ရစ်ငှက်သားအချို့ကို ပေးကမ်းခြင်း

"အစ်မက အတော်ဆုံးမုဆိုးပဲ။" သူက သူ့အစ်မရဲ့ ဘောင်းဘီကို လေးစားစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ကောင်လေးရဲ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ချပ်ရပ်နေတဲ့ ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

"အမေ၊ သွားစားကြစို့။" သူမက လျိုရှီကို ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်အဖြေကို မစောင့်ဘဲ၊ သူမ အဒေါ်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဒေါ်၊ ဦးလေးတို့ပြန်ရောက်ပြီလား သွားကြည့်ပေးပါဦး။ သူတို့ပြန်ရောက်ရင် လာစားဖို့ ခေါ်ခဲ့ပေးပါ။"

အဒေါ်ဝမ်က အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ "အိုက်ယား၊ မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ နင့်အမေကို ပြောပြီးသား၊ နည်းနည်းပြန်ယူသွားမယ်၊ ဒီမှာမစားတော့ဘူးလို့။"

ရစ်ငှက်တွေက တော်တော်များများရှိပေမယ့် အသားက ဈေးကြီးသည်။

သူတို့မိသားစုတစ်စုလုံး တကယ်လာစားရင် သူတို့အတွက် ဘာကျန်တော့မှာလဲ။

ဒါ့အပြင်၊ သူတို့မှာ ပန်းကန်၊ တူ၊ စားပွဲ၊ ထိုင်ခုံတွေ မလုံလောက်ဘူး။ လာစားရင် ကိုယ့်ပန်းကန်၊ ကိုယ့်တူကိုယ်တိုင် ယူလာရမှာ။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ရှက်စရာကောင်းလိုက်မလဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခဏရပ်သွားသည်။ သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရသည်။

"ဒါဆိုလည်း ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်အတွက် ပိုပိုသာသာထည့်ပေးလိုက်မယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် အိမ်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။" သူမက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"အိုက်ယို၊ တစ်ပွဲစာဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ဒီကောင်မလေးက သိပ်စိတ်ကောင်းရှိတာပဲ။" အဒေါ်ဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ချစ်ခင်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခပ်တိုးတိုးရယ်ပြီး ချက်ချင်း အိမ်ထဲဝင်သွားသည်။ ပြီးတော့၊ သူမ အိုးထဲကနေ ရစ်ငှက်သား ပန်းကန်ကြီးနှစ်လုံး အမြန်ခပ်ယူလိုက်သည်။

မီးဖိုက မီးမွှေးထားတာ အချိန်ကြာပြီဖြစ်လို့ ပန်းကန်တွေက မပူတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ရစ်ငှက်သားပန်းကန်နှစ်လုံးကို မပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။

"သွားကြစို့။ ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်။" သူမက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲက လူတွေက ရစ်ငှက်သားရဲ့ မွှေးရနံ့ကိုရပြီး အသားတုံးကြီးတွေကို မြင်တော့ သွားရည်မျိုချမိကြသည်။

"အာ့ယာကို ယူခိုင်းလိုက်ပါ။ ပန်းကန်တွေဆေးပြီး ပြန်ပို့ပေးလိုက်မယ်။" အဒေါ်ဝမ်က ဝမ်အာ့ယာကို ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်အာ့ယာက ယူဖို့ကြံနေတုန်း လင်းရှောင်ယွဲ့က တားလိုက်သည်။

"ကျွန်မပဲ လုပ်ပါရစေ။ ကျွန်မ မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားပြီး ပစ္စည်းရောင်းဖို့ အဒေါ်တို့အိမ်က ခြင်းတောင်းတစ်ခု ငှားချင်လို့ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ကောင်းပြီလေ။ သွားကြစို့။" အဒေါ်ဝမ်က နောက်ဆုံးမှာ ပြောလိုက်သည်။

ပြီးတော့၊ သူမ ဝမ်အာ့ယာနဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့အတူ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူတို့နှစ်ယောက်နောက်က လိုက်သွားသည်။ သူတို့ထွက်သွားရင်း သူမက နောက်လှည့်ပြီး သူမအမေနဲ့ မောင်လေးကို အော်ပြောလိုက်သည်၊ "အမေ၊ ရှောင်ကျစ်၊ ညစာစားဖို့ သမီးပြန်လာတာကို စောင့်ကြဦးနော်။"

လျိုရှီက သူမရဲ့အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ပြီး သူမကိုဆွဲနေတဲ့ သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "နင့်အစ်မကို စောင့်မနေချင်တော့ဘူး။ သူပြန်လာတာနောက်ကျရင် ဟင်းရည်ပဲ သောက်ရလိမ့်မယ်။" သူမက ခပ်တိုးတိုးရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ မမနဲ့အတူတူစားဖို့ စောင့်မယ်။" ကောင်လေးက ချက်ချင်းပြန်ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီ ရယ်မောမိသည်။

ဒီလိုကလေးတွေနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ဘာကိုကြောက်စရာလိုဦးမှာလဲ။

"ဟွန့်၊ အမေက သမီးကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ..." လင်းရှောင်ယွဲ့က စကားပြောနေရင်း အဝေးကို ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်ရဲ့အိမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့အိမ်နဲ့ မဝေးဘူး။ သူတို့ မီတာတစ်ရာလောက် တည့်တည့်လျှောက်သွားပြီး နောက်ထပ်ကုန်းစောင်းတစ်ခုကို ရောက်သွားသည်။

ဝမ်မိသားစုအိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဦးလေးဝမ်နဲ့ ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့လည်း ပြန်ရောက်နေကြပြီ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရစ်ငှက်သားပန်းကန်ကြီးနှစ်လုံး လာပို့တာကို သိလိုက်ရတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က သူမကို အထပ်ထပ်ကျေးဇူးတင်ပြီး အဒေါ်ဝမ်ကို မီးဖိုချောင်သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အတွက် တစ်ခုခုပြန်ယူလာခိုင်းသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က လက်မခံချင်ဘူး။ သူမက အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ "အဒေါ်ဝမ်က ကျွန်မတို့အိမ်ကို ပစ္စည်းတွေအများကြီး အမြဲပို့ပေးနေတာပဲ။ အတင်းအကျပ် ပစ္စည်းတွေပေးနေရင် ကျွန်မ နောက်တစ်ခါမလာတော့ဘူး။"

"ဦးလေး၊ ကျွန်မက ခြင်းတောင်းတစ်ခု ငှားဖို့လာတာပါ။ မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားမှာမို့လို့။ ဦးလေးတို့ လိုအပ်လား။"

"မလိုဘူး၊ ယူသွားလို့ရတယ်။" ဦးလေးဝမ်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်ကျစ်၊ မြန်မြန်သွားပြီး နင့်ညီမယွဲ့အာအတွက် ခြင်းတောင်းသွားယူပေးလိုက်။" သူက သူ့သားကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ရွှမ်ကျစ်က အမြန်သွားလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဦးလေးဝမ်ဆီက ပစ္စည်းအချို့ကို ထပ်ငြင်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့၊ သူမ အဒေါ်ဝမ်နောက်က မီးဖိုချောင်ထဲလိုက်သွားပြီး ပန်းကန်တွေကို ပြန်ယူလာခဲ့သည်။

နောက်တော့၊ ဝမ်ရွှမ်ကျစ် ယူလာတဲ့ ခြင်းတောင်းကိုယူပြီး သူမ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

အဒေါ်ဝမ်က ကြက်ဥခြင်းတစ်ခြင်း ထုတ်လာသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြေးထွက်သွားတာမြင်တော့ သူမနဲ့ ဦးလေးဝမ်တို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

***