လင်းမိသားစု

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဈေးလျှော့ပေးဖို့ တောင်းတဲ့သူတွေကို ကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။ သူမက စကားပြောကောင်းပြီး သနားစရာဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။

လျိုရှီက အဝေးမှာရပ်ပြီး သူ့သမီးက အခြေအနေကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကိုင်တွယ်နေတာကို ကြည့်နေသည်။ သူမက ကျေနပ်မိသလို နည်းနည်းအားကျမိသည်။

အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ သူမက သူ့သမီးလောက်မတော်ဘူး။ အဒေါ်ဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကူညီနေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး၊ ကူညီသင့်တဲ့သူက သူမပဲလို့ တွေးမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ အရည်အချင်းမရှိဘူး...

ဒီလိုတွေးမိတော့၊ လျိုရှီ နည်းနည်းစိတ်ပျက်သွားသည်။

"အမေ။" ဒီအချိန်မှာ၊ ကောင်လေးက သူမရဲ့လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

လျိုရှီက ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့သားက သူမကို ပြုံးပြီးကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ပြုံးပြီး သူ့သားရဲ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

အသားဖြတ်သံတွေနဲ့ စကားပြောသံတွေက ခြံထဲမှာ ပြည့်နှက်နေသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝက်သားအများကြီး ရောင်းလိုက်ရသည်။

"လင်းရှောင်ယွဲ့၊ ခွေးမ။ လင်းမိသားစုရဲ့ တောဝက်ကို ဘယ်သူက နင့်ကို ထိခိုင်းလို့လဲ။" ရုတ်တရက်၊ စူးရှတဲ့အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝက်သားဝယ်တဲ့လူတွေက ကွဲသွားကြသည်။ သူမရဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်နဲ့ ဒုတိယအဒေါ်က လင်းမိသားစုက ယောက်ျားအချို့နဲ့အတူ သူမရဲ့အဘွားကို ထောက်ပံ့ရင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့တောဝက်ကြီး။" တောဝက်သားအများကြီး ဖြတ်ပြီး ရောင်းလိုက်ရတာကို မြင်တော့၊ အဘွားလင်းရဲ့ နှလုံးသားက နာကျင်သွားတယ်၊ သူမရဲ့အသားကို ဖြတ်ခံလိုက်ရသလိုပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ တောဝက် ဟုတ်လား။ ဒီအဘွားကြီးက နောက်နေတာလား။

"နင် ခွေးမလေး၊ ဘယ်သူက နင့်ကို ငါတို့တောဝက်ကို ရောင်းခိုင်းလို့လဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားမပြောခင်မှာပဲ၊ အဘွားလင်းက သူမဆီကို လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူမရဲ့ဒုတိယအဒေါ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ရှေ့က ပန်းကန်ထဲက ကြေးပြားအများကြီးကို မြင်တော့ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက လင်းလက်သွားပြီး၊ သူမက ယူဖို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့လက်တွေက မြန်ပြီး၊ သူမက ပန်းကန်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

သူမ ယူသွားတော့၊ လင်းမိသားစုဝင်အားလုံးက ပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကြေးပြားအများကြီးနဲ့ ငွေတောင်ပါနေတာကို မြင်တော့၊ သူတို့အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေက လောဘတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

"တောဝက်ရတာကို မင်းမိသားစုကို ဘာလို့မပြောတာလဲ။ မင်းအဘွားက အိမ်ထောင်ဦးစီးပဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို ပိုက်ဆံမပေးတာလဲ။" အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံကို မင်းအဘွားကိုပေးလိုက်။ ဘာလို့ ဒီလောက် အသိတရားမရှိတာလဲ။ နောက်ကျ မင်းအဘွားကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်လိမ့်မယ်။" ဒုတိယဦးလေးလင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်၊ သူမက နောက်ပြောင်စကားတစ်ခု ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။

ပြီးတော့၊ သူမက မယဉ်ကျေးစွာ နားကိုကလော်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မှားကြားမိတာလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လင်းမိသားစုကို လှောင်ပြောင်ပြီး ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူမရဲ့အသံက စူးရှနေသည်။

"အရင်က၊ ရှင်တို့ပဲ ကျွန်မတို့ကို အိမ်ကနေ နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ လင်းမိသားစုက ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။"

အကြီးဆုံးဦးလေးလင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စကားပြောဖို့လုပ်တုန်း၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မတို့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူးဆိုမှတော့၊ ဘာလို့ ရှင်တို့တွေက ကျွန်မတို့ကပဲ မိသားစုဝင်တွေလို စကားပြောနေတာလဲ။"

"ဒီပိုက်ဆံကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရှာခဲ့တာ။ လင်းမိသားစုနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ ဒီမှာ ရွာသားတွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေအများကြီးရှိတယ်။ ရှင်တို့တွေ ကျွန်မတို့ကို လုယက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြောလာကြသည်။

သူတို့က လင်းမိသားစုက သူတို့အပေါ်မှာ ရက်စက်တယ်ဆိုတာကို ကြာပြီသိခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က တကယ်ပဲ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရတယ်လို့ သူတို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

အခု သူတို့က တောဝက်ကနေ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှာနိုင်ခဲ့တော့၊ သူတို့က လုယက်ဖို့လာကြတယ်။

သူမက သူတို့ကို "လင်းမိသားစု" လို့ ရည်ညွှန်းတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး၊ ဒါက မိဘကိုမရိုသေရာကျပေမယ့်၊ သူမက သူတို့အပေါ်မှာ စိတ်ပျက်လို့ ပြောခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။

လင်းမိသားစုဝင်တွေက တခြားရွာသားတွေရဲ့ ဝေဖန်မှုတွေကို ကြားရတော့၊ သူတို့ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒုတိယဦးလေးလင်းက ဒေါသထွက်နေသည်။ သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဆူဖို့လုပ်တုန်း၊ သူ့ရဲ့ငါးယောက်မြောက်ညီက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဒါက အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတစ်ခုပါ။ ဘယ်သူကမှ မင်းတို့ကို အပြင်လူတွေလို မဆက်ဆံခဲ့ပါဘူး။ ငါတို့အားလုံး မင်းတို့ကို လွမ်းနေကြတာ။" ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးလင်းက ဝင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

***