ပန်းထိုးပိုက်ဆံအိတ်လား? သူမကလေ?

"အမေခန့်မှန်းရသလောက်တော့ သမီးအခု အလုပ်လုပ်နိုင်ပြီ။ ဒီတစ်ခါ မြို့ကိုသွားရင် ပိုက်ဆံအိတ်တွေ ပိုယူလာကြမယ်၊ ပြန်လာရင် သမီးကို ပန်းထိုးသင်ပေးမယ်။" လျိုရှီက ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်များ တုန်ယင်သွားသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့။ အမေ၊ သမီးက ဒါနဲ့မသင့်တော်ဘူး..." သူမ၏ အရင်ဘဝ၊ တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က အခန်းဖော်တစ်ယောက် ကြက်ခြေခတ်ပန်းထိုးနေသည်ကို မြင်ဖူးသည်။ ဆိုင်ရှင်က လက်ဆောင်အဖြစ် အသေးတစ်ထည်ပေးခဲ့ရာ၊ သူမ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေစဉ် အခန်းဖော်က သူမကို ပေးခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူမသည် နာရီဝက်ခန့်သာ ကစားကြည့်ပြီးနောက် ဘေးသို့ ပစ်ထားလိုက်သည်။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထောက်ပံ့ရန် အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ရသောကြောင့် ထိုအရာကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။ ထို့အပြင် ပန်းထိုးခြင်းသည် အလွန်နှေးကွေးပြီး သူမကဲ့သို့ စိတ်မရှည်တတ်သူနှင့် မသင့်တော်ပေ။

လျိုရှီ တစ်ချက်ကြောင်သွားသည်။

"ဘာလို့မသင့်တော်ရမှာလဲ။ ဒီလက်မှုပညာကို သင်ယူထားပြီးရင် အိမ်ထောင်ကျပြီး ယောက္ခမအိမ်ကိုရောက်သွားတဲ့အခါ သူတို့က မင်းကို ပိုပြီးဂရုစိုက်လိမ့်မယ်။" ဟု ပြောပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ထပ်မံကိုင်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူမမိခင်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

"အိမ်ထောင်ပြုတယ်? ဘယ်သူနဲ့ လက်ထပ်မှာလဲ။ အဖေက သမီးကို အမေနဲ့ ရှောင်ကျစ်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပြန်လာခိုင်းခဲ့တာ။"

လျိုရှီ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်- "အမေ၊ ယွဲ့အာက အမေ့ကို ထားသွားတာကို သဘောတူလို့လား။"

လျိုရှီ၏ နှလုံးသား ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "သမီးက ၁၅နှစ်ရှိပြီ၊ ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားရတော့မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယခင်က သမီးလေးသည် သိပ်မထက်မြက်သောကြောင့် သူမကို လက်ထပ်မည့်သူသည် ကောင်းမွန်သော မိသားစုဖြစ်ချင်မှဖြစ်မည်။ သမီးလေး ဒုက္ခရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမဘေးမှာပင် ထားချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး သမီးလေးလည်း ဦးနှောက်ပြန်ကောင်းလာပြီ။ မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး သမီး၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။

"၁၅နှစ်က ငယ်ပါသေးတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချွဲနွဲ့စွာပြောရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေသည်။

၂၁ ရာစုတွင် သူမသည် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီးနောက် ၂၃ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်မှ သတ်မှတ်ထားသော အမျိုးသမီးများအတွက် အနိမ့်ဆုံးအိမ်ထောင်ပြုနိုင်သည့်အသက်မှာလည်း အသက် ၂၀ ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်တွင် အမျိုးသမီးများသည် ၁၅နှစ်တွင် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်သည်။

၁၅နှစ်ဆိုသည်မှာ ၂၁ ရာစုတွင် အထက်တန်းကျောင်းသား သို့မဟုတ် တတိယနှစ်ကျောင်းသားသာ ဖြစ်နေသေးသည်...

သူမမိခင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သဘောမတူသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်- "မဖြစ်မနေဆိုရင်လည်း အမေက သမီးအတွက် သားမက်တစ်ယောက်ခေါ်ပေးလိုက်ပေါ့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယွဲ့အာက အမေ့ကို ထားမသွားဘူး။"

လျိုရှီ တစ်ချက်ကြောင်သွားသည်။

"သမီးလေးရယ်၊ ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။" သူမ ပြုံးလျက်ပြောပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ပေ။

ထားလိုက်ပါတော့၊ သမီးလေး ဦးနှောက်ပြန်ကောင်းလာပြီ။ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ထားလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူမလည်း သမီးအတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းအချို့ စုဆောင်းရန် နည်းလမ်းရှာနိုင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီနှင့် ခဏတာ ချွဲနွဲ့ပြီးနောက် ပိုက်ဆံရှာသည့်အကြောင်းအရာကို လျိုရှီနှင့် ဆက်မဆွေးနွေးတော့ပေ။

အဓိကအချက်မှာ သူမ မြို့သို့ သွားမကြည့်ရသေးသောကြောင့် အကြံဉာဏ်မရှိသေးခြင်းဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အခုမှ စောသေးတယ်။ အမေ ပိုက်ဆံအိတ် ခဏထိုးလိုက်ဦးမယ်၊ အချိန်တန်ရင် နေ့လည်စာချက်ပေးမယ်။" မနက်ဖြန် မြို့သို့သွားရန် စဉ်းစားမိသောအခါ လျိုရှီသည် အလုပ်ကို အမြန်ပြီးစီးအောင်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

နံနက် ဆယ်နာရီရှိပြီဖြစ်ပြီး နေ့လည်စာစားချိန်အထိ နှစ်နာရီလိုသေးသည်။

စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခုပေါ်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို ကြည့်ကာ "အမေ ရှောင်ကျစ်ကို ခေါ်ထားပေး၊ သမီး အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့မိသားစုသည် သူမသည် အခြားကလေးများနှင့် မတူကြောင်းသိကြသည်၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အရင်က အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် ရွာထဲက ကလေးများအားလုံးက သူမကို အနိုင်ကျင့်ကြသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်ကျစ်သည် ထိုကလေးများနှင့် မကစားတော့ဘဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်တတ်လာသည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ။" လျိုရှီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟီး၊ အိမ်မှာ ပျင်းလို့ အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်မလို့။ စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ၊ ထမင်းစားမတိုင်ခင် ပြန်လာမှာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အာမခံလိုက်သည်။

သမီးလေး အခုမှ နိုးထလာသည်ကို သတိရပြီး အပြင်ဘက်အခြေအနေကို စူးစမ်းချင်မည်ဖြစ်သောကြောင့် လျိုရှီသည် သမီးကို လက်ပြလိုက်သည်။

"သွား သွား။"

"ဟုတ်ကဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို လျိုရှီထံသို့ ချက်ချင်းတွန်းပေးလိုက်ပြီး ကလေးငယ်က "အစ်မ" ဟု ခေါ်သည်ကို လျစ်လျူရှုကာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

လျိုရှီသည် သားငယ်ကို ဖမ်းကိုင်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းကို အားမလိုအားမရဖြင့် ယမ်းလိုက်သည်။

ဒီကောင်မလေး လူကသာကြီးနေတာ၊ ကလေးဆိုးတစ်ယောက်လိုပဲ...

***