နည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်း မပြုပါက ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်

ဒေဝါလီခံရမှာလား။

ဒါရိုက်တာ ဖန်သည် ဖုန်းယွီထံမှ ဤစကားကို ကြားရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထို့အပြင် ဖုန်းယွီ ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ပေဂျာများသည် ၅ နှစ်ကြာပြီးနောက် ခေတ်ကုန်သွားမည်လား? ဤသည် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ပေဂျာလုပ်ငန်းသည် ယခုအခါ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေပြီး၊ ယမန်နှစ်က တရုတ်နိုင်ငံတွင် စာရင်းသွင်းသူအသစ် ၁၆ သန်းကျော် ရှိခဲ့ကာ ပေဂျာစင်တာများကို တရုတ်နိုင်ငံအနှံ့ တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ၅ နှစ်အတွင်း ပေဂျာများ ခေတ်ကုန်သွားခြင်းသည် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဖုန်းယွီ၊ မင်းက ပေဂျာတွေကို မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတွေက အစားထိုးလိမ့်မယ်လို့ ပြောနေတာလား” ဒါရိုက်တာ ဖန်သည် ဖုန်းယွီက စားပွဲပေါ်ရှိ သူ၏ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းများကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

“ဒါက လက်တွေ့ပါ။ လူတွေ ဘာလို့ ပေဂျာတွေ သုံးတာလဲ? လူတွေက အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အဆက်အသွယ် ရဖို့ ပေဂျာတွေကို သုံးကြတာ၊ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတွေက ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်။ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်း အခကြေးငွေတွေ ဈေးကြီးတယ် ထင်လား? ဒါပေမဲ့ SMS က အရမ်းဈေးသက်သာတယ်၊ လူတွေက ပေဂျင်းစင်တာတွေကို ခေါ်ပြီး မက်ဆေ့ချ်ပို့ခိုင်းတာထက် SMS ပို့တာကို ပိုကြိုက်ကြလိမ့်မယ်။”

“မဟုတ်ဘူး… ပေဂျာတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက ယွမ် ၂,၀၀၀ အောက်ကို ကျသွားပြီ၊ ဈေးကွက်ထဲက ဈေးအသက်သာဆုံး မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းကတော့ ယွမ် ၆,၀၀၀ လောက် ရှိတယ်။”

“ဒါရိုက်တာ ဖန်၊ ပေဂျာတွေက ယွမ် ၄,၀၀၀ ကနေ ၅,၀၀၀ လောက်ရှိတုန်းက ကျွန်တော်တို့ လူတွေရဲ့ ပျမ်းမျှနှစ်စဉ် လစာက ယွမ် ၁,၀၀၀ လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဆိုလိုတာက သာမန်အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဟာ ပေဂျာတစ်လုံး ဝယ်နိုင်ဖို့ သူ့လစာတွေ အားလုံးကို ၄ နှစ်လောက် စုဆောင်းရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု လူတွေ ဘာလို့ ပေဂျာတွေ အများကြီး ဝယ်နိုင်နေတာလဲ? ပေဂျာတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းကျသွားလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် လူတွေရဲ့ ပျမ်းမျှလစာ တက်လာလို့လား? ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေးက လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေတယ်၊ ပြီးတော့ အလယ်အလတ်ဝင်ငွေရှိတဲ့ မိသားစုတွေ ပိုများလာပြီ။ ပိုကောင်းတဲ့ တယ်လီကွန်မြူနီကေးရှင်း ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိရင် သူတို့ မယူကြဘူးလား? ဒါ့အပြင် မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက အနာဂတ်မှာ ပေဂျာတွေလိုပဲ ယွမ် ၂,၀၀၀ အောက်ကို မကျဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိလဲ?”

“ဘာ! မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းဈေးနှုန်းတွေ ယွမ် ၂,၀၀၀ အောက် ကျသွားမယ်!?” ဒါရိုက်တာ ဖန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတစ်လုံး၏ ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ်မှာ မည်မျှရှိသနည်း။ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းမှ ပြန်ရရှိသော အမြတ်အစွန်းမှာ အလွန်မြင့်မားသည်!

“ကျွန်တော် အနာဂတ်အကြောင်း ပြောနေတာ။ ပေဂျာတွေကိုပဲ ကြည့်လိုက်။ ကျွန်တော်တို့ ပေဂျာတွေကို စတင်တီထွင်တုန်းက ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ်က ယွမ် ၂,၀၀၀ ကနေ ၃,၀၀၀ လောက် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ်က ယွမ် ၁,၀၀၀ တောင် မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် ထုတ်ကုန်ဖြစ်တဲ့ မြန်နှုန်းမြင့် တရုတ်စာ ပေဂျာရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ်ပဲ ယွမ် ၂,၀၀၀ ကျော်တယ်။ ပေဂျာတွေရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ်ကို ၂ နှစ်ကနေ ၃ နှစ်အတွင်း ဒီလောက် လျှော့ချနိုင်တာ၊ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတွေရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ်ကို ဘာလို့ မလျှော့ချနိုင်ရမှာလဲ”

“ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တယ်လီကွန်မြူနီကေးရှင်းဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဝန်ကြီး ကျောက်က အစီရင်ခံခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ ပေဂျာသုံးစွဲသူတွေဟာ လာမယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း နှစ်စဉ် ၁၅ သန်း ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုတိုးလာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။”

“အဲဒီလို စာရင်းသွင်းသူအသစ် အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ပေဂျာဝန်ဆောင်မှုတွေ ဖျက်သိမ်းသွားတဲ့သူတွေကို မမေ့ပါနဲ့” ဖုန်းယွီသည် ဒါရိုက်တာ ဖန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာဖန် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ပေဂျာဝန်ဆောင်မှုများ ဖျက်သိမ်းခဲ့သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။ တယ်လီကွန်မြူနီကေးရှင်းဝန်ကြီးဌာနမှ အစီရင်ခံခဲ့သော ကိန်းဂဏန်းသည် မမှန်ကန်ပေ။ ဤသည်မှာ လူဦးရေနှင့်ပတ်သက်သော အစီရင်ခံစာ ပေးခြင်းနှင့် ဆင်တူသည်။ မွေးဖွားသူများစွာ ရှိနိုင်သော်လည်း ကွယ်လွန်သူများက ပိုမိုများပြားနိုင်ပေသည်။

ပေဂျာဝန်ဆောင်မှုများ ဖျက်သိမ်းသူများသည် မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းများသို့ ပြောင်းလဲအသုံးပြုနေကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းလုပ်ငန်း၏ အလားအလာသည် ပေဂျာများထက် ပိုမိုမြင့်မားသည်!

မှန်သည်။ အစိုးရသည် ပေဂျာ၏ ကွန်ရက်သုံးစွဲခွင့်လိုင်စင်များကို ထပ်မံချပေးခြင်း မပြုသင့်ဘဲ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းများ၏ ကွန်ရက်သုံးစွဲခွင့်လိုင်စင်များ ပိုမိုယူဆောင်ရန် ကုမ္ပဏီများကို အားပေးသင့်သည်။ ပေဂျာသုံးစွဲသူအများစုသည် မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းများသို့ ပြောင်းလဲအသုံးပြုပါက ကြီးမားသော ဈေးကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဖုန်းယွီ တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ အစိုးရသည် ပြည်ပကုမ္ပဏီများကို ဤအရာမှ အခွင့်ကောင်းယူခွင့် မပြုသင့်ပေ။

“ဘာဖြစ်လဲ? မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းလုပ်ငန်းကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား” ဖုန်းယွီက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

“မှန်တယ်။ မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီထုတ်လုပ်မှုက ငါတို့ပြည်တွင်း လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား” ဒါရိုက်တာ ဖန်သည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ဤအရာကို နိုင်ငံအတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်ပါတယ်။ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းကုမ္ပဏီတွေ ပိုများတာ ကောင်းတဲ့အရာပဲ၊ ဈေးကွက်ကို ပိုမြန်မြန် ဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပေဂျာကုမ္ပဏီတွေပဲ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတွေကို ပြောင်းလာမယ်ဆိုရင် အစပိုင်းမှာတော့ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရနိုင်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ပိတ်သွားလိမ့်မယ်။” ဖုန်းယွီက ပြန်ဖြေသည်။

ဒါရိုက်တာဖန် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖြစ်သွားသည်။ “မင်းက မင်းရဲ့ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းပဲ အသက်ရှင်နိုင်ပြီး တခြားသူတွေက မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား။ မင်းရဲ့ကုမ္ပဏီတွေက အရမ်းကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နေတယ်ဆိုတာ ငါ အသိအမှတ်ပြုတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကို မင်း အထင်မသေးသင့်ဘူး။”

ထိုကုမ္ပဏီများအားလုံးသည် နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းများဖြစ်ကြပြီး ဒေသဆိုင်ရာ အစိုးရ၏ ပံ့ပိုးမှုများ ရှိသည်။ ၎င်းတို့ မည်သို့ ကျဆုံးနိုင်မည်နည်း။ အစပိုင်းကာလပြီးနောက် ပိတ်သွားမည်လား။ “ငါ မယုံဘူး” သူ တွေးလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဖန်၊ ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီတွေ အားလုံးမှာ ဘာတွေ တူညီနေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သတိထားမိလား” ဖုန်းယွီက မေးသည်။

“ဘာတွေ တူညီတာလဲ။ အမှတ်တံဆိပ်တွေရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုလား” ဒါရိုက်တာဖန်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

“မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှတ်တံဆိပ်က အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီတွေက နည်းပညာတွေ တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ R&D ကို အလေးပေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သုတေသနပညာရှင်တွေနဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေကို အလယ်အလတ် စီမံခန့်ခွဲမှု ဝန်ထမ်းတွေထက် ပိုပေးတယ်။ ‘မဟာပုဂ္ဂိုလ်ကြီး’ ပြောခဲ့တာကို ခင်ဗျား မှတ်မိဦးမှာပဲ။ နည်းပညာဟာ အကောင်းဆုံး ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းအားပဲ။ အဲဒီလို ရမ်းသမ်းလိုက်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက သူတို့ရဲ့ နည်းပညာတွေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် ကြည့်ရှုခဲ့ကြလား” ဖုန်းယွီက မေးသည်။

“ဘာလို့ မဟုတ်ရမှာလဲ။ သူတို့လည်း သူတို့ရဲ့ နည်းပညာတွေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ငှားရမ်းတာပဲ” ဒါရိုက်တာဖန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းမှာပဲ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား” သူ တွေးလိုက်သည်။

“သူတို့မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေထဲက တချို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သုတေသနပညာရှင်တွေထက် ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကုမ္ပဏီတွေမှာ ကျွမ်းကျင်သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ? သူတို့ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအဖွဲ့မှာ လူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ။ ပါမောက္ခတစ်ဦးနဲ့ သူ့ကျောင်းသား တချို့လား။ အိုင်ဝါအီလက်ထရွန်းနစ်မှာ သုတေသနပညာရှင်နဲ့ အင်ဂျင်နီယာ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား။ တရုတ်နိုင်ငံမှာတင် နည်းပညာဝန်ထမ်း ၁၀၀ ကျော် ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ အရင်က ဆိုဗီယက်ယူနီယံနဲ့ ဂျပန်က ဝန်ထမ်းတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒီမိုဘိုင်းလ်ဖုန်းကို တီထွင်တုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ တခြားကုမ္ပဏီတွေဆီက အကူအညီတွေလည်း ရယူခဲ့ရပြီး အဲဒီကုမ္ပဏီတွေရဲ့ R&D ဌာနတွေမှာ ဝန်ထမ်းရာပေါင်းများစွာ ရှိတယ်။ ဒီမိုဘိုင်းလ်ဖုန်းရဲ့ တီထွင်မှုမှာ သုတေသနပညာရှင်နဲ့ အင်ဂျင်နီယာ ၁,၀၀၀ ကျော် ပါဝင်ခဲ့တယ်။”

“ဒါက မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတစ်လုံးပဲ။ ခင်ဗျား ဈေးကွက်ကနေ တစ်လုံးဝယ်ပြီး ပြန်လှန်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လို့ရတာပဲ။ ဘာလို့ လူအင်အား ဒီလောက် အများကြီး လိုတာလဲ” ဒါရိုက်တာဖန်သည် ဖုန်းယွီပြောသည်ကို မယုံကြည်ပေ။

ဤသည်မှာ သေးငယ်သော စက်ပစ္စည်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး တီထွင်ရန် လူအင်အား ဤမျှများစွာ လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဖုန်းယွီ လိမ်နေရမည်။

ဖုန်းယွီ လိမ်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူပြောခဲ့သော စကားသည် မှားလည်းမမှားပေ။ Wind and Rain Electronics, Aiwa Electronics, Wind and Rain Home Appliances, Aiwa Home Appliances စသည်တို့တွင် စုစုပေါင်း R&D ဝန်ထမ်း ၂,၀၀၀ ကျော် ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ ရာနှင့်ချီသော ဝန်ထမ်းအနည်းငယ်သာ ဤမိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတီထွင်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ အများစုမှာ ၎င်းတို့၏ လက်ရှိနည်းပညာများကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ပြည်ပကုမ္ပဏီများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်နှင့် ကျော်လွန်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

“အဲဒီကုမ္ပဏီတွေက ခင်ဗျားလိုပဲ တွေးနေကြတာ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီကုမ္ပဏီတွေက အကျန်အကြွင်းတွေပဲ ရနေကြတာပဲ။ ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီတွေက အသားရလိမ့်မယ်၊ သူတို့ကတော့ ဟင်းရည်ပဲ ရလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ တခြားအသားတစ်ဖတ်ကို ပြောင်းတဲ့အခါ သူတို့က အရင်ဟင်းရည်ပန်းကန်ကိုပဲ ဆက်သောက်နေကြတုန်းပဲ။ ဟင်းရည်က ပုပ်သွားရင်တောင် သူတို့က ဆက်သောက်ရလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့မှာ တခြားစားစရာ ဘာမှ မရှိတော့လို့ပဲ။ ကျွန်တော်က ဝက်တွေ မွေးပြီး ဝက်တွေကို ပိုက်ဆံနဲ့ ရောင်းတာ။ ဝက်သားစားချင်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဝက်တွေထဲက တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ရုံပဲ။ အဲဒီကုမ္ပဏီတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကျန်အကြွင်းတွေကိုပဲ စောင့်နေရတာ။”

ဒါရိုက်တာဖန် တစ်ခုခု ပြောတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းယွီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “စီးပွားရေးလုပ်တဲ့အခါ ပြောစကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ ‘သူများမရှိတာ ကိုယ်ပိုင်တယ်။ သူများရှိရင် ကိုယ့်ဟာက ပိုကောင်းရမယ်။ ကိုယ့်ဟာက ပိုကောင်းရင်တောင် သူများက ကိုယ့်ထက် ပိုကောင်းလာရင် ကိုယ်က တခြားတစ်ခုကို ပြောင်းရမယ်။’ အဲဒီကုမ္ပဏီတွေ ဒါကို လုပ်နိုင်လား။ သူတို့ တရုတ်ကုမ္ပဏီတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ဈေးနှုန်းစစ်ပွဲ ဆင်နွှဲပြီး သူတို့ သွေးအန်အောင် လုပ်မှာ။ အဲဒီကုမ္ပဏီတွေမှာ နည်းပညာလည်း မရှိဘူး၊ ငွေကြေးလည်း မရှိဘူး။ သူတို့သိတာက အရောင်းသမားတွေကို သုံးပြီး သူတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကို တွန်းအားပေးဖို့ပဲ။ သူတို့ ဘာတွေ အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို မနှိမ်နင်းဘဲ နေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတွေကကော…နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတွေက သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် သူတို့ ဘာဖြစ်သွားမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ”

ဖုန်းယွီသည် ထိုကုမ္ပဏီများကို အဘယ်ကြောင့် တည်ရှိခွင့် ပေးထားခဲ့သနည်း။ ဈေးကွက်သည် ကြီးမားသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ထုတ်ကုန်များကို ရောင်းချရန် မည်သူ့ကိုမျှ နှိမ်နင်းရန် မလိုအပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ၎င်းတို့၏ ထုတ်ကုန်များကို အသုံးပြု၍ သူ့ထုတ်ကုန်၏ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ တင်သွင်းလာသော ထုတ်ကုန်များ၏ သက်ရောက်မှုကို လျှော့ချရန် ဤကုမ္ပဏီများ၏ ထုတ်ကုန်များကိုလည်း သူ လိုအပ်သည်။

သို့သော် ဖုန်းယွီသည် ဒါရိုက်တာဖန်ကို ဤအရာအားလုံး ပြောပြ၍ မရပေ။ သူသည် ထိုကုမ္ပဏီများအပေါ် မည်မျှ ရက်ရောကြောင်း ပြသသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောပြရမည်!

ဒါရိုက်တာဖန် ဆိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။ ဖုန်းယွီသည် ထိုကုမ္ပဏီများအား လိုက်လျောမှုများ ပေးနေခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းသောအရာပင်။ ထိုကုမ္ပဏီများသည် ယခုအခါ ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဤအရာအားလုံးသည် လိမ်လည်မှုများသာ ဖြစ်ပေသည်။

******