နိုးထခြင်း

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ယန်ကျန့်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏အသက် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အိပ်မက်သည် အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လှပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် ခွဲခြားမရလောက်နီးပါးပင်။ နာကျင်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ကို ခံစားနိုင်သည်… ဟုတ်ပေသည်၊ သေခြင်းတရားကိုလည်း ခံစားနိုင်ပေသည်။

"ငါအမှားလုပ်မိပြီ"

ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ရှေ့မှ ထူးဆန်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောလူကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုသူကို သတ်လိုသော်လည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုလူသည် အိပ်မက်ထဲမှ တစ္ဆေဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု သူပြဿနာကို သဘောပေါက်ချိန်တွင် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အတွေးအခေါ်အကျင့်တစ်ခုထဲ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး တစ္ဆေသည် ယခင်က ထိုအရာများကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုအရာများသည် သူ၏အာရုံကို လွှဲပြောင်းပြီး သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မှုန်ဝါးစေရန် ရည်ရွယ်သည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ မထင်မရှားသော တစ္ဆေခေါင်းတလားကို သယ်ဆောင်လာသည့် အလုပ်သမားသည် တစ္ဆေက ဟန်ဆောင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

တစ္ဆေသည် ယန်ကျန့်၏ ငါးမီတာအနီးသို့ တစ်ခါမျှ မကပ်ခဲ့ပေ။

၎င်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သေခြင်းတရားက ယန်ကျန့်ကို နောက်ဆုံးတွင် သိမ်းပိုက်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကာ အခြားဘာမှမလုပ်ပေ။

အမှားအယွင်းမရှိပါက မကြာမီတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ယန်ကျန့်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။ သူ၏လက်တွေ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှုရှိ၊ မရှိမှာ မသေချာသော်လည်း မည်သူမျှ လောင်းကြေးမထပ်ရဲပေ၊ အကြောင်းမှာ သာမန် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန်အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

"ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် ငါသေချာပေါက်ရှုံးတော့မယ်… ငါ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း လုံးဝဆုံးရှုံးသွားပြီ၊ ငါ့ဒဏ်ရာတွေကလည်း ပိုဆိုးလာနေပြီ။ အခုတစ်လမ်းတည်းသောနည်းလမ်းက တခြားတစ်ယောက်ယောက်ပေါ်လာပြီး ဒီအိပ်မက်ထဲက တစ္ဆေကိုရှာကာ လျင်မြန်စွာသတ်ပစ်ပြီး ဒီအိပ်မက်ဆိုးကို အဆုံးသတ်ဖို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ့မှာ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် ထိတ်လန့်မနေဘဲ သေခြင်းတရားနှင့် နီးကပ်လာသည့်တိုင် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏လက်ရှိအခြေအနေကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

"အခြားတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားခြင်းက အလွန်မိုက်မဲတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ငါလုပ်နိုင်တာ ဒါပဲရှိတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ လောင်းကစားလုပ်ရမှာပဲ၊ တစ္ဆေဆရာက အိပ်မက်ထဲမှာသေပြီးနောက် ရှင်သန်နိုင်မလားဆိုတာကို လောင်းရမှာပဲ"

ပိုကောင်းသော ရွေးချယ်စရာများမရှိတော့ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏အသိစိတ်သည် စတင်မှုန်ဝါးလာပြီး သူ၏မျက်ခွံများသည် လေးလံကာ ပိတ်ချင်လာသည်။

သူ၏ရှုံးနိမ့်မှုသည် မတရားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူနားလည်သည်။ သူသည် တစ္ဆေဆရာဟူသော အမှတ်အသားကို ဆုံးရှုံးပြီးနောက် သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ် လိုက်လျောညီထွေမနေနိုင်ခြင်းကြောင့်သာ မတော်တဆမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် အိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် သေဆုံးတော့မည်အဖြစ်တွင်။

ရှုပ်ထွေးမှုများကြားထဲတွင်။

ခြေသံများ ပေါ်လာသည်။

ခြေသံများက အလွန်တိုးညှင်းပြီး အဝေးမှလာကာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယန်ကျန့်၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"တစ္ဆေလား"

သူထိုသို့တွေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် တိုးလျှိုသော အသိစိတ်ကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး မျက်လုံးပင်မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။

သူ့ကို ဆက်မစဉ်းစားစေဘဲ သူ့ထံချဉ်းကပ်လာသောလူသည် ရုတ်တရက် သူ၏လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လမ်းတစ်လျှောက် ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဒီနေရာမှ၊ ဈေးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

မိုးက ပိုသည်းလာသည်။

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီဖြစ်သည်။ မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်အောက်တွင် အနက်ရောင်မိုးသည် အရာအားလုံးကို စိုစွတ်စေပုံရပြီး လေထုသည် အေးစက်လာကာ ရှင်းပြမရနိုင်သော အအေးဓာတ်က သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အေးစက်ခြင်း။

ဒီလိုခံစားချက်မျိုး မခံစားရတာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယန်ကျန့်သည် သေခါနီးအချိန်တွင်မှ ၎င်းကို ကြုံတွေ့နေရသည်။

ထိုသည်မှာ နာကျင်သော်လည်း ကြာမြင့်စွာပျောက်ဆုံးနေသော ခံစားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

အခြားအချိန်များတွင်သာဆိုလျှင် သူအလွန်ပျော်ရွှင်နေနိုင်သော်လည်း ယခု ယန်ကျန့်သည် သူ၏ကျန်ရှိသော ခွန်အားအနည်းငယ်ကို စုစည်းကာ သူ့ထံချဉ်းကပ်လာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက သူ့ကို ရှေ့သို့ဆွဲခေါ်သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ထိုလူသည် အလွန်အားကောင်းသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပေါ့ပါးသော ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ရှေ့သို့ဆွဲခေါ်သွားနိုင်သည်။

"ဒါက တစ္ဆေမဟုတ်ဘူး၊ အရင်ကနဲ့ ခံစားချက်မတူဘူး။ ရှောင်ယွမ်လည်းမဟုတ်ဘူး၊ လင်ရှောင်ရှီးလည်းမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။ ဒီအိပ်မက်ထဲက တခြားတစ်ယောက်ယောက်လား"

ယန်ကျန့်သည် မြင်နိုင်ရန် မျက်လုံးဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားရင်း တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ကြိုးစားမှုများရှိသော်လည်း သူ၏မျက်ခွံများသည် လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ လုံးဝနာခံမှုမရှိပေ။

ထိုလူက သူ့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို ယန်ကျန့်မသိပေ။ ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သူသတိလစ်သွားပြီး ထာဝရသတိလစ်နေမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူနိုးထလာမည့်အချိန်တစ်ခု ရောက်လာခဲ့သည်။

တွေတွေဝေဝေဖြင့်၊ ခဏတာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာသကဲ့သို့ သူနိုးကြားလာသည်။

သူ၏စိတ်ဓာတ်သည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပုံရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို မအံ့ဩဘဲ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ စူးစမ်းလိုက်သည်။

သတိမထားမိဘဲ။

ငါ ရွာရဲ့အဝင်ဝကို ရောက်နှင့်နေပြီ။

ယခင်က ငါ့ညီမဝမ်းကွဲ ရှောင်ယွမ်နှင့် လင်ရှောင်ရှီးတို့နှင့်အတူ ရွာထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပတ်လာလိမ့်မည်ဟု ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ့ကိုဆွဲခေါ်လာသူ၏ရုပ်ရည်ကို သူ မမြင်ခဲ့ရပေ။ ရွာအဝင်ဝတွင် တစ်စုံတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည့်အလား။

ဒဏ်ရာသည် သွေးထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ခဲ့သော အလောင်းကောင်သံချောင်းရှည်သည် မပြောင်းလဲဘဲ သူ၏ဝမ်းဗိုက်တွင် စိုက်ဝင်နေဆဲ၊ အရာအားလုံး မပြောင်းလဲသော်လည်း ယန်ကျန့်သည် အဘယ်ကြောင့် သူ မသေသေးသည်ကို နားမလည်ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် သေနှင့်သင့်ပြီဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်ထဲက တစ္ဆေက အလုပ်လုပ်နေတုန်းမို့လို့လား၊ ဒီဒဏ်ရာက သာမန်လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ မသတ်နိုင်ဘူးလား။

သို့မဟုတ် သူ့ကိုဆွဲခေါ်လာတဲ့လူက တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့တာလား။

အိပ်မက်တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်ပျက်နိုင်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လှည့်ကွက်အချို့ကို ကျွမ်းကျင်ပါက တစ်စုံတစ်ဦးကို မသေအောင် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သည်တော့မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မမြင်ရသောလက်တစ်ဖက်က သူ၏ပါးကို ထိတွေ့နေသည့်အလား။

နောက်တစ်ခဏတွင် ညသန်းခေါင်ယံ၊ မေရှန်းရွာရှိ အိမ်အိုတစ်လုံး၏ ဒုတိယထပ် အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်နီရဲနေပြီး ထူးဆန်းမှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် အမှောင်ထဲတွင် အလင်းရောင်ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့။ သို့သော် မကြာမီတွင် ထိုမူမမှန်မှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ တည်ငြိမ်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေမျက်လုံး ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းမှ မငြိမ်မသက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူကြည်လင်လာပြီးနောက် ထိုခံစားချက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အိပ်ရာမှ ရုတ်တရက်ထထိုင်လိုက်ရာ ယန်ကျန့်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေသည်။ သူ၏နှလုံးသည် ဒုန်းဆိုင်းခုန်နေပြီး သူအသက်ကို မရှူနိုင်မရှိုက်နိုင်ဖြစ်ကာ အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အိပ်မက်ဆိုးမှ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လာခြင်းသည် လက်တွေ့မဆန်သော ခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ထိုအရာသည် လက်တွေ့ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏လက်ရှိအခြေအနေသည် အိပ်မက်ဖြစ်နေသည့်အလား။ အိပ်မက်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိတ်ခံစားမှုများသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို အချိန်အတော်ကြာ လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ အိပ်မက်ဆိုးမက်နေတာလား"

တစ်ဝက်တစ်ပျက်အိပ်မောကျနေသော ကျန်းယန်သည် ဆူညံသံကြောင့် နိုးလာသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်များကို ယန်ကျန့်၏လည်ပင်းပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်ကာ "အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ၊ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။ လှဲပြီး အနားယူတော့လေ၊ ညသန်းခေါင်ကြီး တကယ်ပင်ပန်းနေပြီ။ မနက်ဖြန် ငါတို့ ပွဲတစ်ခုတက်ရမယ်ထင်တယ်။ နင့်ရဲ့ဘယ်ဆွေမျိုးက ကျင်းပတာလဲတောင် မသိဘူး"

ယန်ကျန့်သည်မူ ကျန်းယန်၏စကားများကို မကြားပေ။ သူသည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ထိတွေ့လိုက်သော်လည်း နာကျင်မှု သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာကို မခံစားရပေ။

သူသည် အိပ်မက်ထဲမှ တကယ်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏မျက်နှာကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး ကျန်းယန်၏ သွယ်လျသောလက်ကို ခံစားလိုက်ရကာ ယခင်က ခံစားချက်သည် ထိုအရာသာဖြစ်ကြောင်း ယခုမှနားလည်လိုက်သည်။

"မင်း ခုနက အိပ်မက်မက်နေတာလား"

အသက်ရှူမှန်သွားပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်မှုပြန်ရလာသည်၊ သို့မဟုတ် သူ၏တစ္ဆေဆန်သောသဘာဝ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ယခင်အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်စေခဲ့သည်။

မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် ကျန်းယန်သည် သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်သည်-

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါအိပ်မက်မက်မနေဘူး။ နင် အိပ်မက်ဆိုးမက်နေတာကို ငါမြင်တယ်၊ ချွေးတွေ တအားထွက်နေတာ။ ငါတစ်ညလုံး စိတ်ပူနေခဲ့တာ။ ခုနကပဲ နင့်ကို ချွေးသုတ်ပေးနေတာ။ နင်အအေးပတ်မှာစိုးလို့ ငါတို့အိပ်နေတုန်း ငါနင့်ကို ဖက်ထားခဲ့တာ။ ကြည့်ပါဦး၊ ငါယူလာတဲ့ တဘက်တွေတောင် အကုန်စိုရွှဲနေပြီ။ နင့်ချွေးတွေ ဘယ်ကနေ ဒီလောက်ထွက်နေလဲမသိဘူး"

"အခု ရေသောက်ချင်လား? ငါ့ဆီမှာ ရေသန့်ဘူးရှိသေးတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ညဘက်စားပွဲပေါ်မှ ရေသန့်ဘူးတစ်ဘူးကိုယူကာ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဟန်မဆောင်ဘဲ မော့သောက်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ရေမဆာသလို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ရေဓာတ်ခန်းခြောက်နေပုံမရသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ချွေးစေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဂလွန့်။

ရေသန့်ဘူးတစ်ဘူးကို သောက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို ဘေးသို့ပစ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ဒီရွာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ ရွာတစ်ခုတည်းတင်မဟုတ်ဘူး၊ ဒီဒေသတစ်ခုလုံးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ မမြင်ရတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေတာ သေချာတယ်၊ အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်တဲ့ သဘောသဘာဝကြောင့်သာ ကြီးမားတဲ့ဂယက်မထသေးတာ"

"ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ထွက်သွားကြမလား။ နင့်အမေကိုခေါ်ပြီး တာချန်မြို့ကို ပြန်ကြရအောင်"

ကျန်းယန်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ယန်ကျန့်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ရင်း အကြံပြုလိုက်သည်။

သူမအတွက် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များသည် အကြောက်ဆုံးပင်။

"ထွက်သွားတာက သိပ်အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ ပစ်မှတ်ထားခံနေရပြီလို့ ခံစားရတယ်။ မင်းက ပစ်မှတ်မဖြစ်သေးဘူး၊ ငါ့အမေလည်း ဒီမှာ ဒီလောက်ကြာကြာနေတာတောင် ပစ်မှတ်မဖြစ်သေးဘူး။ ဒီရွာမှာနေတဲ့လူတိုင်းသာ သေရမယ်ဆိုရင် ရွာက ပျောက်ကွယ်သွားလောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် အရမ်းစိတ်မပူနဲ့၊ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ကြည့်ကြရအောင်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သူသည် ချက်ချင်းထွက်ပြေးမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် အကြောင်းအရင်းနှင့် အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေပြီး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အိပ်မက်ဆိုးမက်သည့်ကိစ္စက နားမလည်နိုင်စရာပင်။ သူသည် ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် ပိတ်မိကာ အတွင်းမှ နတ်ဆိုးတစ္ဆေများနှင့် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေလိုစိတ်မရှိပေ။

"မိုးလင်းတာနဲ့ ငါ့အဖေချန်ထားခဲ့တဲ့ နေရာသုံးခုကို စစ်ဆေးကြည့်မယ်၊ သဲလွန်စတချို့ ရှာတွေ့နိုင်မလားလို့။ ဒါ့အပြင် ဒီကာလအတွင်းမှာ ငါ နောက်ထပ် အိပ်ကိုမအိပ်တော့ဘူး၊ အိပ်ချင်စိတ်ကိုတောင် ထည့်မစဉ်းစားတော့ဘူး"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်များ အနည်းငယ်ရွေ့သွားသည်။

အကယ်၍ အိပ်မက်ဆိုးဖြစ်ရပ်တစ်ခု အမှန်တကယ်ဖြစ်ပါက ပေးထားသော သတင်းအချက်အလက်များ အရ မအိပ်ဘဲနေခြင်းဖြင့် ၎င်းကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခင်က တစ်ကြိမ် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မဖြစ်သင့်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေအရ သူသည် ဆယ်ရက်မအိပ်ဘဲနေလျှင်ပင် လုံးဝပင်ပန်းနွမ်းနယ်မည်မဟုတ်ပေ။