အဘွားက ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးကိုပဲ သဘောကျတယ်

လင်းယွမ်ရှန်းသည် လင်းမိသားစုတွင် ပဉ္စမမြောက်သားဖြစ်ပြီး ရွာ၏ပညာတတ်ဖြစ်သည်။ လင်းမိသားစု ရှာဖွေရရှိသောငွေအများစုကို သူ့အတွက် သုံးစွဲခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူ၏ပညာရေးဖြင့် မိသားစုကို တိုးတက်စေနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ သူသည် အသက် ၁၆ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း စာမေးပွဲ မအောင်သေးပေ။ သူသည် ခရိုင်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သော်လည်း မြို့တော်စာမေးပွဲတွင် ကျရှုံးခဲ့သည်။

သို့ပေမယ့်၊ လင်းမိသားစုသည် သူ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး ထားဆဲဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် နောက်နှစ်တွင် စာမေးပွဲကို ထပ်မံဖြေဆိုမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူသည် လင်းမိသားစုထံမှ ငွေပိုမိုတောင်းဆိုခဲ့သည်၊ သို့မှသာ သူသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးကို သူ့အား အထူးသင်ခန်းစာများပေးရန် တောင်းဆိုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်သည် လင်းမိသားစုကို ခက်ခဲသောအခြေအနေသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။ သို့သော်၊ အဘွားလင်းသည် လင်းယွမ်ရှန်းအတွက် ငွေသုံးစွဲရန် အမြဲတမ်းဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

အဘွားလင်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ဖခင်ပိုင်ဆိုင်သော ငွေစ ၄၀ ကို လင်းယွမ်ရှန်းအား ပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူမကို အိမ်နီးချင်းရွာမှ မုဆိုးဖိုအိုကြီးတစ်ဦးထံ ရောင်းချပြီး ငွေပိုမိုရရှိရန်လည်း လိုလားခဲ့သည်။

လျိုရှီ၏ သက်စွန့်ဆံဖျား ကန့်ကွက်မှုမရှိခဲ့ပါက၊ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ရောင်းချခံရပြီးဖြစ်လောက်သည်။

သို့သော်၊ သူမ၏မိခင်သည် ဤအချက်ကြောင့် အဘွားလင်းကို လုံးဝစိတ်ဆိုးစေခဲ့ပြီး၊ သူတို့သုံးယောက်ကို နှင်ထုတ်ခံရခြင်းသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။

သူမမိခင်၏ ပန်းထိုးလုပ်ငန်းသည် ငွေအနည်းငယ်ရှာဖွေရန် လုံလောက်သောကြောင့်၊ လင်းမိသားစုသည် သူမနှင့် လုံးဝအဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်ရန် တကယ်မလိုလားခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား၊ သူတို့သည် သူမကို လက်လျှော့စေရန် အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ရန် သူတို့ကို စားစရာမရှိသော စုတ်ပြတ်နေသော အိမ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်စေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ သူမ၏မိခင်သည် လုံးဝမငြိမ်းချမ်းခဲ့ပေ။

ယခု သူမ ဘဝကူးပြောင်းလာပြီး၊ ငွေအတွက် အမဲလိုက်နိုင်သည်။ လင်းမိသားစုသည် ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ၊ သူတို့အတွက် အစီအစဉ်များရှိလာခဲ့သည်။

"ငါးယောက်မြောက်ဦးလေး၊ ရှင်တို့ ကျွန်မတို့ကို တကယ်ဂရုစိုက်ရင်၊ ဘာလို့ အိမ်ကနေ နှင်ထုတ်ခဲ့တာလဲ။ လင်းမိသားစုကနေ ထွက်ခွာပြီးနောက်၊ ကျွန်မတို့သုံးယောက် စားစရာမလုံလောက်၊ ဝတ်စရာအဝတ်အစားကောင်းကောင်းမရှိရုံတင်မကဘူး၊ ရှင်တို့က အချိန်နဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ဆီကနေ လုယက်ဖို့တောင် လာကြသေးတယ်..." လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ၏လက်စဖြင့် မျက်လုံးများကို သုတ်ရင်း သနားစရာကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများသည် အလွန်သနားကြသည်။ သူတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မိဘကိုမရိုသေသော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု မယုံကြည်ကြပေ။

"ရှောင်ယွဲ့..." လင်းယွမ်ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စကားပြောရန် အပြု။

သို့သော် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ပါဦး..." လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ၏နဖူးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သေချာကြည့်လျှင်၊ အနာဖေးတက်နေသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိမ့်မည်။

"အဘွားက ဒါကို တစ်နေ့က လုပ်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို တံခါးဆီကို တွန်းထုတ်ပြီး လဲကျစေခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်က ကျွန်မသေပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ပြန်အသက်ရှင်လာအောင် မကူညီခဲ့ရင်၊ ကျွန်မ အဘွားကြောင့် သေနေလောက်ပြီ။"

သေခဲ့တယ်တဲ့လား။

ဤစကားလုံးများသည် လူတိုင်း၏နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် အဘွားလင်းကို ကြည့်ပြီး အတင်းအဖျင်းများ စတင်ပြောဆိုကြသည်။

သူမ တကယ်သေဆုံးခဲ့လျှင်၊ အဘွားလင်းသည် လူသတ်သမားဖြစ်လိမ့်မည်။ ကိုယ့်မြေးအရင်းကို ဘယ်လိုများသတ်ဖို့ကြံနိုင်ရတာလဲ။

"ရှောင်ယွဲ့၊ မင်း နားလည်မှုလွဲနေတာ..." လင်းယွမ်ရှန်းသည် ပိုမိုမျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏စကားများသည် ဤမျှယုံကြည်လောက်အောင် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"မဟုတ်ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး လင်းယွမ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နေပြီ။ အဘွားက ကျွန်မတို့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး။ သူက ရှင့်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တယ်။ မဟုတ်ရင်၊ ဘာလို့ ငွေအားလုံးကို ရှင့်ကို ပေးမှာလဲ။ ကျွန်မတို့အားလုံး ငွေကို အဘွားဆီအပ်ခဲ့တယ်၊ သူက အားလုံးကို ရှင့်ကို ပြန်ပေးခဲ့တယ်။ အဖေ သေဆုံးပြီးနောက် လျော်ကြေးအဖြစ်ပေးခဲ့တဲ့ ငွေစ ၄၀ တောင် ရှင့်ကို ပေးခဲ့တယ်။ အမေ ပန်းထိုးလုပ်ငန်းကနေ ရတဲ့ငွေကိုတောင် ရှင်တို့ ယူခဲ့သေးတယ်။"

***