နွားလှည်းဖြင့် ပြန်လာခြင်း

"ဒါဆိုရင်... ကျွန်မ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပေါက်စီ ရှစ်လုံး၊ အသားပေါက်စီ ရှစ်လုံးနဲ့ ပေါက်စီအလွတ် ကိုးလုံး ယူမယ်။ အသားပေါက်စီ လေးလုံးကို သီးသန့်ထုပ်ပေးပြီး ကျန်တာတွေကို အတူတူထုပ်ပေးပါ။ ကျွန်မတို့ ယူသွားချင်လို့ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ များစွာဝယ်ယူနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ပေါက်စီဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် သူမနောက်ရှိ လျိုရှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုရှီ ဘာမှမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီ ကောင်မလေး၊ ခဏစောင့်ပါ။" ထို့နောက် သူသည် အမြန်ထုပ်ပိုးမှုများ စတင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပေါက်စီဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ အမူအရာကို မြင်ပြီး သူမ၏မိခင်ကို အပြုံးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအရာကိုမြင်သောအခါ၊ သူမ၏မိခင်သည် သူမကို နောက်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ယနေ့ရရှိသော ပိုက်ဆံအားလုံးကို သုံးဖြုန်းချင်နေသလား။

အလွန်လျင်မြန်စွာပင်၊ ဆိုင်ရှင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ လိုချင်သောအရာအားလုံးကို ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးပေးခဲ့သည်။

"ဒီမှာ၊ စုစုပေါင်း ကြေးပြား ၃၇ ပြားပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရေတွက်ကြည့်ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲတွင် ကြေးပြားတစ်ဆုပ်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ပိုက်ဆံကိုယူပြီး မှန်ကန်ကြောင်း သေချာစေရန် ရေတွက်ခဲ့သည်။

"ပြဿနာမရှိဘူး။ ဒီမှာ၊ ယူလိုက်ပါ ကောင်မလေး။" ထို့နောက် သူသည် ပေါက်စီများကို ပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ၎င်းတို့ကို မယူဘဲ၊ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ လျိုရှီသည် ပြုံးပြီး ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ပေါက်စီများကို လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူတို့သည် ပေါက်စီဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ သွားဝယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့မိသားစုတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင် တစ်ပင်မှ တကယ်မရှိတာကြောင့် ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

လျိုရှီသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဝယ်ယူရာတွင် ပိုမို ရက်ရောခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲတွင် မပုပ်သိုးနိုင်သည်ကို သူမ သတိရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝက်သား ပေါင်အနည်းငယ်ကို သွားဝယ်ပြီးမှ လျိုရှီက သူမကို မြို့တံခါးသို့ သွားရန် ခေါ်ခဲ့သည်။

လမ်းတွင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို မြင်ပြီး၊ သူမသည် ၎င်းထဲသို့ အမြန်ဝင်ရောက်ပြီး သူမ၏မိခင်ကို သူတို့အတွက် အဝတ်အစားများချုပ်ရန် ပိတ်စများ ဝယ်ပေးခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တောင်များထဲသို့ ဝင်ရောက်မည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ အဝတ်အစားများ ပျက်စီးသွားပါက၊ ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ချုပ်ရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမသည် မလိုလားစွာ သဘောတူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လီနင်ပိတ်စအချို့ကို ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

အထည်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက်၊ လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သူတို့နောက်ကျပါက နွားလှည်းမီတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သောကြောင့်၊ သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်ကြည့်ရှုခြင်းမှ တားဆီးခဲ့သည်။

မြို့အပြင်ဘက်တွင်၊ အမှန်တကယ်ပင် နွားလှည်းတစ်စီးသာ ဘေးတွင် ကျန်ရှိနေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ နွားလှည်းကို မောင်းနှင်နေသူသည် မနက်က သူတို့ကို ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော အဘိုးအိုပင်ဖြစ်သည်။

နံနက် ၁၁ နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ နေသည် ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေပြီး၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အပူကြောင့် ချွေးများရွှဲနစ်နေသည်။

လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထက် ပိုမိုမသက်မသာဖြစ်သော်လည်း၊ သူမသည် သည်းခံခဲ့သည်။

"ယို၊ အမဲလိုက်တဲ့ကောင်မလေး။ စီးမလား။" အဘိုးအိုသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မှတ်မိပြီး သူမကို ပြုံးပြီးမေးလိုက်သည်။

သူတို့ကို များစွာသော ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် သူတို့ ယနေ့ ပိုက်ဆံအများကြီး ရရှိခဲ့သည်ကို သိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အဘိုး။ ကျွန်မတို့ သာ့ရှီရွာကို သွားမှာပါ။ ဘယ်လောက်ကျပါသလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် သားအမိနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်၊ သူတို့တွင် မနက်ကလောက် ပစ္စည်းများစွာ မရှိပေ။

"ကြေးပြား ၅ ပြားပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ လူမလုံလောက်ဘူး။ ထွက်ခွာမယ့်အချိန်မတိုင်ခင် စောင့်ရမယ်။" အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏မိခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမသည် ပူလွန်းလို့ စကားမပြောချင်တော့ပေ၊ ပြီးတော့ နေကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ကျနေပြီ။ အိမ်ပြန်ပြီး စားချိန်ရောက်ပြီ။ ကျွန်မ ခင်ဗျားကို ကြေးပြား ၈ ပြား ပေးပြီး အခုပဲ ထွက်သွားကြရင် ဘယ်လိုလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သူမ၏သမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောပေ။

ရွာအားလုံးမှ မြို့သို့လာသော လူများသည် ဤအချိန်တွင် ပြန်သွားကြပြီဖြစ်ရမည်။ သူတို့သည် မည်မျှကြာအောင် စောင့်ရမည်ကို မသိပေ။

နောက်ထပ် ကြေးပြားနှစ်ပြားဆိုလျှင် ရသည်။ သူတို့သည် စောစောပြန်သွားသင့်သည်၊ သို့မှသာ ဝမ်မိသားစုက ကျစ်အာအတွက် အစားအစာများ ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်တော့မည်။

"ရတယ်။" အဘိုးအိုက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တက်တော့။" သူ စကားပြောနေစဉ်၊ သူသည် သားအမိနှစ်ယောက်ကို ခြင်းတောင်းကို နွားလှည်းထဲသို့ သယ်ဆောင်ကူညီရန် လာခဲ့သည်။

နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက်၊ အဘိုးအိုသည် သူတို့ကို မောင်းနှင်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

နေသည် ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ ရှိနေသောကြောင့်၊ သူတို့သည် သစ်ကိုင်းအချို့ကို ယူပြီး ခြင်းတောင်းနှင့် သူတို့၏ခေါင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားခဲ့ကြသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ လေအနည်းငယ်တိုက်သောကြောင့်၊ ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

***