ကျင်းရှို့စံအိမ်

လမ်းကြားမှထွက်ပြီး လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လမ်းမကြီးကို ကြည့်ပြီး၊ လမ်းကို မှတ်သားကာ၊ လျိုရှီနှင့်အတူ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။

အခုတော့ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသလို ခံစားရသည်။

ပေါင် ၁၀၀ ကျော်အလေးချိန်ရှိသော ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ သူတို့သည် ခြင်းတောင်းအလွတ်နှစ်လုံးကိုသာ သယ်ဆောင်ထားကြသည်။ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုင်အမျိုးမျိုးကို ကြည့်ရင်း၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူမ၏မိခင်သည် ရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားသောကြောင့်၊ မျက်ခြေမပြတ်စေရန် လိုက်ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို နှစ်ထပ်မြင့်သော ပန်းထိုးဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ပန်းထိုးဆိုင်ကို ကျင်းရှို့စံအိမ် ဟုခေါ်သည်။ ၎င်းသည် အတော်လေးတိတ်ဆိတ်သော လမ်းပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော်လည်း၊ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော လူများစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော လီနင်အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ပြီး ခြင်းတောင်းများကို ကျောပိုးထားသော လယ်သူမများ ရှိသည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်သော မြို့သူမြို့သားများလည်း ရှိသည်။ သို့သော်၊ သူတို့ကြားတွင် တူညီမှုတစ်ခုရှိသည်မှာ၊ ဝင်ထွက်သွားလာသော လူအားလုံးသည် အမျိုးသမီးများဖြစ်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကျင်းရှို့စံအိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက်၊ လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပိုမိုလွတ်လပ်သော ကောင်တာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကောင်တာတွင် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် အသက်ပိုကြီးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူတို့သည် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်စားထားပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအတွက် ငွေပေးချေမှုကို ဖြေရှင်းနေကြသည်။

လျိုရှီကို မြင်သောအခါ၊ အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ဝင်းပသွားသည်။ "အဒေါ်လျို၊ ပစ္စည်းတွေ လာပို့တာလား။" သူတို့က ပြုံးပြီး လျိုရှီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် အမျိုးသမီးငယ်ကို အခြားဧည့်သည်များကို လက်ခံရန် အမူအရာပြပြီး လျိုရှီကို လက်ခံရန် လှည့်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" လျိုရှီက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမသည် အမြန် ပိုက်ဆံအိတ် ၄ လုံးကို ထုတ်ပြီး ကောင်တာပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူမသည် နောက်ထပ် ကြေးပြား ၂၀ ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ပိုက်ဆံအိတ်အလွတ် နှစ်ဆယ်ပေးပါ။" လျိုရှီက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယိုဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးသည် ပိုက်ဆံကို လက်မခံဘဲ၊ ပြုံးပြီး ပန်းထိုးဆိုင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသော လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဒေါ်၊ ဒီအမျိုးသမီးလေးက..." သူမသည် မေးနေသော်လည်း၊ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းပြီးဖြစ်သည်။

"အော်၊ ဒါက ကျွန်မသမီး ရှောင်ယွဲ့ပါ။ သူက မြို့ထဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာ။ သူ့အတွက် အရာအားလုံးက အသစ်အဆန်းဖြစ်နေတယ်။" လျိုရှီက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ သူမ စကားပြောနေစဉ်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏မိခင်ကို ပြုံးပြပြီး သူမဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ မမရှောင်ယို။" သူမက ချိုသာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အော်၊ မင်္ဂလာပါ ညီမလေးရှောင်ယွဲ့။" ရှောင်ယို၏ အပြုံးသည် ပိုမိုရွှင်လန်းလာပြီး၊ သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပျော်ရွှင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ပန်းထိုးတတ်လား။ ပိုက်ဆံအိတ်အလွတ်တချို့ ယူပြီး စမ်းကြည့်ချင်လား။" ရှောင်ယိုက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အများအားဖြင့်၊ ဤနေရာတွင် အလုပ်မယူမီ၊ ရိုးရှင်းသော အကဲဖြတ်မှုတစ်ခုကို ဖြေဆိုရသည်။ သို့သော်၊ လျိုမိသားစု၏ ပန်းထိုးစွမ်းရည်သည် နက်ရှိုင်းပြီး၊ ရှောင်ယိုသည် လျိုရှီ၏သမီးသည်လည်း ပန်းထိုးစွမ်းရည်တွင် အလွန်ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်လက်ခါယမ်းပြီး၊ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

"ဟားဟား။" ရှောင်ယိုသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အပြုအမူကြောင့် ရယ်မောမိသည်။

"သူ့ကို မေ့လိုက်ပါ။ သူက ဒီအလုပ်အတွက် မသင့်တော်ဘူး။" လျိုရှီသည် သူမသမီးကို ကြည့်ပြီး ရှောင်ယိုကို ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများတွင် သနားခြင်းအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက်၊ ရှောင်ယိုသည် လျိုရှီ ကောင်တာပေါ်ရှိ ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် ကြေးပြားများကို ကြည့်သည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်ကို သူမ သိသောကြောင့်၊ ပြုံးပြီး ပစ္စည်းများကို ယူလိုက်သည်။

သို့သော်၊ သူမသည် လျိုရှီကို ပိုက်ဆံအိတ်အလွတ်များကို ချက်ချင်းမပေးဘဲ၊ "အဒေါ်၊ ပိုက်ဆံအိတ်ချုပ်တာက သိပ်မဝင်ငွေမရဘူး။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ပိုကြီးတဲ့အလုပ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဒေါ် စမ်းကြည့်ချင်လား။"

လျိုရှီ ခဏရပ်သွားသည်။

"ဘယ်လို ပိုကြီးတဲ့အလုပ်လဲ။" သူမက မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယို၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ခဏစောင့်ပေးပါ။" သူမက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် လှည့်ပြီး အံဆွဲတစ်ခုမှ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ ၎င်းကို ဖြန့်ပြီး လျိုရှီကို ပြသလိုက်သည်။

***