သူတို့က တကယ်ပဲ လင်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေလား။

အခြေခံစာမေးပွဲကို တစ်နှစ်တစ်ခါ ကျင်းပတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ပြည်နယ်စာမေးပွဲကို သုံးနှစ်မှာ နှစ်ခါကျင်းပတယ်။ ပြီးတော့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို သုံးနှစ်တစ်ခါ ကျင်းပတယ်။

သုံးနှစ်။ အဲ့ဒီအချိန်ရောက်ရင် ကျောင်းသားအများအပြားက နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ဖြေဆိုကြလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် အရင်က စာမေးပွဲကျရှုံးခဲ့တဲ့သူတွေလည်း ပြန်ဖြေကြမှာ။ သူတို့အောင်ဖို့ ဘယ်လောက်အခွင့်အရေးရှိလဲ။

လင်းသာ့ချွေ့ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့မျက်နှာကို မြင်တော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ဆက်ပြောသည်၊ "အဘိုး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အံ့ဩနေတာလဲ။ အဖေ မတော်တဆမဖြစ်ခင်က အဘိုးကို ဒါတွေမပြောခဲ့ဘူးလား။"

"သူက ဒီလောက်အသေးစိတ်မရှင်းပြနိုင်ပေမယ့်၊ သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးတို့ နားမထောင်ရုံတင်မကဘူး၊ အဘွားက သူ့ကိုတောင် ရိုက်သေးတယ်။ သူက အဖေ့ကို မြို့ထဲသွားပြီး အိမ်တစ်လုံးပြင်ဖို့ ကူညီခိုင်းခဲ့တယ်။ အဖေက သူ့ဒဏ်ရာတွေကနေ မသက်သာသေးဘဲ ရှောင်ကျစ် ကျောင်းမတက်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်နေလို့ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးခဲ့တာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က မျက်လုံးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ။ ရှင်တို့က သူ့ရဲ့အသက်အတွက်ရတဲ့ပိုက်ဆံကိုယူပြီး ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးကို ပေးခဲ့တယ်။ ရှင်တို့က ကျွန်မကိုတောင် ရောင်းစားချင်သေးတယ်။ အမေက သဘောမတူလို့ ကျွန်မတို့ကို နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။"

"အဖေက ရှင့်ရဲ့သားအရင်းဟုတ်ရဲ့လားလား။ ရှောင်ကျစ်နဲ့ ကျွန်မက တကယ်ပဲ လင်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းမော့ပြီး လင်းသာ့ချွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်၊ ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးမေးတာက မိဘကိုမရိုသေရာကျသည်။

သို့ပေမယ့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ၊ တခြားသူတွေလည်း အတူတူပဲ တွေးနေကြသည်။

ဟုတ်တယ်။ အဘွားလင်းက သူ့ရဲ့တတိယသားကို အမြဲမကြိုက်ခဲ့ဘူး။ သူက လုပ်အားအများဆုံးသုံးပေးခဲ့သူဖြစ်ပေမယ့် အဆိုးဆုံးဆက်ဆံခံရသူလည်းဖြစ်တယ်။

သူ့အသက်အရွယ်မှာ၊ သူက သူ့အမေအရင်းဆီကတောင် အရိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါ့အပြင် သူက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး အလုပ်သွားခိုင်းခံရလို့ သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ သူ့သေဆုံးပြီးနောက်မှာ၊ သူ့ပိုက်ဆံကို သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို မပေးရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ညီကိုတောင် ပေးခဲ့ကြတယ်။ သူ့ကလေးတွေကို ရောင်းစားလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို အိမ်ကနေ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြတယ်။

သူ ဘယ်လိုငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်မှာလဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့အဖေက သူမကို ပြန်အသက်ရှင်စေပြီး သူမကိုတောင် ကုသပေးခဲ့တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။

ရွာသားတွေက သူတို့သာ လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့အဖေဆိုရင်၊ သူတို့က လင်းမိသားစုကို သေချာပေါက် လက်စားချေမှာပဲလို့ တွေးလိုက်ကြသည်။

လင်းသာ့ချွေ့က ယိုင်နဲ့ပြီး ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

အဘွားလင်းက အားနည်းနေပြီ။ သူ့ရဲ့ချွေးမနှစ်ယောက်က သူ့ကိုမထောက်ပံ့ထားရင်၊ သူက မြေပေါ်လဲကျသွားလောက်ပြီ။

သူမက သူ့ရဲ့တတိယသားရဲ့ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူက သူမဆီကိုလာပြီး သူ့ကို ဘာလို့ဒီလောက်ရက်စက်ရတာလဲလို့မေးတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုတောင် မက်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ယွမ်ရှန်းက မိသားစုရဲ့မျှော်လင့်ချက်ပဲ၊ သူမ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

ယွမ်ရှန်းက သူမကို ပိုပြီးပူဆာလေလေ၊ သူမက သူ့ရဲ့တတိယသားအပေါ်မှာ ပိုရက်စက်လေလေပဲ။

ရုတ်တရက်၊ အဘွားလင်းက လူအုပ်နောက်မှာ လူတစ်ယောက်ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ၊ သူမက အဲ့ဒီလူက သူ့ရဲ့တတိယသားမှန်း သိလိုက်သည်။

သူမက ကြောက်လွန်းလို့ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကာ တီးတိုးရေရွတ်ပြီး မေ့လဲသွားခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့၊ လင်းမိသားစုဝင်တွေက အဘွားလင်းကို အမြန်ထိန်းလိုက်ကြသည်။

သူမကို အမြန်နှိုးပြီး သူတို့က ထွက်သွားချင်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့၊ ရွာသူကြီးက လင်းသာ့ချွေ့နဲ့ သူ့သားလေးယောက်ကို နောက်မှာနေခဲ့ခိုင်းသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်နေသည်။

အဘွားလင်းနဲ့ တခြားသူတွေ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ၊ သူမက ရွာသူကြီးကို ထပ်ပြီးဦးချလိုက်သည်။

"ရွာသူကြီး ကျွန်မအဖေ သေတုန်းက တစ်ခုတည်းသောဆန္ဒက ကျွန်မမောင်လေးကို ကျောင်းသွားခွင့်ပေးဖို့ပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့အဖေရဲ့အမွေကို ပြန်ရအောင် ကူညီပေးပါ။"

ရွာသားများက ချက်ချင်း လင်းသာ့ချွေ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တချို့လူတွေက တိုးတိုးလေးဆွေးနွေးနေကြသည်၊ အဘွားလင်း မေ့လဲမသွားခင်က လင်းလောင်စန်းရဲ့နာမည်ကို ခေါ်တာကို သူတို့ကြားခဲ့တယ်လို့ ပြောကြသည်။ ဒါက သူမရဲ့အပြစ်ရှိစိတ်ရဲ့ ထင်ဟပ်မှုပဲ။

ရွာသူကြီးက သက်ပြင်းချပြီး လင်းသာ့ချွေ့ကို ကြည့်ဖို့လှည့်သွားခဲ့သည်။

***