ရစ်ငှက်များကို သန့်စင်ခြင်း

တကယ်တော့ ခြင်းတောင်းထဲမှာ ရစ်ငှက်တွေ၊ ယုန်တွေ တော်တော်များများ ပါလာခဲ့သည်။

"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ ဘယ်လိုရလာတာလဲ။" အဒေါ်ဝမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမဘေးနားမှာရှိတဲ့ ဝမ်အာ့ယာရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း မယုံနိုင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့မိခင် လျိုရှီကတော့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ယွဲ့အာက သူ့အဖေဆီကနေ အမဲလိုက်ပညာ သင်ထားတာလေ။ မနက်တုန်းက ကျွန်မနဲ့ ရှောင်ကျစ်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပြီးတော့ သူ တောင်ပေါ်ပြန်တက်ပြီး အမဲလိုက်သွားတာ။"

ဒါက သူမနဲ့ သမီးဖြစ်သူကြားက ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်တယ်။

သူမသမီး တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်တာကို တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ လူတွေသိသွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာ အရင်ဖွင့်ပြောလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။

သူမသမီးပြောတာမှန်တယ်။ သူတို့မိသားစုဘဝက အခုလို ခက်ခဲနေမှတော့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရဦးမှာလဲ။

ဒါ့အပြင် အမျိုးသမီးမုဆိုးဖြစ်တာ ဘာမှားလို့လဲ။ သူတို့က ခိုးတာ၊ လုတာ၊ မကောင်းမှုလုပ်တာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး။ နောက်ပြီး ကျေးလက်တောရွာမှာ အမျိုးသမီးတွေ လယ်ထဲဆင်း အလုပ်လုပ်ကြတာက သာမန်အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပဲ။ တခြားသူတွေဆိုရင် သူတို့သမီးတွေလည်း အမဲလိုက်နိုင်ပါစေလို့တောင် ဆုတောင်းကြဦးမယ်။

သူမ သေချာစဉ်းစားပြီးသွားပြီ။ သူတို့မိသားစုမှာ ယောက်ျားသားမရှိဘူး။ နောင်တစ်ချိန် မိသားစုအခြေအနေကောင်းလာတဲ့အခါ၊ သူမသမီးအတွက် အိမ်ပါသမက်တစ်ယောက် ရှာပေးလိုက်မယ်။ ဒါဆိုရင် သူမသမီး အိမ်ထောင်ကျသွားလည်း သူမကိုထားပြီး ထွက်သွားမှာမဟုတ်တော့ဘူး။

"ဘာ?" အဒေါ်ဝမ် အံ့ဩသွားသည်။

လျိုရှီရဲ့ အပြုံးက ရပ်တန့်သွားတာကိုမြင်တော့၊ အဒေါ်ဝမ်လည်း သူ့အံ့ဩတဲ့အမူအရာကို အမြန်ဖယ်ရှားပြီး လျိုရှီကို ဘေးဘက်ဆွဲခေါ်ကာ အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

လျိုရှီက လင်းရှောင်ယွဲ့ မှာထားတဲ့အတိုင်း အဒေါ်ဝမ်ကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

အကြောင်းစုံကြားပြီးနောက်မှာတော့ အဒေါ်ဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြောက်ရွံ့တဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကတော့ ဒါကိုဂရုမစိုက်ဘဲ အဒေါ်ဝမ်ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။ "အမေက ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကို အထူးချက်ခိုင်းထားတယ်။ ဒီည အဒေါ်နဲ့ ဦးလေး၊ အစ်ကိုရွှမ်ကျစ်နဲ့ အာ့ယာတို့ကို ညစာကျွေးမလို့ပါ။"

အဒေါ်ဝမ်က အမြန်ငြင်းလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူးကွယ်။ မနက်ကပေးတဲ့ ရစ်ငှက်ဥတွေနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။"

"ဟဲဟဲ၊ အားမနာပါနဲ့ အဒေါ်ဝမ်ရယ်။ အရင်က ကျွန်မတို့မိသားစုကို အဒေါ်နဲ့ဦးလေး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာတွေကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ပါ။ အခု ကျွန်မလည်း နေကောင်းသွားပြီ၊ အရည်အချင်းလည်း ရှိလာပြီဆိုတော့ ကျေးဇူးဆပ်ခွင့်ပေးပါ" လို့ လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ..."

"တော်ပါပြီကွယ်၊ သူနဲ့ အားနာမနေပါနဲ့တော့။ လာ၊ ငါတို့ အပ်ချုပ်ကြရအောင်။ အစ်မကြီးနဲ့ အာ့ယာ ကျွန်မဆီက ပညာသင်ချင်တယ်ဆို" လို့ လျိုရှီက ပြုံးပြီး အဒေါ်ဝမ်ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"အယ်၊ ဒီလိုဘယ်ဖြစ်မလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါကူညီရမှာပေါ့။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောရင်း အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းကို ဝမ်အာ့ယာ လက်ထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ သူတစ်ယောက်တည်း နိုင်ပါတယ်။ ခုနက ကျွန်မသွားကူသေးတယ်၊ သူက ကျွန်မကိုတောင် မကူညီခိုင်းဘူး။" လျိုရှီက သမီးဖြစ်သူကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ် မကူညီပါနဲ့။ အဒေါ်တို့အလုပ်သာလုပ်ပါ။ ကျွန်မ ဒီနေ့လယ် ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး။ အေးအေးဆေးဆေးလုပ်လို့ရပါတယ်။"

"အိုက်ယား၊ လာပါ သွားရအောင်။" လျိုရှီက အဒေါ်ဝမ်ရဲ့ လက်ကိုထပ်ဆွဲလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်ရဲ့မျက်နှာမှာ အားနာမှုတွေ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။

"အာ့ယာ၊ ဒါဆိုရင် နင်ဒီမှာနေပြီး ယွဲ့အာကို ကူညီလိုက်ဦး။" သူမက ဝမ်အာ့ယာကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ တကယ်အကူအညီမလိုပါဘူး။ မနက်က အဒေါ်ပဲပြောတယ်မလား၊ အာ့ယာကို အပ်ချုပ်ပညာသင်ဖို့ ခေါ်လာတာဆို။ သူ့ပညာသင်ချိန်ကို မလွှဲလိုက်ပါနဲ့" လို့ လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"လာ၊ လာ။ ကျွန်မနဲ့လိုက်ခဲ့။" လျိုရှီက သားအမိနှစ်ယောက်ကို တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အမြန်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"သူတို့ကို ရေတိုင်ကီထဲ ထည့်ထားဖို့ မမေ့နဲ့နော်။" အိမ်အပြင်မထွက်ခင် အဒေါ်ဝမ်က သတိပေးလိုက်သေးသည်။

"သိပါပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ခြံဝန်းငယ်လေးရဲ့ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးမှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှိသည်။ ဒီနွေရာသီမှာ အဲ့ဒီသစ်ပင်အောက်က သက်ငယ်မိုးတဲထဲမှာထက်တောင် ပိုအေးမြနေသည်။ လျိုရှီက များသောအားဖြင့် အဲ့ဒီနေရာမှာ ပိုက်ဆံအိတ်တွေ ချုပ်လေ့ရှိသည်။

အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီးနောက် လျိုရှီက အဒေါ်ဝမ်နဲ့ ဝမ်အာ့ယာကို အဲ့ဒီနေရာဆီ ခေါ်သွားသည်။

အပြင်ဘက်က စကားပြောသံတွေကို ကြားရတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက ကွေးတက်သွားသည်။

သူမ ခြင်းတောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ခြင်းတောင်းနဲ့ အထဲကပစ္စည်းအားလုံးကို သူမရဲ့ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ ရစ်ငှက်တွေကို ဆက်လက်သန့်စင်ဖို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အမွေးတွေနုတ်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က ရေပုံးတစ်ပုံး၊ ပန်းကန်နှစ်လုံးကိုယူပြီး လင်းရှောင်ကျစ်ကို လက်ဆွဲကာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

***