ဒုတိယရွေးချယ်မှု

ရှောင်ယွဲ့က တောဝက်တစ်ကောင် ဖမ်းမိတယ်လို့ ပြောတုန်းက၊ သူက အတော်လေးကြီးမယ်လို့ သိခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက်ကြီးလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ပေါင် ၅၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိတဲ့ တောဝက်တစ်ကောင်က ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအရ အနည်းဆုံး ငွေစ ၆ စကနေ ၇ စလောက် တန်ဖိုးရှိတယ်။

ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို သနားလို့ ပေးခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင်၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောဝက်တစ်ကောင်ကို အလကားကောက်ရတဲ့ ကံကောင်းမှုမျိုး ဘယ်သူမှာရှိမှာလဲ။

"ဒီလောက်လေးသလား။ ကျွန်မ... မသိခဲ့ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဦးလေးဝမ်ကို ကြည့်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့။" ဦးလေးဝမ်က သေချာနေသည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒါကို ဘာလုပ်မလဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က အတွေးနက်နေဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းကြီးတယ်။ ရောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ မြို့ထဲက ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ကပဲ ဝယ်နိုင်မှာ။ မင်း သဘောတူရင်၊ ငါ နောက်ကျ ရွာသူကြီးအိမ်ကို နွားလှည်းငှားဖို့ သွားမယ်။ မနက်ဖြန် မင်းနဲ့အတူ ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ကို သွားနိုင်တယ်။"

ကျေးဇူးတင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဒါက အရမ်းအလုပ်ရှုပ်တယ်။ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိသေးလား။" သူမက မေးလိုက်သည်။ အမှန်တရားကတော့၊ သူမက ဦးလေးဝမ်ကို သူမ စိတ်ထဲမှာရှိပြီးသားအရာကို ပြောပြစေချင်သည်။

"ငါတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်လည်း ရောင်းလို့ရတယ်။ သာ့ရှီရွာမှာ အိမ်ထောင်စု ၁၀၀ နီးပါးရှိတယ်။ မိသားစုတိုင်း နည်းနည်းစီ ဝယ်နိုင်တယ်။" သူက ပထမရွေးချယ်မှုကို ပိုကြိုက်သည်။

ရွာထဲမှာ လူတွေအများကြီးရှိပေမယ့်၊ အသားအတွက် ပိုက်ဆံပေးချင်တဲ့သူက နည်းတယ်။ ဈေးပေါပေါနဲ့ရောင်းရင်၊ မြို့ထဲမှာရောင်းတာက ပိုကောင်းတယ်။

"ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်။ ရွာထဲကဘဝက မလွယ်ဘူး။ လူတိုင်း အသားအရသာမြည်းစမ်းနိုင်အောင် ကျွန်မ ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရောင်းမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ဦးလေးဝမ် အံ့ဩသွားသည်။

"ရူယီ စားသောက်ဆိုင်က တစ်ပေါင်ကို ကြေးပြား ၁၇ ပြားကနေ ၁၈ ပြား နဲ့ ဝယ်လောက်တယ်။" ဦးလေးဝမ်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အဆီသားကို တစ်ပေါင်ကို ကြေးပြား ၁၈ ပြား၊ အသားချည်းကို တစ်ပေါင်ကို ကြေးပြား ၁၃ ပြားနဲ့ ရောင်းမယ်။ ကျွန်မ ဒီနေ့ ဈေးထဲသွားတော့ သူတို့က ဝက်အဆီသားကို တစ်ပေါင်ကို ကြေးပြား ၂၁ ပြား၊ အသားချည်းကို ကြေးပြား ၁၆ ပြားနဲ့ ရောင်းတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြေးပြား ၃ ပြား သက်သာအောင် ရောင်းနိုင်သင့်တယ်။"

"ကောင်မလေး..." ဦးလေးဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့က နည်းနည်း ရက်ရောလွန်းတယ်လို့ ခံစားမိသည်။

"ရပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဦးလေးဝမ်ကို ပြုံးပြီးကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့မိသားစုက ရွာသားတွေနဲ့ ရှားရှားပါးပါး ဆက်ဆံတယ်။ ဒါက လူတိုင်းရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ အားကိုးစရာမရှိဘူး၊ အနာဂတ်မှာ သူတို့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှု လိုလိမ့်မယ်။"

ဦးလေးဝမ် ကြောင်သွားသည်။ သူက တစ်ခုခုကို တွေးမိပုံရပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ မင်း ငါ့ကိုယုံရင်၊ ငါ မင်းအတွက် ဒီကိစ္စကို စီစဉ်ပေးမယ်။" သူက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဦးလေးကို ယုံကြည်တာပေါ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မျက်နှာက လင်းလက်သွားသည်။ သူမက ဦးလေးဝမ် နားလည်သွားတာကို သိလို့၊ သူ့ကို အမြန်ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေတုန်း၊ ဝမ်ရွှမ်ကျစ်က မီးတိုင်တစ်တိုင်နဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောဝက်တစ်ကောင်ကို မြင်တော့၊ သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မီးတိုင်ကိုထားခဲ့ပြီး ရွာသူကြီးအိမ်ကိုသွား။ ဦးလေးကန်းထျန်းနဲ့ လိရွှမ်ကို လွှတ်ခိုင်း။ ပြီးတော့၊ ရွာသူကြီးကို လျိုမိသားစုက ဝက်သားရောင်းတယ်လို့ ကြေညာခိုင်းလိုက်။ အဆီသားက တစ်ပေါင်ကို ကြေးပြား ၁၈ ပြား၊ အသားချည်းက တစ်ပေါင်ကို ကြေးပြား ၁၃ ပြားကျတယ်။ ဝယ်ချင်ရင် အဒေါ်လျိုဆီသွားဆိုတာပါပြောလိုက်။"

လီကန်းထျန်းနဲ့ လီလိရွှမ်က ရွာသူကြီးရဲ့ အကြီးဆုံးသားနဲ့ မြေး အသီးသီးဖြစ်ကြသည်။ လီလိရွှမ်က သူတို့ ရွှမ်ကျစ်နဲ့ အသက်အရွယ်တူလောက်ရှိလို့၊ သူတို့နှစ်ယောက်က အတော်လေးကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိသည်။

ဒီတောဝက်က ပေါင် ၅၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိတယ်။ သူက အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့သားကလည်း အတော်လေးသန်မာတယ်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်သယ်နိုင်ခဲ့မှာ။ ဒါပေမဲ့၊ ရှောင်ယွဲ့က ရွာသားတွေနဲ့ မိတ်ဖွဲ့ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့၊ သူက သူမကိုယ်စား ရွာသူကြီးနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ အခွင့်အရေးယူလိုက်သည်။

သူတို့က ရွာသူကြီးရဲ့ အကာအကွယ်ရရင်၊ လင်းမိသားစုက သူတို့ကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဝမ်ရွှမ်ကျစ်က သူ့အဖေရဲ့ စကားတွေကို ကြားရတော့ နည်းနည်းအံ့ဩသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အဖေက စကားနည်းတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်လို့၊ သူက ထပ်မမေးခဲ့ဘူး။ သူက မီးတိုင်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပေးပြီး လရောင်အောက်မှာ တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားခဲ့သည်။

***