အမဲလိုက်ဖို့ ခွင့်ပြုတယ်

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမမိခင်ကို လျင်မြန်စွာ ထောက်ပင့်လိုက်သည်။

လျိုရှီသည် စိတ်ကိုစုစည်းလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။

ဒီယောက်ျား၊ ကိုယ့်သမီးကို ဒီလောက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့အလုပ်ကိုတောင် လုပ်ခိုင်းရသလား။

"မင်းကို သွားခွင့်မပြုဘူး။" လျိုရှီသည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ သခင်ကြီးပေးတဲ့ လက်နက်နဲ့ သမီးက သားရဲကို အဝေးကနေ ပစ်သတ်နိုင်တယ်၊ အန္တရာယ်လုံးဝမရှိဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမမိခင်သည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်ပေးသေးပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အားမလိုအားမရဖြစ်သွားသည်။

"ဒီလိုလုပ်... အမေ၊ အများဆုံးတော့ သမီးက လအနည်းငယ်လောက်ပဲ အမဲလိုက်မယ်။ ဆောင်းရာသီကျရင်... ဆောင်းမဝင်ခင် ရပ်လိုက်မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် မလွှတ်ပေးသေးသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာက ပိုကောင်းလာသည်။

"အမေ၊ သမီးတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒီကျိုးပဲ့နေတဲ့အိမ်က သမီးတို့ကို ဒီဆောင်းရာသီကို ရှင်သန်ခွင့်ပေးနိုင်မလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို စိတ်ရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

လျိုရှီ၏ မျက်လုံးများ တုံ့ဆိုင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က လျင်မြန်စွာ အာမခံလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အမေနဲ့ ရှောင်ကျစ်အတွက် သမီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အန္တရာယ်ထဲမကျရောက်စေဘူး။"

လျိုရှီ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သုံးလပဲ။ စက်တင်ဘာလပြီးရင် အမေ မင်းကို တောင်ထဲဝင်ခွင့်မပြုတော့ဘူး။" သူမက ဆက်ပြောသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် တောက်ပလာသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ။" လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှေးခေတ်တွင် လပြက္ခဒိန်ကို အသုံးပြုသည်။ သူမမိခင်က စက်တင်ဘာလဟု ပြောသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ ပြက္ခဒိန်သစ်တွင် အောက်တိုဘာလဖြစ်သည်။ အောက်တိုဘာလပြီးနောက် ဆောင်းရာသီမတိုင်မီ တစ်လအလိုတွင်ရှိသည်။

သူမမိခင်က သူမကို သုံးလသာ အချိန်ပေးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းတွင် အနောက်တောင်တွင် သားရဲများ လှည့်လည်သွားလာနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်လလျော့သွားခြင်းသည် အမှန်တကယ် ဘာမှမဟုတ်၊ ထိုတစ်လကို အိမ်ဆောက်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။

"အမေ၊ အရင်ဆုံး စားကြရအောင်။ နေ့လည်ပိုင်းမှာ အသားနည်းနည်းချက်မယ်၊ အမေနဲ့ ရှောင်ကျစ်ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ သူမ စကားပြောနေစဉ် ပါးစပ်မှ တံတွေးများ ထွက်ကျလာသည်။

သူမလည်း လောဘကြီးသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် အစားအစာရှားပါးပြီး အသားကို မပြောနှင့်၊ တောင်ယာရွက်ပင် မကြာခဏ ဗိုက်ပြည့်လိုက် ဗိုက်ဆာလိုက်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ကလေးငယ်လေးသည် အသားစားချင်သည်ဟု ကြားသောအခါ ချက်ချင်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကိုဆွဲလိုက်သည်။

"သားလည်း အသားစားမယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ထကာ လင်းရှောင်ကျစ်၏ ခေါင်းကို ထပ်မံပုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အစ်မ မင်းတို့အတွက် အသားချက်ပေးမယ်။"

လျိုရှီသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ စားကြရအောင်" ဟု ပြောပြီး ထကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

ယနေ့နေ့လည်စာတွင် ဆန်ဖြူရှိပြီး ဟင်းကတော့ ကြက်ဥဖြင့်ကြော်ထားသော တောင်ယာရွက်ဖြစ်ကာ၊ လောင်ကန်းမားဖြင့် စားလျှင် အရသာရှိလေသည်။

ထို့နောက် အိမ်တွင် ပန်းကန်သုံးလုံးသာရှိသောကြောင့် လျိုရှီသည် ဟင်းများကို သပ်သပ်ထည့်မနေတော့ဘဲ ထမင်းနှင့်အတူ ပန်းကန်သုံးလုံးထဲသို့ တိုက်ရိုက်ခွဲဝေလိုက်ပြီး တစ်ယောက်လျှင် တစ်ပန်းကန်စီဖြစ်သည်။

ကျိုးပဲ့နေသော စားပွဲငယ်လေးကို ဝိုင်းရံကာ မိသားစုသည် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လျိုရှီသည် ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကိုယူပြီး သန့်ရှင်းရေးစတင်လိုက်သည်။

ကလေးငယ်လေးကိုလည်း ရေနွေးဖျောထားသော ရစ်ငှက်ကို အမွေးနုတ်ခိုင်းရန် ခေါ်လိုက်သည်။

မကြာမီက သူမမိခင်သည် ရစ်ငှက်များကို လုံးဝမသန့်ရှင်းတတ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်သဖြင့် "အမေ၊ ပိုက်ဆံအိတ် သွားထိုးနေလိုက်ပါ၊ သမီးတစ်ယောက်တည်း လုပ်လိုက်မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သူမ ကူညီနိုင်ခြင်းမရှိသည်သော်လည်း သူမသမီးသည် သွက်သွက်လက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"ကောင်းပြီ။" ထို့နောက် အပ်ချုပ်တောင်းကို သွားယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် အဒေါ်ဝမ်သည် ဝမ်အာ့ယာကို တံခါးဝသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့တစ်ယောက် ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ချက်ကြောင်သွားသည်။

"ယွဲ့အာ အကုန်ချက်ပစ်မလို့လား။" ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း အဒေါ်ဝမ်တစ်ယောက် ရင်ထဲအသည်းထဲကနေကို နာကျင်နေသည်။

ဒုတိယရစ်ငှက်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ဘယ်ကရလာမှန်း သူမမသိသော်လည်း၊ တစ်ကြိမ်တည်းမှာ ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်စားခြင်းသည် တကယ်ကို ဖြုန်းတီးရာကျလေသည်။

"ဟီးဟီး၊ ဒါ အကုန်မဟုတ်သေးဘူး။ နောက်ထပ် သုံးကောင်ကျန်သေးတယ်၊ ယုန်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ တောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ညွှန်ပြသောဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။

***