တောင်ပေါ်သို့ လိုက်သွားခြင်း

ညစာစားပြီးနောက် လျိုရှီသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး သူတို့သုံးယောက် ရိုးရှင်းစွာ သန့်စင်လိုက်ကြသည်။

လျိုရှီသည် ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများကို တိုင်တစ်တိုင်ပေါ်တွင် လှန်းလိုက်ပြီး အိပ်ရာဝင်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေ့ခင်းဘက်တွင် တစ်နေကုန် အိပ်ထားသောကြောင့် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ နောက်လာမည့် အစီအစဉ်များကို စတင်စီစဉ်နေသည်။

ဤအိမ်သည် ဆိုးရွားစွာ ပျက်စီးနေသည်။ အမှန်မှာ၊ ၎င်းသည် အမိုးပေါ်တွင် မြက်ခြောက်အချို့ဖြင့် မိုးထားသော ပုံစံတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး၊ မြက်ခြောက်များသည် ဆွေးမြေ့ကာ အချို့နေရာများတွင် အပေါက်များဖြစ်နေသည်။ မိုးရွာလျှင် အိမ်ထဲတွင် မိုးသေးသေးလေး ရွာသလိုပင်။

ထို့အပြင် ဤအိမ်သည် သိပ်မကျယ်ဝန်းလှပေ။ အိပ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်တို့သည် အတူတကွရှိနေသော်လည်း အိမ်သာကတော့ သီးသန့်ဖြစ်ပြီး လုံခြုံမှုလုံးဝမရှိပေ။

အပြင်ဘက်ခြံဝင်းမှာတော့ အမှန်မှာ သူမမိခင်က တုတ်ချောင်းငယ်များဖြင့် မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ဝိုင်းရံထားခြင်းသာဖြစ်ပြီး လုံခြုံမှုမရှိပေ။

ဤသည်မှာလည်း လင်းမိသားစု၏ အဘွားကြီးက နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် သူတို့အိမ်သို့လာပြီး ပစ္စည်းများကို အတင်းအဓမ္မလုယူနိုင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လရောင်အောက်တွင် အိမ်တွင်းအခြေအနေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးပဲ့နေသော စားပွဲတစ်လုံး၊ ကျိုးတော့မည့် ခုံတန်းရှည်နှစ်ခု၊ အတင်းအကျပ် စုစည်းထားသော မီးဖိုတစ်လုံး၊ မညီမညာ စဉ့်နှီတုံးတစ်ချပ်နှင့် ကွဲနေသော ပန်းကန်သုံးလုံး...

အခိုင်မာဆုံးအရာမှာ သူတို့အောက်မှ ကုတင်ဖြစ်လောက်သည်...

နွေရာသီသည် အခုမှစတင်ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် ရာသီဥတုပူသောကြောင့် သူတို့သည် စောင်ခြုံရန် လောလောဆယ် မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် ဆောင်းရာသီရောက်လျှင်တော့...

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားသည် လေးလံသွားသည်။

သူမ ပိုက်ဆံရှာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရမည်...

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံရှာရန် နည်းလမ်းများကို စတင်စဉ်းစားနေသည်။

ဆက်တိုက်စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်တိုက် ပယ်ချနေမိသည်။

ထို့နောက် ဘယ်အချိန်မှန်းမသိဘဲ အိပ်ပျော်သွားသည်။

.......

နောက်တစ်နေ့။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နိုးလာသောအခါ လျိုရှီသည် ကလေးငယ်လေးနှင့်အတူ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ရင်းနှီးသော ကြက်ဥမုန့်ပြားရနံ့ကို ရလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

"အမေ၊ ကြက်ဥမုန့်ပြား ထပ်စားချင်လို့လား။" သူမ မီးဖိုချောင်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တစ်ညတာအနားယူပြီးနောက် သူမ၏စိတ်စွမ်းအင်သည် အပြည့်အဝပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး၊ ဒဏ်ရာများလည်း သက်သာလာကာ၊ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ၂၁ ရာစုအဆင့်သို့ပင် ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"အင်း။ သမီးစားချင်မယ်ဆိုတာ သိတယ်။ အမေက မနေ့က သမီးလုပ်တာ မရှုပ်ထွေးတာကို တွေ့လို့ စမ်းကြည့်တာ။"

လျိုရှီသည် မုန့်ကို ဖုတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး ကြက်ဥမုန့်ပြားကို အပိုင်းပိုင်းခွဲကာ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်နေသည်။

"မြန်မြန်စားလိုက်၊ ခဏနေရင် မင်းအဒေါ်ဝမ်က အမေ့ကို တောင်ပေါ်တက်ပြီး တောင်ယာရွက်တူးဖို့ လာခေါ်လိမ့်မယ်။" သူမ ပန်းကန်လုံးကိုကိုင်ကာ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အမှန်မှာ၊ သူမသည် ဝမ်အိမ်က အစ်မကြီးက သူတို့မိသားစုတွင် ယခု စားစရာရှိသည်ကို သိသွားမည်ကို မကြောက်ဘဲ၊ ဝမ်မိသားစုကို လက်ဆောင်အဖြစ် တစ်ခုခုပို့ပေးသင့်သည်ဟုပင် တွေးမိသည်။

သို့သော် ဤသို့သောအရာသည် ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသည်။ သမီးက ပစ္စည်းများသည် ကလေး၏ဖခင်က ယူဆောင်လာသည်ဟု ပြောသည်မှာ ယခင်က သမီး ယမမင်း၏ အကြံဉာဏ်ရရှိခဲ့သည်ဟူသော အဖြစ်ထက်ပင် ပို၍ထူးဆန်းနေသည်။

သမီးကို ဒုက္ခမဖြစ်စေရန်အတွက် မည်သူ့ကိုမှ မပြောခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"အမေ၊ သမီးလည်း လိုက်မယ်။" ဟု လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့၏လယ်ယာမြေအားလုံးကို လင်းမိသားစုက ယူသွားပြီး၊ သူမမိခင်သည် လယ်ယာစိုက်ပျိုးနည်းကို မသိသောကြောင့် လောလောဆယ် ပိုက်ဆံရှာရန် သို့မဟုတ် အစားအစာရှာရန် နည်းလမ်းများကိုသာ ရှာဖွေနိုင်သည်။

တောင်ကိုမှီ၍ တောင်ကိုစားသည်ဆိုသကဲ့သို့ သူမလည်း တောင်ပေါ်သို့ တက်ကြည့်သင့်သည်။

"သမီးက ဘာသွားလုပ်မှာလဲ။ အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းအနားယူပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ဂရုစိုက်။" လျိုရှီသည် သဘာဝအတိုင်း သဘောမတူပေ။

"သမီး အဆင်ပြေပါတယ်။ မယုံရင် ကြည့်လိုက်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း လက်ဟန်ခြေဟန်ကြီးကြီးမားမား ပြုလုပ်ပြလိုက်သည်။

ကြည့်နေသော လျိုရှီသည် စိုးရိမ်မိသလို ရယ်လည်းရယ်ချင်ဖြစ်နေသည်။

"အမေ၊ သားရောပဲ။" ထိုအချိန်တွင် ကလေးငယ်လေးသည်လည်း လျိုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုရှီသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကြောင့် ရယ်မောသွားသည်။

"လိုက်ခဲ့ကြ၊ ပင်ပန်းလာရင်တော့ မငိုကြနဲ့။"

ထို့ကြောင့် မိသားစုသည် နံနက်စာ စားလိုက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လျိုရှီသည် ပန်းကန်ဆေးနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ အဒေါ်ဝမ်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်မကြီးဝမ်ရေ၊ လာပြီ။ လာပြီ။" လျိုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး တောင်းကို အလျင်အမြန်သယ်ကာ တံစဉ်တစ်ချောင်းကိုင်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် သူမလက်ထဲတွင် တံစဉ်တစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ကလေးငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ ကလေးငယ်လေး၏ လက်ကိုဆွဲကာ လိုက်ပါသွားသည်။

***