အရသာရှိသော ရစ်ငှက်သား

"သူက လိမ္မာတဲ့ကလေးပါ။ အခုဆို ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိလာပြီဆိုတော့ လျိုရှီလည်း နောင်တစ်ချိန်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနေရတော့မှာပဲ။"

ဦးလေးဝမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ တတ်နိုင်သလောက် သူတို့ကို ကူညီသင့်တယ်။" ဦးလေးဝမ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့။" အဒေါ်ဝမ်က ဦးလေးဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဒါကို လုံးဝမကြားလိုက်ပေ။ သူမ ခြင်းတောင်းကိုယူပြီး အိမ်ကို အမြန်ဆုံးပြေးပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ပြီး ရစ်ငှက်သားစားချင်နေပြီ။ သူမ အသားစားချင်နေတာ အတော်ကြာပြီ။

အိမ်မှာ၊ လျိုရှီက မီးဖိုရှေ့က ထင်းတွေကို ရှင်းလင်းနေသည်။ သူမသမီးက သူတို့ ရစ်ငှက်သားကို သူမမပါဘဲ ကုန်အောင်စားမှာကြောက်နေသလို ပြေးပြန်လာတာမြင်တော့ သူမ မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘူး။

"အမေ၊ အခုမရှင်းသေးနဲ့။ စားကြရအောင်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ကျောပေါ်က ခြင်းတောင်းကို သူမရဲ့ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲ ထည့်ပြီး ရစ်ငှက်သားခပ်ဖို့ ပန်းကန်တစ်လုံးသွားယူလိုက်သည်။

သူတို့တစ်ယောက်စီ ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ယူပြီး စားပွဲငယ်လေးပေါ်မှာ တင်လိုက်ကြသည်။

"အမေ၊ စားကြမယ်။" ကောင်လေးက ရစ်ငှက်သားကိုမြင်ပြီး ရှင်းလင်းနေတဲ့ သူ့အမေကို စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်သည်။

"အေးအေး။" လျိုရှီက ပြုံးပြီး လက်ထဲက တံမြက်စည်းကို နောက်ဆုံးမှာ ချလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ သူတို့သုံးယောက် စားပွဲဆီရောက်လာပြီး စားသောက်ကြသည်။

အရသာက သိပ်ကို ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က အရင်ဆုံး စားပြီးသွားသည်။ အသားစားပြီးနောက် ဟင်းရည်ကိုပါ ကုန်အောင်သောက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမ မီးဖိုဆီသွားပြီး နောက်ထပ်တစ်ပန်းကန် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်က သူ့အစ်မကို အတုခိုးသည်။ အသားစားပြီးနောက် သူလည်း ဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ သူက ဆက်စားချင်သေးပေမယ့် သူ့ဗိုက်က ပြည့်သွားပြီဖြစ်လို့ သူ့အမေက တားလိုက်သည်။

လျိုရှီက ပန်းကန်တစ်ဝက်ထပ်ထည့်ပေမယ့် သူမ ဆက်မစားနိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က နောက်ထပ်တစ်ပန်းကန် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး နည်းနည်းအံ့ဩသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က နေ့ခင်းဘက် အမဲလိုက်ရင်း စွမ်းအင်တွေအများကြီးသုံးလိုက်ရလို့ ဒီလောက်များများစားတာက ပုံမှန်ပဲလို့ ရှင်းပြလိုက်သည်။ အဲ့ဒီအခါမှ သားအမိနှစ်ယောက် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ရစ်ငှက်သားနဲ့ ဟင်းရည်တတိယပန်းကန်ကို စားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ ဗိုက်ပြည့်သွားသည်။

ကောင်းမွန်တဲ့အစားအစာကိုစားပြီး ဗိုက်ပြည့်သွားတဲ့ ခံစားချက်က ဘဝက သိပ်ကိုအံ့ဩစရာကောင်းတယ်လို့ သူမကို ခံစားစေသည်။ သူမ အနာဂတ်မှာ အိမ်မှာ အသားကို ပိုပြီး မကြာခဏစားမယ်လို့လည်း အမြန်ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

စားပြီးနောက်၊ လျိုရှီက ကျန်တဲ့ ရစ်ငှက်သားနဲ့ ဟင်းရည်ကို ပန်းကန်တစ်လုံးထဲထည့်ပြီး သူမရဲ့ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူမက လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ အကြံအစည်အတိုင်း နောက်နေ့မနက် ခေါက်ဆွဲလုပ်စားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

ပြီးတော့၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေနဲ့ အိုးကိုဆေးပြီးမှ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရေနွေးတည်ခိုင်းလိုက်သည်။

"အမေ၊ သမီးတို့ရွာက မြို့နဲ့ဝေးလား။" မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားရမှာကို တွေးရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေသည်။

"မဝေးပါဘူး။" လျိုရှီက မီးဖိုကို ရှင်းလင်းပြီး တံမြက်စည်းကိုယူပြီး ကြမ်းပြင်လှဲလိုက်သည်။

"သွားရင် ဘယ်လောက်ကြာမလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လျှောက်ရင် လေးဆယ့်ငါးမိနစ်ပေါ့။" သာ့ရှီရွာက မြို့နဲ့ တကယ်မဝေးဘူး။ ရွာကထွက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ လမ်းမကြီးကို ရောက်လိမ့်မယ်။ နွားလှည်းနဲ့ဆိုရင် မြို့ကို မိနစ်သုံးဆယ်ပဲကြာမယ်။ မြင်းလှည်းနဲ့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ဆယ့်ငါးမိနစ်ပဲကြာမယ်လို့ သူမကြားဖူးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြောင်သွားသည်။

လေးဆယ့်ငါးမိနစ် ဟုတ်လား။ အကွာအဝေးက အနည်းဆုံး လေးကီလိုမီတာရှိလိမ့်မယ်။ ဒါက... သိပ်မဝေးပါဘူး။

"သယ်စရာပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မနက်ဖြန် စောစောထွက်ရမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားမပြောခင်မှာပဲ လျိုရှီက ပြောလိုက်သည်၊ "အမေ အဒေါ်ဝမ်ကို ပြောပြီးပြီ၊ မနက်ဖြန် မိုးမလင်းခင် ရှောင်ကျစ်ကို ပို့ထားမယ်လို့။ သူ့ကို နေ့တစ်ဝက်လောက် ကြည့်ခိုင်းထားမယ်။ အမေတို့ မြို့ကပြန်လာရင် သွားခေါ်ကြမယ်။"

"ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ နေ့လည်တုန်းက အမဲဘယ်လောက်ရခဲ့လဲ။"

လျိုရှီက သူမသမီး နေ့လည်က ယူလာတဲ့ အမဲတွေက အကုန်မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ဒါက မနက်ကရခဲ့တဲ့ ပမာဏထက် နည်းနေပုံရလို့ပဲ။

သူမက သမီးရဲ့လုပ်ရပ်ကို မကန့်ကွက်ဘူး။ အဲဒီအစား ဒါက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိသည်။ တခြားလူတွေက သူမသမီး ဒီလောက်အမဲလိုက်တော်တာကို သိရင် သူတို့က သူမကို အမြင်တစ်မျိုးနဲ့ ကြည့်ကြမှာ သေချာသည်။

***