မင်း ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရဲတာလဲ။

အဘွားလင်းသည် ပစ်မှတ်လွဲသွားတာကြောင့် အရှိန်နဲ့လဲကျသွားတော့သည်။

"အိုက်ယိုး" သူမသည် မြေပေါ်သို့ လဲကျပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ပြန်ထရပ်မည့်အစား၊ သူမသည် သူမ၏ပေါင်ကို ရိုက်ပြီး ငိုကြွေးမြည်တမ်းတော့သည်။

"အရိုအသေမဲ့တဲ့ ခွေးမ။ မင်းက ငါတို့မိသားစုကို ပျက်စီးအောင်လုပ်တော့မယ်။ ဘုရားသခင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကလေးကို အပြစ်ပေးပါ။"

ရွာသူကြီးသည် ဒရာမာကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အခြားသူများသည် အဘွားလင်းကို မသနားကြပေ။

မျက်နှာသာပေးလွန်းသော အိမ်ထောင်ဦးစီးကို မည်သူက စိတ်မဆိုးဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"အမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို လွှတ်ပေးပါ။" ရုတ်တရက်၊ လျိုရှီသည် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး အဘွားလင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် အဘွားလင်းကို ဦးချလိုက်သည်။

"အမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ယွဲ့အာကို လွှတ်ပေးပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါ။" လျိုရှီသည် ဦးချပြီး ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"ခင်ပွန်းရဲ့ ပိုက်ဆံကို ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးကို ပေးတာကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသမီးကို ရောင်းတာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုဘူး။"

"အမေပဲ ကျွန်မတို့ကို လင်းမိသားစုကနေ နှင်ထုတ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မတို့ လင်းမိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ကို လွှတ်ပေးပါ... ရှင့်ရဲ့သားအတွက်ကတော့..." လျိုရှီသည် ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်၊ သူမ၏အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး အားကောင်းသည်၊ ၎င်းသည် အဘွားလင်းကို ကြောင်သွားစေသည်။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများကိုလည်း ဝမ်းနည်းစေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် အဘွားလင်းက လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရောင်းရန် ငြင်းဆန်သောကြောင့် သူတို့ကို နှင်ထုတ်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားကြသည်။

အဘွားလင်းသည် ငွေကိုကျ လက်မလွှတ်နိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်မြေးမကို ရောင်းရန် လုံလောက်အောင် ရက်စက်သည်။ ထို့အပြင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ဖခင်သည် မကြာသေးမီကမှ သေဆုံးခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်သွားသည်။ သူမသည် သူမမိခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သိရှိပြီး သူမကို ထူမရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း၊ ယုတ်မာတဲ့ဟာမ။" ဤအချိန်တွင်၊ အဘွားလင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ လမ်းလျှောက်တုတ်ကို ကောက်ယူပြီး လျိုရှီကို ရိုက်ရန် အပြု။

လျိုရှီသည် မရှောင်တိမ်းဘဲ အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

"အမေ၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ကို လွှတ်ပေးပါ..." သူမသည် အဘွားလင်းကို ဆက်လက်ဦးချလိုက်သည်။

အဘွားလင်းသည် သူမကို ထပ်မံရိုက်ရန် အပြု၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြေးတက်ပြီး သူမ၏ လမ်းလျှောက်တုတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ရပ်စမ်း။" အခြေအနေသည် ထိန်းချုပ်မရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ၊ ရွာသူကြီးသည် အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျန်းကတော်နဲ့ တိန့်ကတော်၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ယောက္ခမကို မထူကြဘူးလား။" သူသည် လင်းမိသားစု၏ ချွေးမနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး အဘွားလင်းကို ထူရန် အလျင်အမြန် သွားခဲ့ကြသည်။ သိသာထင်ရှားစွာပင်၊ ၎င်းသည် ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သူမကို ခုနက ထူခဲ့လျှင်၊ သူတို့သည် နောက်ပိုင်းတွင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။

ထို့အပြင်၊ သူမသည် ငွေအားလုံးကို လင်းယွမ်ရှန်းကို ပေးခဲ့သောကြောင့် သူတို့ မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။

"မထဘူး။ ဒီခွေးမနှစ်ကောင် ဒီနေ့ ငွေနဲ့ တောဝက်ကို ငါတို့ဆီ ပြန်မပေးရင်၊ ငါ မထဘူး။" အဘွားလင်းသည် သူတို့ကို လှုပ်ရမ်းပြီး ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမသည် လမ်းလျှောက်တုတ်ကိုပင် မြှောက်ပြီး လျိုရှီကို ထပ်မံရိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရဲတာလဲ။" ရွာသူကြီးသည် အော်ဟစ်ပြီး အဘွားလင်းကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဤအချက်သည် အဘွားလင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"သူ့ကို ထူလိုက်။" ရွာသူကြီးသည် လင်းမိသားစု၏ ချွေးမနှစ်ဦးကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် သူမကို ထူရန် အလျင်အမြန် သွားခဲ့ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်၊ သူမသည် မခုခံခဲ့ပေ။

လျိုရှီသည် သူမကို ဆက်လက်ဦးချနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမကို သူတို့သုံးယောက်ကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားသည် နစ်မြုပ်သွားသည်။ ထို့နောက်၊ သူမသည် ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

တစ်ကြိမ်ဦးချပြီးနောက်၊ သူမသည် ရွာသူကြီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

***