ကလေးငယ်လေး

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီ၏ ဂရုစိုက်သော အမူအရာကြောင့် ရယ်ချင်သွားသည်။

"အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မျက်နှာမည်းဦးလေးကြီးက နှစ်ပေါင်း ၆၀ ပြည့်မှ သမီးကို လာခေါ်မယ်လို့ ပြောထားတယ်။ ယွဲ့အာ နောက်ဘယ်တော့မှ အမေ့ကို ထားမသွားတော့ပါဘူး။"

၂၁ ရာစုတွင် သူမ၏မိဘများက စောစောဆုံးပါးခဲ့ပြီး ကျေးလက်ဒေသရှိ အဘိုးအဘွားများနှင့် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်တွင် အဘိုးဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် နောက်တစ်နှစ်တွင် အဘွားပါ ဆုံးပါးသွားခဲ့ကာ သူမ လုံးဝ မိဘမဲ့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အခု အိမ်အသစ်တစ်ခု ရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လျိုရှီ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ စိတ်အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"လျိုအိမ်က ကောင်မလေး—" ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သားအမိနှစ်ယောက် အသံလာရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်က ပဝါတစ်ထည်ကိုင်ကာ သူတို့၏ မုန်လာဥနီလေးလို ကလေးငယ်ကို ခေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်အရ အဒေါ်ဝမ်တို့အိမ်သည် သူတို့နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်ပြီး ရွာထဲတွင် သူတို့သားအမိသုံးယောက်ကို ဂရုစိုက်သော တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဖြစ်သည်။

ဒီနေရာကို ပြောင်းလာပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်က မကြာခဏ ကူညီမပေးခဲ့လျှင် သူတို့မိသားစုသုံးယောက် အငတ်ဘေးဆိုက်ပြီး သေသွားလောက်ပြီ။

အဒေါ်ဝမ် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကိုယ်သည် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ မသိစိတ်ဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

လျိုရှီက အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး အဒေါ်ဝမ်ဆီသို့ အမြန်ထသွားလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး၊ ယွဲ့အာ အခု ကောင်းသွားပြီ၊ သူနိုးလာပြီ။" ဟု အမြန်ပြောလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်က လျိုရှီကို သံသယဖြင့်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အဒေါ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် အမြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်က အပြင်ဘက်မှ နေရောင်ခြည်တစ်စင်း ဝင်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူမက ချိုသာစွာပြုံးနေပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို နေသောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ယွဲ့အာလေး။" ဟု တစ်ခွန်းပြောပြီးနောက် လျိုရှီဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်း စားစရာရှာဖို့ စိတ်မပါလောက်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါ့ဆီမှာလည်း ကောင်းတာဘာမှမရှိဘူး။ တောင်ပေါ်တက်ပြီး တောင်ယာရွက်တချို့ ခူးလာတယ်၊ မင်းတို့ကို နည်းနည်းယူလာပေးတာ။" ဟုဆိုကာ ပဝါကို လျိုရှီလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

လျိုရှီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာသည်။

"မဖြစ်ပါဘူး။ အစ်မကြီးတို့လည်း မလွယ်ဘူးလေ။ ခဏခဏ ကျွန်မတို့ဆီ ပစ္စည်းတွေပို့ပေးနေရတာ—" လျိုရှီသည် မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အင်္ကျီလက်စနှင့် သုတ်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါ၊ ပစ္စည်းကောင်းတွေလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့ငိုနေရတာလဲ။ ယွဲ့အာလေး နေကောင်းသွားတာ ကောင်းတဲ့လက္ခဏာပဲ။ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးက ငယ်သေးတော့ မင်းရဲ့ဂရုစိုက်မှုကို လိုအပ်တယ်။ မင်း စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်ရမယ်။" အဒေါ်ဝမ်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်- "ယူလိုက်ပါ။ မြန်မြန်ချက်လိုက်။ ယွဲ့အာနဲ့ ကျစ်အာကို ဗိုက်ဆာမနေစေနဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့။" လျိုရှီသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ပဝါကိုယူပြီး မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ အတွင်းမှ တောင်ယာရွက်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပဝါကို အဒေါ်ဝမ်ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဒေါ်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မကြာခဏ လှည့်ကြည့်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေကာ မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေသောကြောင့် လျိုရှီပြောသည့်စကားကို စိတ်ထဲမှ ယုံကြည်သွားသည်။

"ငါ့အိမ်မှာ ဒုတိယသမီးက မီးမွှေးထားလို့ ငါပြန်တော့မယ်။" အဒေါ်ဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ထပ်ကြည့်ပြီး ပြန်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

"အစ်မကြီး၊ ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်။" လျိုရှီက အမြန်လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အိမ်ခြံဝင်းထဲတွင် အဒေါ်ဝမ်နှင့် စကားစမြည် ထပ်ပြောကြသည်။

အကြောင်းအရာကို လင်းရှောင်ယွဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရသော်လည်း သူမမိခင်၏ ပျော်ရွှင်စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအသံကို ကြားနေရသည်။ သူမမိခင်သည် သူမဖန်တီးထားသော ငရဲပြည်အကြောင်းကို အဒေါ်ဝမ်အား ပြောပြနေသည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ တံခါးဝတွင် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော ကလေးငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီကလေးငယ်လေးသည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး မျက်ခုံးမျက်လုံးများသည် သူမနှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသော်လည်း ပိန်လှီပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အသားသိပ်မရှိပေ။ ဒီကလေးငယ်သည် သူမ၏ ငါးနှစ်အရွယ်မောင်လေး လင်းရှောင်ကျစ်ဖြစ်ကြောင်း သိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကလေးငယ်လေး၏ မျက်နှာတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူ မသွားခဲ့ပေ။

သူသည် ငယ်သေးသောကြောင့် သေခြင်းတရား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မကြောက်ပေ။ သို့သော် သူ့အစ်မသည် စိတ်ဆိုးလွယ်ပြီး အမြဲတမ်း သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တတ်သည်။ သူ သူမနှင့် မဆော့ချင်ပေ။

***