တောင်ယာရွက် တူးခြင်း

မကြာမီ မိန်းကလေးသုံးယောက်သည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကိုလည်း သယ်ဆောင်လာသော အဒေါ်ဝမ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် မောင်နှမနှစ်ယောက်လည်း ပါလာသည်ကို တွေ့သောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"အဒေါ်၊ ကျွန်မတို့လည်း အမေနဲ့အတူ လိုက်လာတာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှောင်ကျစ်၏ လက်ကိုဆွဲထားသည်။

"မင်္ဂလာပါ အဒေါ်။" ကလေးငယ်လေးသည် လျင်မြန်စွာ လိုက်နှုတ်ဆက်သည်။

"လိမ္မာလိုက်တာ။" အဒေါ်ဝမ်က ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က လိုက်ကိုလိုက်ချင်နေကြလို့။ သူတို့ကို အိမ်မှာထားခဲ့ရမှာလည်း စိတ်မချလို့..." လျိုရှီက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်၏မျက်နှာတွင် နားလည်သောအမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ လူများများနဲ့ ပိုပြီးစည်ကားတာပေါ့။"

မနေ့က လင်းမိသားစု၏ အဘွားကြီးက လာပြီး ရန်မလုပ်ခဲ့ဘူးလား။ အိမ်ကကောင်မလေးလည်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့သေးတယ်။ ညီမလျိုက စိတ်မချဖြစ်တာ သဘာဝကျပါတယ်။

ထို့ကြောင့် အုပ်စုသည် တောင်ပေါ်သို့ စည်စည်ကားကား တက်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး တောင်ပေါ်တွင် ရွာသားများစွာကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် အဒေါ်ဝမ်က သူမ မရူးတော့ကြောင်းနှင့် ယမမင်းထံမှ အမိန့်တော်ရရှိထားကြောင်း ထိုလူများကို ရှင်းပြနေသည်ကို သူမ ဆက်တိုက်တွေ့နေရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ပြုမူပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ ညွှန်ပြချက်အတိုင်း ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ ဘကြီး၊ ဘွားတော်ဟု ခေါ်ဝေါ်နှုတ်ဆက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည်လည်း သူ့အစ်မ၏ အမူအရာအတိုင်း လိုက်ခေါ်ဝေါ်သောကြောင့် ရွာသားများက အလွန်ချစ်ခင်ကြသည်။

အချို့လူများကမူ လင်းမိသားစုသည် တကယ်မျက်စိကန်းနေကြောင်း၊ ဒီလောက် လုံ့လဝီရိယရှိသော ချွေးမနှင့် မြေးများကိုပင် နှင်ထုတ်ခဲ့ကြောင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့တစ်ယောက် လင်းမိသားစုသည် ရွာထဲတွင် နာမည်ကောင်းမရှိကြောင်း သိထားသည်။

အဒေါ်ဝမ်နှင့် သူမမိခင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်ကို တောင်ပေါ်သို့ တစ်လမ်းလုံးခေါ်ဆောင်သွားပြီး တောင်စောင်းသို့ ရောက်သောအခါမှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ခုနက ကျိန့်မိသားစု လာတာကို တွေ့လိုက်တယ်။ ရွာထဲက လူတိုင်းလည်း မလွယ်ဘူးပဲ။" မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်သည် တောင်းကိုချကာ အလုပ်စတင်လိုက်သည်။

ဤနေ့ရက်များတွင် အိမ်မှာ အဆင်ပြေပြေနေနိုင်လျှင် မည်သူကများ တောင်တက်ပြီး တောင်ယာရွက်တူးချင်မှာလဲ။

သူတို့ ခုနက တောင်တက်လာတော့ ဒီနေ့တောင်ပေါ်မှာ လူပိုများနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အားလုံးက ဝက်စာမြက်ရိတ်ဖို့တော့ မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်တယ်လေ။ အခုမှ နွေရာသီပဲရှိသေးတယ်၊ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်က လိုသေးတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ပိုးမွှားဘေးကျရောက်ခဲ့တော့ အိမ်တိုင်းမှာ စားစရာပိုလျှံတာ သိပ်မရှိဘူး။" လျိုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဤသို့သာမဟုတ်လျှင် သူမ၏အိမ်ထောင်ဦးစီးသည် အပြင်ထွက်၍ သူများအတွက် အလုပ်လုပ်ရန် မလိုပေ။ အိမ်ဆောက်ရင်း အမြင့်မှပြုတ်ကျ၍ သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လျိုရှီ၏ မျက်လုံးများ နာကျင်လာပြီး ငိုချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို အဒေါ်ဝမ်က မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ လင်းမိသားစု၏ တတိယသားကို သတိရနေသည်ကို သိသောကြောင့် အကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"တောင်သူလယ်သမားတွေက တောင်ကိုမှီခိုနေရတာဆိုတော့ အငတ်ဘေးတော့ မဆိုက်လောက်ပါဘူး။ မင်းရဲ့သမီးလေးလည်း အခုနေကောင်းသွားပြီဆိုတော့ နောက်ဆို အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်နိုင်မယ့်သူ ပိုများလာမှာပေါ့။ နေ့ရက်တွေက အမြဲတမ်း ရှင်သန်သွားမှာပါ။"

လျိုရှီသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သမီးဖြစ်သူကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် တံစဉ်ဖြင့် တောင်ယာရွက်များကို တူးနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဝမ်အိမ်က အစ်မကြီးပြောတာမှန်တယ်၊ သမီးလေး အခုသတိပြန်ကောင်းလာပြီဆိုတော့ နောက်ဆို သူမအတွက် သိပ်စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး...

"ဟုတ်တယ်။" လျိုရှီက ပြန်ဖြေပြီး အဒေါ်ဝမ်နှင့်အတူ အလုပ်ဆက်လုပ်လိုက်သည်။

အလုပ်လုပ်ရင်း အဒေါ်ဝမ်နှင့် သူတို့၏ သားကြီး ဝမ်ရွှမ်ကျစ်နှင့် သမီး ဝမ်အာ့ယာအကြောင်း စကားစမြည်ပြောကြသည်။

ဝမ်ရွှမ်ကျစ်သည် အိမ်ထောင်ပြုရန် အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်ကအခြေအနေမကောင်းပေ။ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်စုရန်အတွက် ဦးလေးဝမ်က သူ့ကို မြို့ပေါ်က သင်္ဘောဆိပ်သို့ ခေါ်သွားပြီး အလုပ်လုပ်ခိုင်းရန် စီစဉ်နေသည်။

ဝမ်အာ့ယာအတွက်မူ အဒေါ်ဝမ်က လျိုရှီ၏ အပ်ချုပ်ပညာသည် သာ့ရှီရွာတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်းပြောကာ လျိုရှီထံမှ အပ်ချုပ်ပညာသင်ယူစေလိုကြောင်း ပြောသည်။

လျိုရှီသည် သဘာဝအတိုင်း သဘောတူလိုက်ပြီး ဝမ်အာ့ယာ ဤညနေတွင် လာရောက်နိုင်ကြောင်းသာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တောင်ယာရွက်တူးရင်း အလုပ်လုပ်ရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ပြောဆိုနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။

သို့သော် သူမသည် လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သောကြောင့် ပိုဝေးသောနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်သွားသည်။

***