ဝယ်စရာစာရင်း

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် ဝင်းပသွားသည်။

ထို့နောက်၊ သူမ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ပြီးနောက်၊ သူမသည် သူမ၏စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ တောဝက်နှင့် ၎င်း၏သွေးများကို သူမမိခင်၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲသို့ အမြန်ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။

သူမ တောဝက်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ သူမ၏မိခင်သည် သူမကို တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်သွားခွင့်မပြုချင်ပေ။ သူမ တောဝက်တစ်ကောင်နှင့် တွေ့ကြုံခဲ့သည်ကို မိခင်ဖြစ်သူ သိသွားပါက နောက်တစ်ကြိမ် သွားခွင့်မပြုတော့မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ထို့ကြောင့်၊ ထိုကောင်ကြီးကို အရင်ဆုံး ဖွက်ထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မနက်ဖြန် မြို့ထဲသို့ မည်သို့သွားရမည်ကို သိရှိပြီးနောက်၊ သူမသည် မြို့ထဲသို့သွား၍ တောဝက်ကို ကိုယ်တိုင်ရောင်းချနိုင်သည်။

"အမေ၊ အမေမြင်ရင် သိပါလိမ့်မယ်။" တောဝက်ကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်ကို လျိုရှီအား ပေးလိုက်သည်။ "အကုန်လုံး အထဲမှာပါ။"

လျိုရှီသည် သူမလုပ်နေသောအလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး နေရာလွတ်လက်စွပ်ကို ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူမ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။

အထဲတွင် တောယုန် ဆယ်ကောင်၊ တောကြက် ခြောက်ကောင်၊ သမင် နှစ်ကောင်၊ မြွေ ခြောက်ကောင်နှင့် တောကြက်ဥ သေတ္တာကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

"ဒါ... ဒါတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်။" အံ့ဩမှုပြေသွားပြီးနောက် လျိုရှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တည်းနဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ အစားအစာတွေကို အကုန်မဝယ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်မိတယ်။"

ယခု ရာသီဥတုက ပူနွေးနေသောကြောင့် စားသောက်ဆိုင်သည် နေ့ချင်းဝယ်၊ နေ့ချင်းချက်ပြုတ်မည်မှာ သေချာသည်။ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သည် နေ့စဉ် ဖောက်သည်အရေအတွက် အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ လက်ခံသောကြောင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များစွာ မလိုအပ်လောက်ပေ။

"ဒါဆိုရင် စားသောက်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်လောက် ထပ်သွားကြတာပေါ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့ကတော့ ဒါကို ပြဿနာလို့ မထင်ပေ။

"စကားမစပ် အမေ၊ မြို့ထဲမှာ စားသောက်ဆိုင် ဘယ်နှဆိုင်လောက်ရှိလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။

လျိုရှီ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုသည် ပြေလျော့သွားသည်။

"နာမည်ကြီးတာက သုံးဆိုင်ရှိတယ်၊ တခြားဆိုင်တွေလည်း အများကြီးပဲ။" သူမက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

သူမငယ်စဉ်က သူမ၏အဖေသည် သူမကို မြို့ထဲက စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့ဖူးသည်။ အတော်လေး စည်ကားခဲ့သည်။

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ သမီးတို့ တခြားစားသောက်ဆိုင်တွေကို အမြဲရောင်းလို့ရတာပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ပြီးတော့၊ သူမသည် ဒီစားသောက်ဆိုင်များနှင့် ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တည်ဆောက်နိုင်မလားဆိုသည်ကို ကြည့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်၊ အနာဂတ်တွင် သူမသည် သူတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လျိုရှီသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

"မနက်ဖြန် မြို့ထဲမှာ ဘာတွေဝယ်လို့ရမလဲ စဉ်းစားကြရအောင်။ သမီးတို့လည်း ပစ္စည်းတချို့ လိုအပ်နေတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ပြီးတော့၊ သူမသည် သူမ၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ ဘောပင်နှင့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး စာရင်းလုပ်လိုက်ရအောင်။"

ထို့နောက်၊ သားအမိနှစ်ယောက်သည် နောက်နေ့တွင် ဝယ်ယူရမည့်အရာများအကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က အရာအားလုံးကို ဝယ်ချင်သော်လည်း၊ လျိုရှီက တတ်နိုင်သမျှ ပိုက်ဆံချွေတာရန် ပြောသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ၏မိခင်ကို စိတ်မပူရန်နှင့် သူတို့မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ပိုက်ဆံရှာသည့်နည်းလမ်းကို စဉ်းစားပေးမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သူမသမီးကို ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုသာ ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးလိုက်ရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပိုက်ဆံကို သူမသမီးက ရှာဖွေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု သူမယောက္ခမက အိမ်ကပစ္စည်းများကို လာယူသွားမည်ကို မစိုးရိမ်ရတော့သည့်အတွက်၊ ပစ္စည်းများများဝယ်ခြင်းကို သူမ ကိစ္စမရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှည်လျားသော စာရင်းတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အရာအားလုံးအတွက် ပိုက်ဆံမလောက်ငှနိုင်ဟု တွေးမိသောကြောင့် စာရင်းကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ပစ္စည်းများကို ဦးစားပေးအလိုက် အုပ်စုဖွဲ့ပြီး စာရင်းကို အပြီးသတ်မပြုလုပ်မီ အနည်းငယ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် ကျန်သည့်ကိစ္စများတွင် မပါဝင်တော့ပေ။ သူမသည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ရေချိုးရန် ခေါ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမလည်း ရေချိုးခန်းသို့ ရေချိုးရန် သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့လည်း ရေချိုးခဲ့သည်။ သူမ ရေချိုးပြီးနောက် အဝတ်အစားလဲပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

ဒီနေ့က ရှည်လျားသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ခဲ့သည်။ မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် မနက်ဖြန်မှသာ အဝတ်လျှော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အိပ်ရာမဝင်မီ၊ သူမသည် မနက်ဖြန် အဝတ်အစားများ ဝယ်ရနိုင်သည်ဟု စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့တစ်ယောက်စီအတွက် တစ်စုံစီ ဝယ်ပေးမည်။

မိသားစုသုံးယောက်တွင် အဝတ်အစား နှစ်စုံစီသာရှိပြီး၊ ၎င်းတို့သည် အစုတ်အပြတ်များဖြင့် ချုပ်ထားသောကြောင့်၊ စုတ်ပြဲသွားပါက ပြန်ချုပ်၍မရနိုင်တော့ပေ။

အနာဂတ်တွင် သူမသည် တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏသွားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏အဝတ်အစားများသည် သေချာပေါက် စုတ်ပြဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန် မြို့ထဲသို့သွားရန် စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားရင်း၊ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နှလုံးသားနှင့်အတူ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

.......

နောက်တစ်နေ့။

လျိုရှီသည် နေမထွက်မီ အိပ်ရာမှထခဲ့သည်။

***