အနီရောင်ခေါင်းစွပ်လေး ပုံပြင်

အိမ်ထဲမှာ နေရာကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး ရေရဖို့လည်း ခက်ခဲသည်။ စမ်းချောင်းဘေးမှာ သန့်စင်တာက ပိုကောင်းသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အိမ်ဘေးမှာ စမ်းချောင်းတစ်ခုရှိပြီး အဲ့ဒီမှာ အရိပ်လည်းရသည်။

စမ်းချောင်းဘေးရောက်တော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က ကောက်ရိုးခြောက်အချို့ကို ရှာပြီး မီးခြစ်နဲ့မီးညှိကာ ရစ်ငှက်ပေါ်က အမွေးနုတွေကို မီးမြှိုက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဓားမြှောင်နဲ့ ရစ်ငှက်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကိုခွဲကာ အတွင်းကလီစာအားလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

မစားနိုင်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို လွှင့်ပစ်ပြီး အူ၊ အသည်း၊ နှလုံး၊ အမြစ် စတာတွေကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပြီး ကလီစာတွေကို သန့်စင်လိုက်သည်။

သန့်စင်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့နေရာကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ပြာတွေကို ချုံပုတ်ထဲ ကန်ထည့်လိုက်ပြီး မလိုချင်တဲ့ ကလီစာတွေကို မြေမြှုပ်ကာ လင်းရှောင်ကျစ်နဲ့အတူ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်မှာ ထည့်စရာ ပန်းကန်ခွက်ယောက် မလုံလောက်တာရယ်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က သံသယမဝင်စေချင်တာရယ်ကြောင့် ကလီစာတွေကို ရစ်ငှက်အသားနဲ့အတူ ရောပြီးပေါင်းလိုက်သည်။

ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်က ခုနစ်ပေါင်၊ ရှစ်ပေါင်လောက် အလေးချိန်ရှိပြီး အိမ်ကအိုးနဲ့ဆို အိုးအပြည့်နီးပါးဖြစ်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ရေထည့်ပြီးနောက် အဖုံးအုပ်ကာ မီးမွှေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်ကတော့ သူမဘေးမှာထိုင်ရင်း ကျေနပ်တဲ့မျက်နှာနဲ့ သကြားလုံးကို စားနေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ရစ်ငှက်ပေါင်းရဲ့ မွှေးကြိုင်တဲ့ရနံ့က ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေထဲလွင့်ပျံလာတဲ့ အရသာရှိတဲ့ အနံ့က စားချင်စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နေပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သွားရည်ကျစေသည်။

သူမဘေးက လင်းရှောင်ကျစ်လည်း သူ့လက်ထဲက သကြားလုံးက အရင်လိုမချိုတော့ဘူးလို့ ခံစားလာရပြီး သူ့ရဲ့လှပတဲ့မျက်လုံးတွေက မီးဖိုချောင်ကို မကြာခဏ ကြည့်နေမိသည်။

ခြံထဲက သစ်ပင်ကြီးအောက်မှာ အပ်ချုပ်နေတဲ့ လူသုံးယောက်လည်း အဲ့ဒီအနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရပြီး အလုပ်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့ဘဝတွေက မလွယ်ကူဘဲ အသားမစားရတာလည်း အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က မီးဖိုထဲကို မကြာခဏ ထင်းထိုးပေးရင်း ထိုင်ခုံကို မီးဖိုနဲ့ဝေးရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အာရုံကိုလွှဲဖို့ လင်းရှောင်ကျစ်ကို "အနီရောင်ခေါင်းစွပ်နဲ့ မိန်းကလေး" ပုံပြင် ပြောပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်က စိတ်ဝင်တစားနားထောင်နေသည်။ ဝံပုလွေက အနီရောင်ခေါင်းစွပ်လေးရဲ့ အဘွားအဖြစ် ဟန်ဆောင်တဲ့အခန်းကို ကြားရတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့မောင်လေး ကြောက်သွားမှာကို မကြောက်ဘဲ ပုံပြင်ကို ဆက်လက်ပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြနေသည်။

သူမက သူ့မောင်လေးက လိမ်မာပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် လူစိမ်းတွေကို သတိထားတတ်ဖို့ ပုံပြင်တွေများများပြောပြသင့်တယ်၊ ဒါမှ လူဆိုးတွေက သူ့ကို မဖမ်းခေါ်သွားနိုင်မှာလို့ တွေးလိုက်သည်။

ပုံပြင်ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဆုံးမစကားပြောရမယ့် အချိန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဒီပုံပြင်ကနေ မင်းဘာသင်ခန်းစာရလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လင်းရှောင်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်လေးက ခေါင်းကုတ်ပြီး သူ့အစ်မကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... မုဆိုးက အရမ်းတော်တာပဲ။ ကျွန်တော် မုဆိုးလုပ်ချင်တယ်။ သူက အနီရောင်ခေါင်းစွပ်လေးနဲ့ သူ့အဘွားကို ဝံပုလွေကြီးလက်ကနေ ကယ်ခဲ့တယ်။"

ဟုတ်တယ်၊ သူက သူ့အစ်မလို တော်တဲ့မုဆိုးဖြစ်ချင်တယ်။ သူက တောကြက်တွေ၊ ယုန်တွေလိုက်နိုင်ပြီး သူ့မိသားစုအတွက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ချက်ပြုတ်ပေးနိုင်မှာ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြောင်သွားသည်။ ပြီးတော့မှ သူမလက်နဲ့ ကောင်လေးရဲ့ခေါင်းကို ဖွဖွလေးခေါက်လိုက်သည်။

"မုဆိုး ဟုတ်လား။ ငါက မုဆိုးလေ။ မင်းက ပညာတတ်ဖြစ်ပြီး ငါတို့မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ဆောင်ရမှာ။" သူမက ပြုံးရင်း ဆုံးမလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး။" ကောင်လေးက နာကျင်မှုမခံစားရပေ။ သူ့အစ်မရယ်နေတာကိုမြင်တော့ သူလည်း လိုက်ရယ်သည်။

"မရယ်နဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်နှာတည်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ကောင်လေးက ရယ်တာရပ်သွားသည်။

"ဒါဆို ပညာတတ်က မုဆိုးထက် ပိုကောင်းလား။" သူ့အစ်မက သူ့ကို မုဆိုးနေရာအတွက် ပြိုင်ဘက်အဖြစ် မလိုချင်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါ ကောင်လေးက စိတ်မကောင်းတဲ့အသံနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့။ ပညာတတ်က အမှားအမှန်ကိုသိတယ်၊ အမြင်ကျယ်တယ်၊ ပြီးတော့ ရာထူးကြီးကြီးရဖို့ စာမေးပွဲတွေတောင် ဖြေနိုင်သေးတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့မောင်လေးကို အကြံပြုလိုက်သည်။

"မုဆိုးလုပ်တာက ငါတို့မိသားစုကိုပဲ ကျွေးမွေးနိုင်တာ။ ပညာတတ်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ အရာရှိဖြစ်လာရင် ရွာတစ်ရွာလုံးနဲ့ လူတွေအများကြီးကိုတောင် ကျွေးမွေးနိုင်တယ်။"

ကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တောင့်တတဲ့အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆို သား ပညာတတ်ဖြစ်ချင်တယ်။" သူက ပြောလိုက်သည်။

***