လှည်းကြုံစီးခြင်း

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယနေ့ မြို့ထဲသို့သွားရန် စိတ်ကူးဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရန် မီးမွှေးလိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲများ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏မောင်ကို သွားခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူတို့သုံးယောက် မနက်စာစားကြသည်။ ပန်းကန်များကို မဆေးကြဘဲ အပြင်ထွက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြသည်။

"အမေ ရှောင်ကျစ်ကို အဒေါ်ဝမ်အိမ်ကို ခေါ်သွားလိုက်မယ်။" လျိုရှီက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ သမီး ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး လမ်းဆုံမှာ စောင့်နေမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သမင်နှစ်ကောင်ကို ပခုံးပေါ်တွင်ထမ်းပြီး မကြာမီ ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကျောပိုးကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူမ မစောင့်ရသေးခင်မှာပင် လျိုရှီ ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး သူမ၏စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ ခြင်းတောင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် မလိုအပ်သော သံသယများကို ရှောင်ရှားရန်၊ သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို လက်စွပ်ထဲတွင် မထည့်ဘဲ၊ ပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင်သယ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင်၊ ရွာသူရွာသားများ အိပ်ရာထဲတွင် ရှိနေစဉ်၊ သားအမိနှစ်ယောက်သည် လမ်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

ရွာအပြင်သို့ ထွက်ခွာရာလမ်းတွင်၊ ခွေးဟောင်သံနှင့် ကြက်တွန်သံများမှလွဲ၍ သူတို့ မည်သူနှင့်မျှ မတွေ့ခဲ့ကြပေ။

ရွာမှထွက်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ ခဏလမ်းလျှောက်ပြီးနောက်၊ သူတို့ လူအချို့ကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။

ဤလူများအားလုံးနီးပါးသည် ခြင်းတောင်းများကို ကျောပိုးထားကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုသည် ကြိမ်ခြင်းများကို သယ်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့အားလုံးနီးပါးသည် မြို့ထဲသို့ ကုန်ပစ္စည်းများရောင်းရန် သွားကြသော လယ်သမားများဖြစ်ကြသည်။ အချင်းချင်း ရင်းနှီးသူအချို့သည် နှုတ်ဆက်ကြပြီး အတူတကွ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောကြသည်။

လမ်းပေါ်ရှိလူများသည် သားအမိနှစ်ယောက် များစွာသော သားကောင်များကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ သေးငယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် သမင်နှစ်ကောင်ကို ထမ်းထားသည်ကို မြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့သည် မေးခွန်းများမေးရန် လာကြသော်လည်း၊ လျိုရှီနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို ကောင်းစွာဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သွားသော နွားလှည်းကို မြင်သောအခါ တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခဏအနားယူပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ထပ် နွားလှည်းတစ်စီး ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"အမေ၊ ကျွန်မတို့ လှည်းကြုံစီးကြရင် မကောင်းဘူးလား။"

သူမထမ်းထားသော သမင်နှစ်ကောင်သည် အလေးချိန် ပေါင် ၈၀ ကျော်ရှိပြီး၊ သူမ၏ကျောပေါ်ရှိ ခြင်းတောင်းထဲမှ ယုန်နှင့် ရစ်ငှက်တို့သည် ပေါင် ၅၀ ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ဤအရာများကို ကျောပိုးပြီး အချိန်တိုအတွင်း လမ်းလျှောက်နိုင်သော်လည်း၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာတော့ မလျှောက်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင်၊ သူမ၏မိခင်သည် သူမထက် အားနည်းသည်။

သူမသည် အပြင်သို့ ပုံမှန်မထွက်သောကြောင့်၊ ဤမျှဝေးသောခရီးကို လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် ပင်ပန်းသည်။ ထို့အပြင်၊ သူမသည် ပေါင် ၂၀ ခန့်ရှိသော ရစ်ငှက်နှင့် ဥများကို သယ်ဆောင်ထားသောကြောင့်၊ သူမအတွက် ပို၍ပင် မခံနိုင်စရာဖြစ်နေသည်။

လျိုရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အင်း... အမေတို့ ရောက်တော့မှာပါ။" သူတို့သည် ခရီးတစ်ဝက်ကျော် လျှောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် လှည်းကြုံစီးရန် မတန်တော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ချထားသော သမင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေကို ရောင်းလိုက်ရင်၊ သမီးတို့ ဒီပိုက်ဆံကို ပြန်ရှာနိုင်ပါတယ်။"

ယခင်က၊ သူမသည် ရွာနွားလှည်းကို မစောင့်ခဲ့ခြင်းမှာ ရွာသားများက သူမ များစွာသော တိရစ္ဆာန်များကို အမဲလိုက်ခဲ့သည်ကို မသိစေချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူတို့သည် ရွာမှ အလွန်ဝေးကွာနေပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ ဤမျှလောက် စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ အမေတို့မှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အမေတို့ကို တင်ခေါ်ပေးနိုင်တဲ့ လှည်းတစ်စီး ရချင်မှရမှာ။ ရရင်တောင်မှ၊ လှည်းခက နှစ်ဆလောက် ဈေးကြီးနိုင်တယ်။" လျိုရှီက ပြောလိုက်သည်။

သူမလည်း မခံနိုင်တော့ပေ။ ပိုက်ဆံကို ချွေတာ၍မရနိုင်တော့ပုံရသည်။

"သုံးဆဈေးပေးရရင်တောင် စီးမှာပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောပြီး လှည်းတစ်စီးကို အမြန်တားလိုက်သည်။

မကြာမီ၊ နောက်ထပ် နွားလှည်းတစ်စီး ရောက်လာသည်။

လှည်းမောင်းသူသည် အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လှည်းပေါ်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးရှိပြီး၊ တစ်ယောက်စီတွင် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးစီ သယ်ဆောင်ထားသည်။ နေရာက အတော်လေးကျယ်ဝန်းပုံရသည်။

"လှည်းစီးမလား။" အဘိုးအိုသည် သူတို့မရောက်မီ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မတို့ ဒီပစ္စည်းတွေနဲ့ ချင်းရှီမြို့ကို သွားမှာပါ။ အဘိုး၊ ဘယ်လောက်ကျမလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ချိုသာစွာ မေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် ချွေးများရွှဲနစ်နေသော လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လျိုရှီကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့မိသားစုက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မြို့ထဲသို့ ကုန်ပစ္စည်းများရောင်းရန် တစ်လမ်းလုံး လွှတ်လိုက်ခြင်းကို သူ အနည်းငယ်အံ့ဩမိသည်။ ထို့အပြင်၊ သူတို့တွင် ပစ္စည်းများစွာရှိသော်လည်း၊ စီးစရာမရှိပေ။

"ကြေးပြားငါးပြား။" အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

***