လင်းသာ့ချွေ့

အဘွားလင်းသည်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"လင်းသာ့ချွေ့ကို သွားခေါ်လိုက်။ ဒီကိစ္စမပြီးမချင်း ငါတို့ မပြန်ဘူး။" ရွာသူကြီးက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ လင်းမိသားစုမှ မည်သူမျှ ပြန်မပြောရဲပေ။

"သွားလေ။" လင်းမိသားစုဝင်များ မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ရွာသူကြီးသည် ပထမဦးလေးလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ကျွန်တော် သွားလိုက်မယ်။" လင်းယွမ်ရှန်းက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရွာသူကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဘာမှမပြောပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများသည် စကားစမြည်ပြောဆိုလာကြသည်။

အဘိုးလင်းသည် ဘယ်တော့မှ ဘာမှတာဝန်မယူခဲ့သောကြောင့်၊ မိသားစု၏ကိစ္စအားလုံးသည် အဘွားလင်း၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်၊ သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ သူသည် မိသားစု၏အကြီးအကဲဖြစ်နေတုန်းပင်။

မည်သူမျှ မထွက်ခွာဘဲ ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုချင်ကြသည်။

ဤအတောအတွင်း၊ လျိုရှီနှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့သည် အဒေါ်ဝမ်နှင့် အခြားအမျိုးသမီးအချို့က အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံခဲ့ရသည်။

သူတို့မထွက်ခွာမီ၊ လျိုရှီသည် ရွာသူကြီးကို လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့ကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

မကြာမီ၊ လင်းယွမ်ရှန်းသည် သူ၏ဖခင် လင်းသာ့ချွေ့နှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်၊ လင်းယွမ်ရှန်းသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူ့အား ပြောပြခဲ့သည်။ သူရောက်သောအခါ၊ သူသည် အဘွားလင်းကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင်၊ သူသည် သူ၏ဇနီးသည် သူ၏တတိယချွေးမနှင့် သူမ၏ကလေးများကို ဤသို့ဆက်ဆံခြင်းကို သဘောမတူခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်၊ သူ၏တတိယသားသည် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ သူတို့သည် တတိယသား၏ငွေကို လင်းယွမ်ရှန်းအား ပေးရန် အမှန်တကယ်မလိုအပ်ပေ။

သို့သော်၊ သူမသည် သူမ၏နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန် အခိုင်အမာတောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ယခု၊ ကိစ္စသည် ရွာသူကြီး၏အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့မိသားစု၏ မကောင်းသတင်းသည် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

"ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။" ရွာသူကြီးသည် လင်းသာ့ချွေ့သည် သူ၏ဇနီးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာမှမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့သည်။

"ရွာသူကြီး ဒါက ငါ့အမှားပါ။ ငါ ငါ့မိန်းမကို ကောင်းကောင်းမဆုံးမခဲ့လို့ ငါ့မိသားစုကို အရှက်ရစေခဲ့တယ်။ ငါ သူ့ကို အခုပဲ ပြန်ခေါ်သွားပါ့မယ်။" လင်းသာ့ချွေ့က ပြောလိုက်သည်။

သူတို့မိသားစု၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ၊ သူတို့သည် သူတို့၏တတိယချွေးမကို အိမ်ထောင်စုမှ ထွက်ခွာခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ထို့အပြင်၊ ရှောင်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ကျစ်တို့သည် လင်းမိသားစု၏မြေးများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို လွှတ်ထား၍မရပေ။

ရွာသူကြီး၏ အကြည့်သည် လင်းသာ့ချွေ့ဘေးရှိ လင်းယွမ်ရှန်းဆီသို့ လှည့်သွားပြီး သူ၏အကြည့်သည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မအဖေရဲ့ အမွေနဲ့ လျော်ကြေးကို ပြန်ရအောင် ကူညီပေးပါ၊ ဒါမှ ကျွန်မတို့ လွတ်လပ်စွာနေထိုင်နိုင်မှာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဤကမ္ဘာ၏ဥပဒေများကို မသိသော်လည်း၊ ဤအရာသည် ဖြစ်နိုင်သင့်သည်။

"ဘာ။ မင်း ငါတို့ဆီက ပိုက်ဆံလိုချင်တယ်ဟုတ်လား။ ငါ့အလောင်းကို ကျော်သွားမှပဲရမယ်။" အဘွားလင်းသည် ဤအရာကိုကြားသောအခါ၊ သူမသည် ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ရွာသူကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ချက်ချင်း လင်းသာ့ချွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ နှလုံးသားသည် နစ်မြုပ်သွားသည်။ ထို့နောက်၊ သူသည် အဘွားလင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။

"အား။ ရှင် ကျွန်မကို ရိုက်ရဲတယ်။" အဘွားလင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်ပြီး လင်းသာ့ချွေ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အပြု။

သို့သော်၊ သူမသည် သူမ၏ချွေးမနှစ်ဦးထံမှ တားဆီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်ဆုတ်ချင်သော်လည်း၊ သူသည် ခုခံခဲ့သည်။

သို့သော်၊ လူတိုင်းသည် ၎င်းကို သတိပြုမိကြသည်။

အခြားသူများသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ယောက်ျားများသည် သူ့ကို သနားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ကြောက်တတ်ရတာလဲ။

လင်းသာ့ချွေ့၏ အမူအရာသည် ဆိုးရွားနေသည်။ လူအုပ်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင်၊ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်ကို လွတ်သွားသည်။

"သူ့ကို လွှတ်လိုက်။" သူသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဘွားလင်း သူမ၏လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ လင်းသာ့ချွေ့သည် သူမကို ထပ်မံရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဤရိုက်ချက်သည် ယခင်ရိုက်ချက်ထက် များစွာပိုမိုပြင်းထန်သည်။ ၎င်းသည် အဘွားလင်းကို ဟန်ချက် ပျက်စေလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့သည်။

လင်းမိသားစု၏ယောက်ျားများသည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏အိပ်မက်မှ နိုးထလာပြီး အဘွားလင်းကို ထူရန် အလျင်အမြန် သွားခဲ့ကြသည်။

အဘွားလင်းသည် ကြောင်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်လုပ်ရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။

***