အိမ်ပြန်ခြင်း

"သာ့ရှီရွာက မြို့နဲ့မဝေးပေမယ့် မင်းတို့မှာ ပစ္စည်းတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်။" အဘိုးအိုက နွားလှည်းမောင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

မနက်တုန်းက သူတို့ ဘယ်ရွာကလဲလို့ တွေးနေခဲ့တာ။ သာ့ရှီရွာဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

"ဟဲဟဲ၊ အဘိုးက ဘယ်ရွာကလဲ။ နွားလှည်းကို မကြာခဏမောင်းသလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးခွန်းကို သူ့ဆီပြန်လွှဲပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရွာဘေးက ရှန်ယန်ရွာကပါ။ မနက်ပိုင်းပဲ မောင်းတယ်၊ တစ်နေ့ကို လေးခေါက်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လင်းလက်သွားသည်။

"အချိန်က နေ့တိုင်း သတ်မှတ်ထားတာလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

အဘိုးအိုနဲ့ ခဏစကားပြောပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က နွားလှည်းတွေ အပြန်အလှန်သွားလာနေတာကို သိလိုက်ရသည်။ နွားလှည်းတွေက နေ့တိုင်းထွက်တယ်၊ တချို့က မနက်၊ တချို့က နေ့လည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်၊ ရွာကလူတွေက မြို့ထဲသွားဖို့ လမ်းမကြီးဘေးမှာ စောင့်ကြတယ်။ ပြန်ဖို့ဆိုရင်တော့ သစ်ပင်ကြီးအောက်မှာ စောင့်ကြတယ်။ နွားလှည်းတွေက လူပြည့်ရင် ထွက်သွားကြတယ်။ ဒါက လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ဘတ်စ်ကားစီးတာနဲ့ ဆင်တူတယ်။

"ဒါဆိုရင် နောက်ဆို မြို့ထဲသွားဖို့ နွားလှည်းတွေ စီးလို့ရပြီပေါ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ကောင်မလေး၊ မင်း မြို့ထဲကို မကြာခဏသွားဖို့ လိုသလား။" အဘိုးအိုက ပြုံးပြီးမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မတို့က မုဆိုးတွေပါ။ ကုန်ပစ္စည်းတွေရောင်းဖို့ မြို့ထဲသွားချင်တယ်။"

အဘိုးအိုနဲ့ ခဏစကားပြောပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က စပ်စုပြီး မေးလိုက်သည်၊ "အဘိုး၊ နွားလှည်းတစ်စီးဝယ်ရင် ဘယ်လောက်ကျလဲ။"

လှည်းစောင့်ရတာက အလုပ်ရှုပ်လိမ့်မယ်။ လူပြည့်ဖို့ စောင့်ရုံတင်မကဘူး၊ သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးလည်း မဆံ့နိုင်ဘူး။

ကိုယ်ပိုင်လှည်းတစ်စီးရှိရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ။ သူမ ကြိုက်တဲ့အချိန် ထွက်သွားလို့ရတယ်။ ဒါ့အပြင်၊ လှည်းကိုဖုံးဖို့ အမိုးလုပ်နိုင်ပြီး ကြိုက်သလောက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လို့ရတယ်။

လျိုရှီက သူမရဲ့သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးအို ရယ်လိုက်သည်။

"နွားတွေက ဈေးကြီးတယ်။ ဈေးက ငွေ ၆ စ ကနေစတယ်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် သုံးတဲ့ ဒီလိုနွားတွေဆိုရင်တော့ ငွေ ၁၀ စ ထက်ပိုကုန်ကျလိမ့်မယ်။"

"ငွေ ၁၀ စ..." လင်းရှောင်ယွဲ့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက နွားတစ်ကောင်ရဲ့ ဈေးပဲရှိသေးတယ်။ လှည်းဖိုးလည်း ပေးရဦးမယ်။ ငါ့လှည်းက အတော်လေး ရိုးရှင်းပြီး အကြမ်းခံတယ်။ ငါဝယ်တုန်းက ငွေ ၁ စ ပဲကုန်တယ်။ ထိုင်ခုံပါချင်ရင်တော့ အနည်းဆုံး ငွေ ၂ စ ကုန်လိမ့်မယ်။" အဘိုးအိုက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဒါဆို စုစုပေါင်း အနည်းဆုံး ငွေစ ၁၂ စ ကုန်ကျလိမ့်မယ်။ ငွေစ ၁၅ စလောက်နဲ့ဆိုရင်တော့ အတော်လေးကောင်းတဲ့ နွားလှည်းတစ်စီး ဝယ်နိုင်လောက်ပြီ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က အဘိုးအိုကို မြို့ထဲမှာ နွားလှည်းဝယ်လို့ရတဲ့ နေရာကို မေးလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေရင်း၊ မကြာခင်မှာပဲ ရောက်လာခဲ့သည်။

သားအမိနှစ်ယောက် လှည်းပေါ်ကဆင်းလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က လှည်းခပေးပြီး လျိုရှီနဲ့အတူ ရွာထဲကို လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

လမ်းမကြီးနဲ့ ဝေးရာကို လျှောက်သွားပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူမရှိတာ သေချာသွားတော့၊ သူမနဲ့ လျိုရှီက သူတို့ဝယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းအများစုကို သူတို့ရဲ့ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူတို့ ရွာထဲကို ပြန်လာခဲ့သည်။

ရွာထဲဝင်ပြီးနောက်၊ သားအမိနှစ်ယောက်က ရွာသားအများအပြားနဲ့ ဆုံခဲ့သည်။

သူတို့ခြင်းတောင်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ သိပ်မပါတာနဲ့ သူတို့ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ ဖုံးထားတာကို မြင်တော့၊ လူအများစုက သူတို့ကို မေးခွန်းမထုတ်ကြဘူး။

အဒေါ်ဝမ်ရဲ့ အိမ်ကိုရောက်တော့ ဝမ်မိသားစုက ညစာစားတော့မလို့ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်တော့၊ သူတို့က ချက်ချင်းပဲ ညစာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။

သူတို့ ငြင်းလိုက်သည်။ အိမ်မှာ လုပ်စရာတွေရှိသေးတယ်လို့ ပြောပြီး၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့အမေကို လင်းရှောင်ကျစ်ကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့၊ သူမက ခြင်းတောင်းလေးလုံးကို ဝမ်မိသားစုဆီ ပြန်ပေးပြီးမှ သူ့အမေနဲ့ မောင်လေးနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့၊ သူတို့မျက်နှာပေါ်က ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သစ်သားရေပုံးက မှောက်နေပြီး ရေခပ်ယောက်ချိုက မြေပေါ်ပစ်ချခံထားရသည်။ ထိုင်ခုံနှစ်လုံးထဲက တစ်လုံးက အပိုင်းပိုင်းဖြစ်နေပြီး၊ နောက်တစ်လုံးက ပိုဆိုးတဲ့အခြေအနေမှာရှိနေသည်။ လျိုရှီ ညက မီးဖိုရှေ့မှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ထားခဲ့တဲ့ ထင်းတွေလည်း ရှုပ်ပွနေသည်။

ကုတင်ပေါ်က စုတ်ပြဲနေတဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေက ဆွဲချပြီး မြေပေါ်ပစ်ချခံထားရပြီး ကုတင်ပေါ်က ကောက်ရိုးတွေလည်း ရှုပ်ပွနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဒေါသလှိုင်းတစ်ခု ထိုးတက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ပြီး အပြင်ကို ပြေးထွက်ဖို့လုပ်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ လျိုရှီက သူမကို ပြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။

***