ရူယီ စားသောက်ဆိုင်

သားအမိနှစ်ယောက်သည် သိသိသာသာ ပိုက်ဆံချွေတာနေကြသည်။ သူတို့ ရောက်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ဒါက အနည်းငယ်လမ်းလွှဲခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူက ဈေးနှုန်းအလွန်မြင့်မားစွာ တောင်းဆိုပါက သူတို့လက်မခံမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး။" လင်းရှောင်ယွဲ့ မဖြေကြားမီ၊ လျိုရှီက ပြုံးပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေပြီဖြစ်သည်။

ကြေးပြားငါးပြား။ ဒီဈေးနှုန်းက တကယ်ပဲ မများဘူး။ သူတို့ ကံကောင်းသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး။" လင်းရှောင်ယွဲ့ကလည်း ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် သားအမိနှစ်ယောက် ယဉ်ကျေးသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူလည်း အတော်လေး ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ သူသည် နွားလှည်းပေါ်မှဆင်းပြီး သူတို့ကို ကုန်ပစ္စည်းများ နွားလှည်းထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းကူညီပေးခဲ့သည်။

ခရီး၏ကျန်အပိုင်းသည် ပိုမိုလွယ်ကူသွားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လမ်းကိုကြည့်ရင်း အနားယူခဲ့သည်။

နွားလှည်းပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် သားအမိနှစ်ယောက်အပေါ် အလွန်သိချင်စိတ်ပြင်းပြကြပြီး၊ သူတို့၏ သားကောင်များအကြောင်းကို အဆက်မပြတ်မေးမြန်းကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် မည်သည့်ရွာမှဖြစ်သည်ကို မေးမြန်းကြသည်။

လျိုရှီသည် ပြုံးသော်လည်း မေးခွန်းကို မဖြေကြားခဲ့ပေ။

သူတို့ မဖြေကြားချင်သောကြောင့်၊ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လည်း နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မမေးကြတော့ပေ။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်၊ သူတို့သည် ချင်းရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်စွပ်ထဲရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ခုနစ်နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သည်။

နွားလှည်းပေါ်မှဆင်းပြီးနောက်၊ လျိုရှီသည် ငွေပေးပြီး သားအမိနှစ်ယောက်သည် ကုန်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ဝင်ရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြို့၏ စည်ကားမှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ပေါင်မုန့်၊ ခေါက်ဆွဲနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များရောင်းချသော လမ်းဘေးဈေးသည်မျိုးစုံ ရှိသည်။ အလွန်စည်ကားလှသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် သူမ၏သမီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် ပင်ပန်းမှုလျော့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

"အမေ၊ ရူယီ စားသောက်ဆိုင် ဘယ်မှာလဲ။ အရင်ဆုံး ကုန်ပစ္စည်းတွေ သွားရောင်းကြရအောင်။" မကြာမီ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့၏ရည်မှန်းချက်ကို သတိရပြီး လျိုရှီကို ပြောလိုက်သည်။

သူမတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ဤမျှလေးလံသော ကုန်ပစ္စည်းများဖြင့် မြင်ကွင်းကို မခံစားနိုင်ပေ။

ရူယီ စားသောက်ဆိုင်သည် ချင်းရှီမြို့တွင် အကြီးဆုံးစားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ချင်းရှီမြို့၏ အထင်ကရ အဆောက်အအုံတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

"ရှေ့ကလမ်းမှာပဲ။ သွားကြစို့။" လျိုရှီသည် သူမ၏နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

သားအမိနှစ်ယောက်သည် ရှေ့သို့လျှောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထူးခြားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

အဆောက်အအုံသည် သုံးထပ်မြင့်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုင်များထက် များစွာမြင့်မားသည်။

"အဲဒါ ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ပဲ။" လျိုရှီက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ဝင်းပသွားပြီး၊ သူမသည် သူမ၏ခြေလှမ်းများကို အမြန်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။

မကြာမီ၊ သူတို့သည် အဆောက်အအုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တွင်၊ ရူယီ စားသောက်ဆိုင်သည် ဖွင့်လှစ်ခြင်းမရှိသေးသော်လည်း၊ တံခါးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော အလုပ်သမားတစ်ဦး ရှိနေသည်။

သူတို့ကို တောရိုင်းသားကောင်အများအပြားကို တံခါးဝသို့ ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အလုပ်သမားသည် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်မတို့က မုဆိုးတွေပါ။ ရူယီ စားသောက်ဆိုင်က သားကောင်တွေ ဝယ်သလားလို့ မေးချင်လို့ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှေ့သို့တက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် အပူကြောင့် နီမြန်းနေပြီး၊ အလုပ်သမားသည် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။

"ဟုတ်၊ ဟုတ်၊ ဟုတ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က၊ မီးဖိုချောင်က အသားတွေ မလုံလောက်ဘူးလို့ ညည်းညူနေကြတယ်။ ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးမယ်။" အလုပ်သမားက နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။"

"ဒီသမင်နှစ်ကောင်က ပေါ့ပုံမရဘူး။ ကျွန်တော် ယူသွားပေးမယ်။" အလုပ်သမားသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ပိန်လှီသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် သမင်နှစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်ကို ကြည့်ပြီး လက်လှမ်းလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခဏရပ်သွားသည်။ "ရပါတယ်။ ကျွန်မ အားအင်ကြီးပါတယ်။"

အလုပ်သမားသည် သူ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းမိသွားသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး သူ အမြန်လမ်းပြလိုက်သည်။

ဘေးတွင်ရှိသော လျိုရှီသည် အလုပ်သမား၏ အမူအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သူမ ပြုံးပြီး သူမ၏သမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏သမီးသည် ဒါကို အလေးအနက်ထားပုံမရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် လွှတ်ထားလိုက်သည်။

မကြာမီ၊ သူသည် သားအမိနှစ်ယောက်ကို မီးဖိုချောင်နောက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ကို ညွှန်ကြားချက်များပေးပြီးနောက်၊ သူ ထွက်သွားခဲ့သည်။

စားဖိုမှူးလျိုသည် သူတို့ များစွာသော သားကောင်များ၊ အထူးသဖြင့် သမင်နှစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ အံ့ဩသွားသည်။

"သူတို့ သမင်သားအကြောင်း မေးနေကြတာ။ အခု ငါတို့ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။" သူက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ စားဖိုမှူးလျိုသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေပေါ်ရှိ သမင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် ခြင်းတောင်းထဲရှိ ယုန်နှင့် ရစ်ငှက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

***