊ ထောင်ချောက်ထဲ ကျရောက်ဖို့ ပိုလွယ်လေလေပင်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရှောင်ယွမ်ကဲ့သို့ ပင်ကိုစိတ်တိမ်ပြီး မကြာခဏ မေ့လျော့တတ်သောသူ တစ်ယောက်သည် ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ခြေ နည်းပါးလိမ့်မည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ ယခုလေးတင် ပြေးထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အမှန်ကန်ဆုံးဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့်ကတော့ မသေချာပေ။

ကောင်းကင်မှမိုးသည်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးမှသည် ယခုအခါ သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသော မိုးကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပို၍မှိုင်းညို့ပြီး ဖိစီးလာစေသည်။

မိုးကာအင်္ကျီမဝတ်ထားသောကြောင့် ယန်ကျန့်သည် တစ်ကိုယ်လုံးရွှဲစိုနေသော်လည်း သူအေးစက်ခြင်းကို မခံစားရသလို အအေးပတ်ဖျားနာမည့် အန္တရာယ်လည်း မရှိပေ။ အချိန်အတော်အတန် ကြာသွားပြီဟု ထင်ရသည်။

တစ္ဆေသည် ပေါ်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ရှာမတွေ့သေးပေ။

မိုးမလင်းမီ အိပ်မက်ထဲတွင် တစ္ဆေကို တစ်ခါမျှ မသတ်နိုင်ခဲ့ပါက သူတကယ်ပင် ဇာတ်သိမ်းသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုကြောင့် ဈေးထဲရှိ လူအရေအတွက်မှာ နည်းပါးလာသည်။

သို့သော် လူများစွာရှိနေသေးပြီး ယခင်ကဲ့သို့ စည်ကားခြင်းမရှိတော့သည်သာ။

"ငါ့ညီမကို ရှာတွေ့မှဖြစ်မယ်"

ယန်ကျန့်သည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ စိုစွတ်သောလေသည် သူ၏အဆုတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့ကို အနည်းငယ်လန်းဆန်းစေသည်။

အိပ်မက်မဟုတ်ဘဲ အထိအတွေ့အရပင် အစစ်အမှန်ကမ္ဘာတစ်ခုနှင့်တူသည်။

သူ့ညီမ ပျောက်ကွယ်သွားသော လားရာကို မြင်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများကို ရှောင်ရှားရင်း ရှောင်ယွမ်၏တည်နေရာကို ရှာဖွေနေပြီး လမ်းတွင် လင်ရှောင်ရှီးကို တွေ့ခဲ့လျှင် ပို၍ပင်ကောင်းမည်။

သူသည် ဆိုင်ခန်းများစွာဖြင့် စီတန်းနေသော ဈေးထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထင်းခုတ်ဓား၊ တံစဉ်နှင့် ကတ်ကြေးများအပါအဝင် ရှေးခေတ်ပုံစံ ဓားအမျိုးမျိုးကို ခင်းကျင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ချီတုံချတုံမဖြစ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်ရန် ဓားတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"မင်း ပိုက်ဆံမရှင်းရသေးဘူး"

ကတော့ပုံဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ကုန်သည်က အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်ထိုင်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ဟမ်?

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ အိပ်မက်ထဲမှ ဈေးသည်များ တကယ် စကားပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် တစ္ဆေကဖန်ဆင်းထားသော ထင်ယောင်ထင်မှားများ မဟုတ်လော။

"ပိုက်ဆံမရှိရင် မင်းကို ပစ္စည်းပေးလို့မရဘူး"

ယန်ကျန့်က ပိုက်ဆံပေးချင်ပုံမရသည်ကိုမြင်သောအခါ ကုန်သည်က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ယန်ကျန့်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ခုခံရင်း သူသည် ပိုမိုကြမ်းတမ်းသင့်သည်၊ အိပ်မက်ထဲမှ တစ္ဆေရုပ်ကို ထိုးသတ်ပစ်သင့်သည်၊ တစ်ခါလောက်တော့ ရက်စက်ပြသင့်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ဒုတိယဦးစားပေးဖြစ်ပြီး သူတကယ်လိုချင်သည်မှာ ရောင်းခိုင်းရန် တွန်းအားပေးခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသောလက်ကို မြင်လိုက်သောအခါ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုလက်သည် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသော အဘိုးကြီးတစ်ဦး၏ လက်ဖဝါးဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ အင်္ကျီလက်အတွင်းသို့ ထူထပ်စွာ သွယ်တန်းဝင်ရောက်နေသည်။

ထိုအင်္ကျီလက်မှာ ရှေးခေတ်ပုံစံ ဝတ်ရုံရှည်တစ်ထည်၏ အင်္ကျီလက်ဖြစ်သည်။

ကုန်သည်က ခေါင်းမော့မကြည့်မီမှာပင် ယန်ကျန့်သည် ဤနေရာတွင် ဓားရောင်းနေသော တစ္ဆေရုပ်သည် မည်သို့သောတစ္ဆေဖြစ်သည်ကို သိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

တံခါးခေါက်တစ္ဆေ။

လွန်ခဲ့သောမကြာမီကမှ ကိုဘေးမြို့တွင် ထိုအရာကို သူ ထိန်းချုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏အိပ်မက်ထဲတွင်လည်း ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ၏အကြည့်များ အနည်းငယ်ရွေ့သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဓားကိုကိုင်ကာ အဘိုးကြီးကို ထိုးသတ်သင့်၊ မသတ်သင့် မသိသော်လည်း တံခါးခေါက်တစ္ဆေသာ ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက သူဒီနေရာတွင် သေဆုံးသွားမည်မဟုတ်လော။

"အဲ့ဒါကို စိတ်ပူနေလို့မဖြစ်ဘူး၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ရဲရင် ငါသူ့ကို ထိုးသတ်ပစ်မယ်"

စိုးရိမ်မှုများရှိနေသော်လည်း

ယန်ကျန့်သည် ဓားကိုပြတ်ပြတ်သားသား ကောက်ယူပြီး တံခါးခေါက်တစ္ဆေဟု သံသယရှိသော ကုန်သည်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

အလောင်းကွက်များပြည့်နေသော အဘိုးကြီး၏လက်တစ်ဖက် ပြတ်ထွက်သွားသည်။

သွေးမထွက်၊ အံ့ဩစရာမရှိ။ သူ၏လက်ထဲမှဓားသည် သဘာဝအတိုင်း ပြီးမြောက်သွားသကဲ့သို့ ထူးကဲစွာ အလုပ်လုပ်သည်။

ထိုဈေးသည်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏မျက်နှာကို ရုတ်တရက်မော့ကာ ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကောက်ရိုးဦးထုပ်အောက်မှ သူ၏ဖြူဖျော့သောမျက်နှာသည် တစ္ဆေသဖွယ် ပြာနှမ်းနေပြီး သူ၏အကြည့်များမှာ ဟာလာဟင်းလင်း၊ ထုံပေပေဖြစ်နေသော်လည်း အားလုံးနှင့်ရင်းနှီးပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အဘိုးကြီးတစ်ဦး၏ မျက်နှာပင်ဖြစ်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ ယန်ကျန့်သည် ဓားကိုကောက်ကိုင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် သူမည်သူ့ကိုမဆို သတ်နိုင်သည်။

သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေးသည်၊

သူခုတ်ခဲ့သော အဘိုးကြီးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ၊ မတုန်မလှုပ်ဖြင့် သူ၏ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို အေးဆေးစွာချွတ်ကာ အနည်းငယ်နှေးကွေးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လိုက်လာသည်။ ယန်ကျန့်ထံမှ အကြွေးတစ်ခုခု တောင်းရန် သို့မဟုတ် ဓားကိုပြန်တောင်းရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။ အဘိုးကြီးက လက်စားချေမည်၊ မချေမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ လူတစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရစေသည့်တိုင် တာဝန်ယူစရာမလိုသော ရှေးခေတ်အာဏာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဈေးထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း နောက်တစ်ချက်မစဉ်းစားဘဲ ရှေ့ဆက်သွားသည်။

အသားဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် ကျန်းဝေ့၏အသံနှင့်တူသော ရင်းနှီးသောအသံကို သူကြားလိုက်မိသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

"သူဌေး၊ အသားဆယ်ပေါင်ယူမယ်၊ အဆီတစ်စက်မှ မပါစေနဲ့…"

ယန်ကျန့်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အသားဆိုင်တွင် မည်သူမျှမရှိတော့ပေ။

သေစမ်း။

ငါတကယ်ပဲ ကျန်းဝေ့ကို အိပ်မက်မက်နိုင်တာလား။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

သူ Live လွှင့်မနေဘူးလား။ ဘာလို့ ငါ့ဇာတိမြို့မှာ အသားလာဝယ်နေရတာလဲ။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏မသိစိတ်ကို တစ္ဆေများက လုံးဝဖတ်ရှုနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် အိပ်မက်ထဲမှ တစ္ဆေများသည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို သိနေပုံရသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် အခြားမည်သူမျှမသိသော၊ သူနှင့်သာသက်ဆိုင်သည့် ထူးဆန်းသောအရာများစွာ အဘယ်ကြောင့်ပေါ်လာရမည်နည်း။ သို့မဟုတ်လျှင် ရှောင်ယွမ်သည် အဘယ်ကြောင့် အလွန်ထူးဆန်းပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေရမည်နည်း။

သို့သော် အသားဆိုင်မှ သူခွာလိုက်သည်နှင့် ကျန်းဝေ့၏အသံကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြားလိုက်ရသည်။

"နောက်ဆယ်ပေါင်ထပ်ထည့်၊ အကုန်အဆီချည်းပဲ၊ အသားမပါစေနဲ့၊ …"

"ဒီလိုပုံစံနဲ့ အသားဝယ်နေရင် အရိုက်ခံရတော့မှာပဲ" ယန်ကျန့်သည် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏မသိစိတ်၏ စနောက်မှုသာဖြစ်ရမည်။ အတိတ်တွင် ကျန်းဝေ့၏လွှမ်းမိုးမှုကို အလွန်ခံခဲ့ရသောကြောင့် အိပ်မက်ဆိုးထဲတွင်ပင် သူ၏ပုံရိပ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

"နံရိုးနုအရိုးနု ဆယ်ပေါင်ထပ်ထည့်၊ အပေါ်မှာ အသားမပါစေနဲ့…"

သူဈေးနေရာမှ ထွက်ခွာချိန်အထိ ထိုအသံသည် သူ့ထံသို့ ခပ်ရေးရေး ပျံ့လွင့်လာနေဆဲဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် အရိုက်ခံရမှာ။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အိပ်မက်ထဲမှ ကျန်းဝေ့သည် အသားသည်၏ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အသေသတ်ခံရမည်၊ မခံရမည်မှာ သူ၏ကံပေါ်တွင် မူတည်ကြောင်း သေချာနေသည်။

သို့သော် ဈေးထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ၊ သူပိုမိုကြောက်လန့်လာလေလေဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အိပ်မက်ဆိုးနှင့်တူသော တည်ရှိမှုများစွာကို သတိပြုမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဈေးသည် အတိတ်က အိပ်မက်ဆိုးအားလုံးကို စုစည်းထားပုံရပြီး အနီးကပ် ကြည့်ရှုရလောက်အောင် ထူးဆန်းသောပစ္စည်းများကို တင်ဆက်နေသည်။

ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် သူသည် ခင်းကျင်းထားသော လူသေခေါင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် စိမ်းမဲနေသော ကလေးသေအလောင်းတစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်း၌ လေးလံသော အခေါင်းတစ်လုံးရှိပြီး ရှေ့တွင် ကွယ်လွန်သူ၏ပုံတူ ပျောက်ဆုံးနေသော နာရေးကမ္ပည်းပြားတစ်ချပ်ကို ချထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူလူတစ်ယောက်နှင့် ကြုံတွေ့သောအခါ သူခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ နောက်ပြန်လှည့်ထွက်သွားချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။

ထိုသူမှာ ခေါင်းပေါ်တွင် ပဝါခြုံထားသော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမသည် လမ်းဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူမက သူ့ဘက်ကို ကြည့်နေလောက်သည်ဟု သူခံစားမိသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် အခြားလမ်းသို့ လှည့်ထွက်မသွားမီမှာပင် သူ၏အနောက်ဘက်အဝေးတွင် ဓားဝယ်ခဲ့သော အဘိုးကြီးသည် လိုက်လာနေသည်ကိုတွေ့နေရသည်၊ ကလေးသေအလောင်းကို ပွေ့ချီထားသော အမျိုးသမီးသည် ချဉ်းကပ်လာနေသည်၊ ဆိုင်ထဲမှ အခေါင်းကို ဆိုင်ရှင်က သယ်ထုတ်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နောက်နေတာလား၊ ငါ့ကို ကစားနေကြတာလားကွ" ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသား အေးစက်သွားသည်။

လမ်းကို တစ္ဆေတွေက ပိတ်ဆို့ထားသည်။

အရပ်လေးမျက်နှာမှ တစ္ဆေများ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။