အရာရှိဖြစ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်

သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ဆက်ပြောသည်၊ "ရှောင်ကျစ်က ထက်မြက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးက မိသားစုရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မမိဘတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပိုက်ဆံရှာပါစေ၊ သူက ကျောင်းတက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဟေး၊ ငါတို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲ။ ဘာကွာခြားလို့လဲ။ မင်းရဲ့ ငါးယောက်မြောက်ဦးလေး အောင်မြင်ရင်၊ သူက မင်းနဲ့ မင်းမောင်ကိုလည်း ကူညီမှာမဟုတ်ဘူးလား။" လင်းသာ့ချွေ့က ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း လင်းယွမ်ရှန်းကို လှောင်ပြောင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် လင်းသာ့ချွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘွားက သူ့ကို တစ်လကို ငွေ ခြောက်စပေးတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား၊ ဒါက မှင်၊ စက္ကူနဲ့ မှင်တုံးတွေအတွက်ငွေ မပါသေးဘူး။ ကျွန်မတို့ရွာက တခြားပညာတတ်တွေက တစ်လကို ငွေစ တစ်စ သုံးကြတယ်။"

လင်းယွမ်ရှန်း၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် နောက်မှ ရှင်းပြမည်ဟု အလျင်အမြန် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် အဘွားလင်းကဲ့သို့ပင် သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးရဲ့အခြေအနေက တခြားမိသားစုတွေနဲ့ ဘယ်လိုတူနိုင်မှာလဲ။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က စာမေးပွဲနီးပါးအောင်ခဲ့ပြီး၊ သူက နောက်နှစ်မှာ ထပ်ဖြေဆိုမှာဆိုတော့၊ ပြင်ဆင်ဖို့ ပိုက်ဆံပိုလိုတယ်။"

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကြသည်။

သူက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ရွာထဲမှာ စာမေးပွဲဖြေဆိုမယ့် တခြားပညာတတ်တွေလည်း ရှိတယ်။ သူတို့ကို အထင်သေးနေတာလား။

"ဟက်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခပ်တိုးတိုးရယ်လိုက်သည်။

အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့လူကို ဘယ်တော့မှ နှိုးလို့မရဘူး။

"လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကြားက အဆက်အသွယ်တစ်ခုတည်းနဲ့ စာမေးပွဲအောင်နိုင်တယ်လို့ထင်တာက ခင်ဗျားတို့ အရမ်းတုံးအလွန်းရာကျနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနည်းသာ အလုပ်ဖြစ်ရင်၊ ခွဲတမ်းကပြည့်တာ ကြာနေလောက်ပြီ။"

သူမ၏စကားများသည် အတော်လေးပြင်းထန်သည်၊ ရွာသူကြီးကို မျက်မှောင်ကြုတ်စေသည်။

လင်းယွမ်ရှန်း၏မျက်နှာသည် ပို၍ပင်ဖြူဖျော့နေသည်။

ဒီကောင်မလေးက သူ လိမ်လည်နေတယ်လို့ သွယ်ဝိုက်ပြောနေတာလား။ ဒီကောလာဟလ ပျံ့နှံ့သွားရင်၊ ဒါက သူ့ကို ပျက်စီးစေနိုင်တယ်။

မည်သူမျှ စကားမပြောမီ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်၊ ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးက အသက်ဆယ့်လေးနှစ်မှာ စာမေးပွဲဖြေခဲ့တယ်။ သူက နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့အရည်အချင်းတွေနဲ့ ရှေ့ဆက်နိုင်မယ်လို့ ရှင်တို့ ထင်နေတာလား။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က လှောင်ပြောင်စွာ ပြောသည်၊ "ပညာတတ်တစ်ဦးက အရာရှိဖြစ်ဖို့ ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်ရမယ်ဆိုတာ ရှင်တို့ သိလား။"

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် အဘွားလင်းတို့သည် အနည်းငယ်တွေဝေနေပုံရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ဆယ်နှစ်အရွယ်ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဒေါ်ကျန်း၊ ယုံကျစ်က ပညာတတ်တစ်ဦးက နောက်အဆင့်ကို ဘယ်လိုဆက်သွားလဲဆိုတာကို လူတိုင်းကို ပြောပြနိုင်မလား။ ပြီးတော့ သူက အရာရှိဖြစ်ဖို့ ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်ရမလဲ။"

အဒေါ်ဝမ်က သူမကို အဒေါ်ကျန်း၏ကလေးသည်လည်း ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်၊ သူသည် ဤအရာများကို သိသင့်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ဟုတ်တာပေါ့။ ယုံကျစ်၊ လူတိုင်းကို ပြောပြလိုက်။" အဒေါ်ကျန်းသည် ချက်ချင်း သူမ၏သားကို ရှေ့သို့တွန်းလိုက်သည်။

ကျန်းယုံကျစ်၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီရဲနေသည်။ သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရွာသူကြီးကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ လူသတ်လိုသော အကြည့်ကို အလျင်အမြန် ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အားပေးမှုအောက်တွင်၊ သူသည် ပြောသည်၊ "ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောခဲ့တာက..."

"အရာရှိဖြစ်ချင်ရင်၊ အနည်းဆုံး ပညာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ပညာရှိကြီးတွေအတွက် ခွဲတမ်းတစ်ခုရှိပြီး နေရာရဖို့ ခက်ခဲတယ်။ မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံရှိရင်၊ အလှူငွေတစ်ခုကို စဉ်းစားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး ငွေစ ၁ထောင် ကုန်ကျလိမ့်မယ်။ သာမန်မိသားစုတွေက လုံးဝမတတ်နိုင်ဘူး..."

ဤအရာကိုကြားသောအခါ၊ လင်းသာ့ချွေ့နှင့် အဘွားလင်းတို့သည် မေ့လဲလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

အရာရှိဖြစ်ဖို့ ဒီလောက်ခက်ခဲသလား။ ဒါက လင်းယွမ်ရှန်းပြောခဲ့တာနဲ့ မတူဘူးမဟုတ်လား။

***