တောဝက်ကို ပြန်ယူလာခြင်း

ညနေ ၄ နာရီမှာ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီကို သူမနောက်ကျနိုင်တယ်လို့ ပြောပြီး လေးနဲ့မြားကိုင်ပြီး အိမ်ကထွက်သွားခဲ့သည်။

တောင်ထဲဝင်ပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က တောင်ရဲ့နောက်ဘက်ကို ပတ်သွားပြီး စမ်းချောင်းဆီကို တန်းသွားခဲ့သည်။

ည ၇ နာရီနီးပါးအထိ သူမ ပြန်မလှည့်ခဲ့ဘူး။

ဒီတစ်ခါ သူမ အတော်လေးဝေးဝေးလျှောက်ခဲ့တာကြောင့်၊ တောင်ရဲ့ရှေ့ဘက်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ၊ ကောင်းကင်က မှောင်နေပြီ။

တောင်ပေါ်မှာ တခြားဘယ်သူမှမရှိတာ သေချာသွားတော့၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က နေရာတစ်ခုကိုရွေးပြီး တောဝက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့၊ သူမက တောဝက်ရဲ့ခေါင်းပေါ်မှာ မြားဒဏ်ရာအနည်းငယ်လုပ်ပြီး သစ်ကိုင်းအချို့နဲ့ ဖုံးအုပ်ပြီးမှ တောင်အောက်ရှိ အိမ်ဘက်ကို ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ၊ စိုးရိမ်နေတဲ့ လျိုရှီက သူ့သားကိုကိုင်ပြီး သူမကို ရှာဖို့ထွက်လာနေသည်။ သူ့သမီး ပြေးပြန်လာတာကို မြင်တော့၊ သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျနေတာလဲ။" သူမက သူ့ကို ဆူလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ တောင်တွေထဲမှာ သားကောင်တွေအများကြီးရှိလို့ နောက်ကျသွားတာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ၊ ပြင်ဆင်ထားတော့၊ သမီး အကောင်ကြီးတစ်ကောင်ရခဲ့တယ်။" သူမက လျိုရှီနားကို ကပ်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဘာ?" လျိုရှီက သူမဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ဘူး။

"ခဏနေရင် သိပါလိမ့်မယ်။ သမီး အဒေါ်ဝမ်ရဲ့အိမ်မှာ ဦးလေးဝမ်နဲ့ ရွှမ်ကျစ်ရဲ့အကူအညီတောင်းဖို့ သွားမလို့။ စောင့်နေလိုက်ဦးနော်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

တခြားဘာမှမပြောဘဲ၊ သူမက လှည့်ပြီး အဒေါ်ဝမ်ရဲ့အိမ်ကို ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမ ဝမ်မိသားစုရဲ့အိမ်ကိုရောက်တော့၊ အဒေါ်ဝမ်က ရေခပ်ဖို့ အပြင်ထွက်လာတုန်း။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြေးလာတာကို မြင်တော့၊ သူမက အမြန်မေးလိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

"အဒေါ်၊ ဦးလေးနဲ့ ရွှမ်ကျစ် ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မ သူတို့ကို အရေးတကြီးတွေ့ဖို့လိုတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ အိမ်ထဲမှာရှိတယ်။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ သွားခေါ်ပေးမယ်။" အဒေါ်ဝမ်က အမြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမက လှည့်ပြီး အိမ်ထဲကို အော်ပြောလိုက်သည်၊ "အချစ်ရယ်၊ ရွှမ်ကျစ်။" သူမက အိမ်ထဲကို လျှောက်ဝင်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာမှာ၊ ဦးလေးဝမ်နဲ့ ရွှမ်ကျစ် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" သူတို့က အဒေါ်ဝမ်ကို မေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်။ ရှောင်ယွဲ့လေ၊ သူက ရှင်တို့နဲ့ အရေးတကြီးပြောစရာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောပြီး၊ အမြန်လှည့်ပြီး ဦးလေးဝမ်နောက်က လိုက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးကိုရောက်တော့၊ ဦးလေးဝမ် ဘာမှမမေးခင်မှာပဲ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မ တောဝက်တစ်ကောင် သတ်ခဲ့တယ်။ သွေးထုတ်ပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်မယူလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဦးလေးနဲ့ အစ်ကိုရွှမ်ကျစ် ကျွန်မနဲ့အတူ ပြန်ယူလာပေးနိုင်မလား။"

ဝမ်မိသားစုဝင်တွေ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဘာ? သူက တောဝက်တစ်ကောင် သတ်ပြီး သွေးတောင်ထုတ်ပြီးပြီလား။

"သွားကြစို့။" ဦးလေးဝမ်က ဝမ်ရွှမ်ကျစ်ကို ပြောပြီး ချက်ချင်း တံခါးအပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ဝမ်ရွှမ်ကျစ်က အမြန်လှည့်ပြီး သူ့ပစ္စည်းတွေ သွားယူလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်က သူတို့ အလျင်အမြန်ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး "အိုက်ယား" လို့ပြောလိုက်သည်။ ပြီးတော့၊ သူမက လျိုမိသားစုအိမ်ကို ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဦးလေးဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့နောက်ကလိုက်ရင်း သူမ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့၊ ကျွန်မ တကယ်မသတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး မတ်တပ်တောင်မရပ်နိုင်တော့ဘူး။"

"တောဝက်တွေက တောင်ရဲ့ရှေ့ဘက်ကို ရှားရှားပါးပါးလာကြတယ်။ မုဆိုးတစ်ယောက်က သူ့ကို တောင်တွေထဲကနေ မောင်းထုတ်လိုက်လို့ မင်းလက်ထဲရောက်လာတာဖြစ်နိုင်တယ်။" ဦးလေးဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ကံကောင်းတာပဲ။"

"ဟဲဟဲ၊ ဘုရားသခင်က ကျွန်မတို့မိသားစု ခက်ခဲနေတာကိုသိလို့ ကျွန်မကို တောဝက်တစ်ကောင် ပေးတာဖြစ်နိုင်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ဦးလေးဝမ် ရယ်လိုက်သည်။

"အခု မင်းက အရမ်းတော်နေပြီ၊ မင်းအမေက ပန်းထိုးပြီး ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှာနိုင်တယ်။ သူ့ဘဝက ပိုကောင်းလာမှာပဲ။" ဦးလေးဝမ်က အားပေးစကားပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မ ကြိုးစားလုပ်မှာပါ။"

သူမ ပြောရင်း၊ သူတို့က သူမ တောဝက်ကို ဖွက်ထားတဲ့နေရာကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ဦးလေးဝမ် မြင်လိုက်တော့၊ သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဒါက ပေါင် ၅၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိရမယ်။" ဦးလေးဝမ်က အော်ပြောလိုက်သည်။

***