အဒေါ်ဝမ်က သူမအတွက် ရပ်တည်ပေးခဲ့တယ်
Vol. 2 Ch. 38
သူတို့နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်မှာ အကြာကြီးမစောင့်ခဲ့ရဘဲ ဝမ်ရွှမ်ကျစ်က နောက်ထပ်မီးတိုင်တစ်တိုင်ထွန်းပြီး လီကန်းထျန်းနဲ့ လီလိရွှမ်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောဝက်တစ်ကောင်ကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။
ပြီးတော့၊ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ၊ ဦးလေးဝမ်နဲ့ လီကန်းထျန်းက တောဝက်ကို ကြိုးနဲ့ချည်ပြီး ပခုံးတုတ်နှစ်ချောင်းနဲ့ တောင်အောက်ကို သယ်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့ လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့အိမ်ကိုရောက်တော့၊ အဲ့ဒီမှာ လူတွေအများကြီးရှိနေပြီ။
ရွာသူကြီးနဲ့ သူ့ဇနီးလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။
သူတို့က လူလေးယောက် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောဝက်တစ်ကောင်ကို သယ်ပြန်လာတာကို မြင်တော့၊ သူတို့အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။
"လမ်းဖယ်ပေး။" ဦးလေးဝမ်က အော်ပြောပြီး တောဝက်ကို မြေပေါ်ပစ်ချလိုက်သည်။
လူတိုင်း ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက်၊ သူတို့က တောဝက်ကို ထပ်ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ဝက်က ဘယ်လောက်ကြီးလဲဆိုတာကိုမြင်ပြီး အံ့ဩနေကြသည်။
ဦးလေးဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အမူအရာပြလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်တာကို မြင်တော့၊ သူက လီကန်းထျန်းနဲ့ တခြားသူတွေကို အကြည့်ပေးပြီး သူတို့နဲ့အတူ ဝက်မွှေးရိတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ဖို့ သွားလိုက်သည်။
"ရှောင်ယွဲ့၊ မင်း တကယ်ပဲ ဒီဝက်ကို သတ်ခဲ့တာလား။" ရွာသူကြီးက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြင်နာပြီး မယုံနိုင်တဲ့အကြည့်နဲ့ အမြန်မေးလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ၊ အတိအကျတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ မြင်တုန်းက သူက ဒဏ်ရာရပြီး မထနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်ပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့တာကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မဆိုးဘူး။" ရွာသူကြီးက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ရွှမ်ကျစ်က မင်း ဝက်သားရောင်းချင်တယ်၊ ဈေးက အဆီသားကို ကြေးပြား ၁၈ ပြား၊ အသားချည်းကို ကြေးပြား ၁၃ ပြားလို့ ပြောတယ်။ ဒါက အမှန်လား။" ရွာသူကြီးက မေးလိုက်သည်။
ဒါကိုကြားတော့၊ လူအများစုက ဝိုင်းအုံပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ဟုတ်ကဲ့။ အမှန်ပါပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကပ်ရောဂါဖြစ်ခဲ့လို့ ရွာထဲကလူတိုင်း ခက်ခဲနေကြတယ်။ ကျွန်မ ဒီတောဝက်ကို ရခဲ့တာ ကံကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့အားလုံး အသားနည်းနည်းစားနိုင်ကြပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
ရွာသူကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက လင်းလက်သွားသည်။
"ကောင်းတယ်။ မင်း စိတ်ကောင်းရှိတယ်။" သူက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးကျူးကြသည်။ တချို့က သူတို့ ဘယ်လောက်ဝယ်ချင်လဲဆိုတာကိုတောင် ပြောနေကြပြီ။
"ကူညီချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလောက်ဈေးကြီးနေသေးတာလဲ။ ပြောတော့ကောင်းတယ်၊ မင်းက ဘုရားသခင်ရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို ကြောက်နေတာမဟုတ်လား။" ရုတ်တရက်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူမ ဘာမှမပြောခင်မှာပဲ၊ သူမနောက်ကနေ အဒေါ်ချန်ရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ဈေးကြီးတယ်ထင်ရင် မဝယ်နဲ့လေ။ မြို့ထဲက အဆီသားကို ကြေးပြား ၂၁ ပြားနဲ့ ရောင်းပြီး အသားချည်းက ကြေးပြား ၁၆ ပြားကျတယ်။ သူက အဲ့ဒါကို ၁၈ ပြားနဲ့ ၁၃ ပြားပဲတောင်းတာ။ မင်း ဘာတွေညည်းညူနေတာလဲ။"
အဒေါ်ဝမ်က ရေနွေးပုံးကို ဦးလေးဝမ်ဘေးမှာထားပြီး၊ ထရပ်ပြီး လူအုပ်ထဲကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။
"ရှောင်ယွဲ့က မုဆိုးကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူက ဒီမနက် မြို့ထဲက ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ကို ကုန်ပစ္စည်းတွေရောင်းဖို့ သွားခဲ့ပြီး စားဖိုမှူးလျိုရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုတောင် ရခဲ့တယ်။ ရှောင်ယွဲ့ဆီကဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲကုန်ကျကုန်ကျ လက်ခံမယ်လို့ ပြောတယ်။"
အဒေါ်ဝမ်က အဲ့ဒီကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ စကားတွေပြောတဲ့ အမျိုးသမီးကို မထီမဲ့မြင်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟွန်း။ မင်းက ရှောင်ယွဲ့က ဘုရားသခင်အပြစ်ပေးမှာကို ကြောက်လို့ ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းဖို့ဆုံးဖြတ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ မြို့ထဲက ရူယီ စားသောက်ဆိုင်က ဖောက်သည်တွေက သူအမဲလိုက်တာကို စားချင်လို့ မစောင့်နိုင်ကြဘူးဆိုတာကို မင်း အခုသိပြီလား။ ဒီတောဝက်ကို ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ကို ပို့လိုက်ရင်၊ တစ်ပေါင်ကို အနည်းဆုံး ကြေးပြား ၁၇ ပြားကနေ ၁၈ ပြားလောက် ကျမှာ။ ဒါက ငါတို့ကိုရောင်းတာထက် ပိုအမြတ်မရှိဘူးလား။"
ဒီစကားတွေ ပြောလိုက်တာနဲ့၊ လူတိုင်းက ချန်မိသားစုက အမျိုးသမီးကို ဆူပူကြတော့သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ဈေးကြီးတယ်ထင်ရင် မဝယ်နဲ့လေ။"
"..."
"ဟုတ်တယ်။ မဝယ်နဲ့။ သူ အသားတွေအကုန်ရောင်းကုန်တာကို ကြည့်နေလိုက်။" တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်ပြီးပြောလိုက်သည်။
အဒေါ်ချန်က ပုံမှန်အားဖြင့် ကြမ်းတမ်းပြီး ကြင်နာမှုမရှိဘူး။ ရွာထဲကလူအများစုက သူ့ကို မကြိုက်ကြတာ ကြာလေပြီ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို လှောင်ပြောင်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုလုပ် မယူဘဲနေနိုင်မှာလဲ။
အဒေါ်ချန်ရဲ့ မျက်နှာက နီရဲသွားတော့သည်။
***