ဝင်္ကဘာ(၂)

"မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လား"

လူ့ဘိုးဘွား၏အရိပ်သည် လှောင်ပြောင်ပြုံးရယ်ရင်း "ဟား… ဟုတ်တယ် ဖျက်ဆီးခံရသင့်တဲ့ လူ့မျိုးနွယ်အတွက်၊ မင်းက လူဖြစ်ဖို့ကိုတောင် ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်၊ အဆုံးမှာတော့ ဒီကံကြမ္မာနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

လင်းယွဲ့က သူ့ကိုကြည့်ပြီး မေးသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ဟား... ဘာမှမဟုတ်ဘူး..."

လူ့ဘိုးဘွား၏အရိပ်သည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အေးစက်သော လေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မီးကို ပျံသန်းဝင်ရောက်သော ပိုးကောင်လိုမျိုး လင်းယွဲ့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

ထိုအေးစိမ့်သော အအေးဓာတ်က တစ်ဖန်ပြန်လာသောကြောင့် လင်းယွဲ့သည် သူ့၏ရှားဟုန်သွေးသား၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကို ချက်ချင်း လှုပ်ရှားပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အအေးဓာတ်နှင့်အတူ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လင်းယွဲ့ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား။

သူသာ လေးလက္ခဏာ ကောင်းကင်အတားအဆီးကို မကျော်လွှားနိုင်သေးပါက ရှားဟုန်သွေးသား၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကို အသုံးမပြုနိုင်သေးဘဲ အနက်ရောင် ကျောက်စီခေါင်းတလားကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ကို ပူးကပ်ခံရမှာဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

"လူငယ်လေး"

ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုပါသော အသံတစ်ခုက အနက်ရောင် ကျောက်စီခေါင်းတလားအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းတလားထဲမှ အစိမ်းရောင်မီးခိုးငွေ့တစ်ခု ထွက်လာပြီး တစ်ဖန် လူ့ဘိုးဘွား၏ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်လာတာလား"

လင်းယွဲ့က လူ့ဘိုးဘွား၏အရိပ်ကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။

ဤအရိပ်သည် အရင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်နှင့်မတူဘဲ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိပြီး ရှင်းပြမရသော ကြင်နာမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်လာတာလား"

အရိပ်က ရယ်မောပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အဲဒီမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မမှားစေနဲ့။ အနည်းဆုံးတော့ ငါက မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်မဝင်စားဘူး၊ မင်းကို ခေါင်းတလားထဲကို လှည့်စားပြီး မခေါ်ဆောင်ဘူး"

"ခင်ဗျားကို တကယ့်လူ့ဘိုးဘွားလို့ ယုံရမယ်ထင်လား"

လင်းယွဲ့က ပြောသည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပေါ့ဆအောင် လုပ်ဖို့ ဟန်ဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဟုတ်တယ် ဒီလိုသတိထားတာ လိုအပ်တယ်"

လူ့ဘိုးဘွား၏အရိပ်က ပြုံးပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကို ခေါင်းတလားထဲ လှည့်စားပြီး ခေါ်ဆောင်တာကလွဲရင် အဲဒီမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပြောခဲ့တာ အားလုံးတော့ မမှားဘူး"

"ဘာလို့ ခေါင်းတလားထဲကို လှည့်စားပြီး ခေါ်ဆောင်တာလဲ"

လင်းယွဲ့က မေးသည်။

"မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်ထဲက ရှားဟုန်သွေးသားကို သိလိုက်တော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မလုပ်ရဲဘူး"

လူ့ဘိုးဘွား၏အရိပ်က ရှင်းပြသည်။

"ဒီအနက်ရောင် ကျောက်စီခေါင်းတလားအတွင်းမှာ ဝင်္ကဘာကမ္ဘာတစ်ခုရှိတယ်။ မင်း ဝင်လိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့သတိစိတ်က ဝင်္ကဘာကမ္ဘာထဲ စုပ်ယူခံရပြီး ထွက်မပြေးနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီအခါမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုင်ဆိုင်သွားလိမ့်မယ်"

လင်းယွဲ့ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် "ဒါဆို ခင်ဗျားကရော…ခင်ဗျားရဲ့မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရပ်တန့်အောင် မလုပ်ချင်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

"ရပ်တန့်အောင်လား"

လူ့ဘိုးဘွားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောပြီး "မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါ့ရဲ့နှလုံးသားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ၊ အဲဒါက ငါပဲ။ ကိုယ့်အတွေးတွေကို ဘယ်လိုရပ်တန့်နိုင်မှာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွေးနေတာ ရပ်တန့်အောင် လုပ်နိုင်လို့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းခါရင်း သူက ဆက်ပြောသည်။

"အနက်ရောင် ကျောက်စီခေါင်းတလားရဲ့ အပြင်ဘက်မှာဆိုရင်တော့ ငါဟာ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့မှာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအနက်ရောင် ကျောက်စီခေါင်းတလားရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးသားကမ္ဘာအတွင်းမှာတော့ ငါ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခွဲထုတ်လိုက်ရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသားကို ထိန်းသိမ်းထားတာကလွဲပြီး ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး"

လင်းယွဲ့ ဆိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်တမ်း မယုံကြည်တာကတော့ အလုံခြုံဆုံးပဲ။

"မင်း ငါ့ကို ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ဘာမှ မကွာခြားပါဘူး"

လူ့ဘိုးဘွား၏အရိပ်သည် သူ၏အတွေးများကို သိရှိနေပုံရပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်

သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ဘူးလား"

လင်းယွဲ့က သူ့ကို သေချာစူးစမ်းကြည့်ပြီး "ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားက ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းတလားထဲ လှည့်စားပြီး ခေါ်ဆောင်တာလဲ" ဟု မေးသည်။

"ဟားဟား ဝင်လိုက်ရုံပဲ"

လူ့ဘိုးဘွားက အားရပါးရ ရယ်မောပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ လင်းယွဲ့သည် သူ၏စိတ်က အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ခံရပြီး သူ၏သတိစိတ်က အနက်ရောင် ကျောက်စီခေါင်းတလားထဲသို့ လွင့်မျောဝင်ရောက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းယွဲ့သည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားရပြီး သူ၏သိရှိမှုသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏သတိစိတ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည်လင်လာပြီး သူ၏ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ဆီ ပြန်ရောက်လာသလိုမျိုး ဖြစ်လာသည်။

လင်းယွဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် ညဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်တွင် ကြယ်တစ်လုံးမှ မရှိဘဲ မှင်လိုမျိုး မည်းမှောင်ပြီး နက်ရှိုင်းနေသည်။ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ကတော့ သူ့ဘေးနားရှိ မီးပုံပဲဖြစ်သည်။ မီးပုံဘေးတွင်မူ သားရေအဝတ်အစားဝတ်ထားသော ကြံ့ခိုင်သည့် လူကြီးတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး နာမည်မသိသော သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ ခြေထောက်ကို မီးကင်

နေသည်။ တအီအီမြည်နေသော အသားများက စားချင်စဖွယ် အနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုလူမှာ လူ့ဘိုးဘွားပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူ့ဘိုးဘွားသည် လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်အပြည့်အစုံဖြင့်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်ပုံစံ မဟုတ်တော့ပေ။

"ခင်ဗျား..."

လင်းယွဲ့ မနေနိုင်ဘဲ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီဝင်္ကဘာကမ္ဘာထဲကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်နိုင်တာလား" ဟု မေးသည်။

"မင်းကလည်း ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်သွားလို့ရတယ်"

လူ့ဘိုးဘွားက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ငါက မင်းကို ပူးကပ်ချင်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေသေးလား"

လင်းယွဲ့သည် ဤဝင်္ကဘာကမ္ဘာမှ မည်သည့်အချိန်မဆို ထွက်သွားနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ နိုးလာသလိုမျိုးဖြစ်သည်။

လူ့ဘိုးဘွားသည် ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်၍ “လူ့ဘိုးဘွား၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မပြောပလောက်တဲ့ စိတ်ထားကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့” ဟု လေးစားစွာ လျှောက်ထားလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယနေ့၌ သူသည် ဘိုးဘွားဘုရားကျောင်းတော်တွင် ဒူးထောက်ပြီးသားဖြစ်သည်။ လူ့ဘိုးဘွားသည် လူ့မျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သောကြောင့် နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ပင် ဒူးထောက်ရသော အရာဖြစ်ရာ ဤအဖြစ်အပျက်မှာ ထူးဆန်းမှုမရှိပေ။

လူ့ဘိုးဘွားသည် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ရယ်မောကာ “ငုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်တဲ့ မင်းက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ ကောင်လေး” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

မီးပုံပေါ်၌ မီးကင်နေသော အသားတုံးကို လှည့်ရင်း “ကိုယ်ခံပညာ ဆက်သင်ချင်သေးလား” ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းခဲ့သည်။

“သင်ချင်တာပေါ့”

လင်းယွဲ့က ထရပ်၍ “အရင်တုန်းက လူ့ဘိုးဘွားရဲ့ မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ကျွန်တော့်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်မယ့် ဂုဏ်သတ္တိတစ်ခုတည်းရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်လေးခုကို သင်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် အဲဒါ အမှန်ပဲလား” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

“မှန်တယ်”

လူ့ဘိုးဘွားက ခေါင်းညိတ်၍ မီးကင်ထားသော အသားကို လင်းယွဲ့အား ပေးလိုက်သည်။

“ဒီမှာ စားလိုက်”

လင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆီများရွဲနေသော အသားကင်ကို ကြည့်ကာ “ဒါကြီးက ဘယ်သတ္တဝါရဲ့ ခြေထောက်ဖြစ်မလဲ” ဟု တွေးတောမိသည်။ သူ၏ ပေါင်လုံးထက်ပင် ပိုမိုထူသည်။

“ဒါက ဝင်္ကဘာ မဟုတ်ဘူးလား”

လင်းယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

“ဝင်္ကဘာ ဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ”

လူ့ဘိုးဘွားက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြုံးကာ “မင်းရဲ့ အာရုံခံစားမှုက တကယ်ပါပဲ။ ဒီအသားကင်ကို ဝင်္ကဘာထဲမှာ စားတာက မင်းကို ဗိုက်ပြည့်စေတယ်၊ အရသာရှိစေတယ်၊ ဝင်္ကဘာထဲမှာ သူ့ရဲ့စွမ်းအားကိုတောင် ရစေတယ်၊ အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလား” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး “လူ့ဘိုးဘွားက စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ စံထားဝါဒကို ကျင့်သုံးသူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

“ဘာ”

လူ့ဘိုးဘွားက အံ့သြစွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

လင်းယွဲ့က ခေါင်းခါ၍ လူ့ဘိုးဘွားထံမှ အသားကင်ကို ယူ၍ စားသုံးခဲ့သည်။

နွေးထွေး၍ မွှေးကြိုင်သော အသားကင်သည် သူ့၏ ဗိုက်ကို ပြည့်စေခဲ့သောကြောင့် ကျေနပ်မှုကို ခံစားရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးများ သူ၏စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး ရှုပ်ထွေးသော အချက်အလက်အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ နှလုံးသား၌ ထင်ရှားလာသည်။

ဤသည်မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည် လေးစုံအပြင် အံ့သြဖွယ် ကိုယ်ခံပညာ လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်တစ်ခုပင်။

မြေသားဂုဏ်သတ္တိ၏ အပြီးသတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်ဖြစ်သော "ကောင်းကင်ဘေးအန္တရာယ်ကို သယ်ဆောင်သူ" သည် ကိုယ်ခံပညာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြံ့ခိုင်အောင်လုပ်သည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

လေသားဂုဏ်သတ္တိ၏ အပြီးသတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်ဖြစ်သော "လရဲ့ပွေ့ဖက်မှု" သည် လှုပ်ရှားမှုကိုသာ အဓိကထားသော လှုပ်ရှားမှုနည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ရေသားဂုဏ်သတ္တိ၏ အပြီးသတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်ဖြစ်သော "အားနည်းသောရေ" သည် အလွန်နူးညံ့၍ ညီညွတ်သော နည်းစနစ်များကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။

မီးသားဂုဏ်သတ္တိ၏ အပြီးသတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်ဖြစ်သော "လောင်ကျွမ်းခြင်း" ကမူ စစ်စစ်တိုက်ခိုက်သည့်နည်းစနစ်ဖြစ်သည်။

တစ်ခုချင်းစီသည် ဂုဏ်သတ္တိတစ်ခုတည်းကိုသာ အခြေခံသည့် အပြီးသတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်များဖြစ်ပြီး နည်းစနစ်များကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ပြီးပြည့်စုံအောင် ချုပ်ကိုင်ထားသည်။

ကိုယ်ခံပညာ လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးသည့် အထူးနည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ဒါ...”

လင်းယွဲ့သည် သူ၏လက်ထဲမှ အသားကင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူ့ဘိုးဘွားအား ကြည့်ကာ “လူ့ဘိုးဘွား ဒါက...” ဟု မေးလိုက်သည်။

လူ့ဘိုးဘွားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်

“ဒါက ငါ အရင်တုန်းက သတ်ခဲ့တဲ့ ထာဝရညရဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့သတ္တဝါတစ်မျိုး၊ ဇီယားငှက်ပဲ။ ဒီမျိုးပြောင်းသတ္တဝါမှာ မျိုးရိုးလိုက်မှတ်ဉာဏ်တွေ ပါဝင်ပြီး ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေကို ရဖို့အတွက် စားရတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေကို မင်းအတွက် သင်ကြားချက်တွေအဖြစ် ငါ အစားထိုးလိုက်ပြီး မင်းကို စားခိုင်းလိုက်တာ။ ဒါက မင်းကို ကိုယ်တိုင်သင်ကြားရမယ့် ဒုက္ခတွေကို ငါ ချောင်လည်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

“အံ့ဩမနေနဲ့”

လူ့ဘိုးဘွားက ရွှင်ရွှင်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောကြားသည်။

“ငါက ဒီဝင်္ကဘာကမ္ဘာကို ဖန်တီးသူပဲ။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသမျှအရာအားလုံးကို ငါ လုပ်နိုင်တယ်”

“ဒါဆို ကိုယ်ခံပညာ အသိပညာတွေကို ကျွန်တော့်ဆီ တိုက်ရိုက် ဘာလို့ မပေးတာလဲ”

လင်းယွဲ့က မေးမြန်းခဲ့သည်။

“ဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာအောင် လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား”

“မင်း အလွန်အကျွံ တွေးနေတာပဲ၊ ငါ အဲဒါကို မလုပ်နိုင်လို့ပါ”

လူ့ဘိုးဘွားက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “မင်းက ကိုယ်ခံပညာရဲ့ အခြေခံအဆင့်ကို အမြင့်ဆုံးရောက်နေပြီ။ အဆင့်မြင့်တဲ့ အသိပညာတွေက ပိုပြီး နက်နဲတယ်။ အဲဒါတွေကို ဇီယားငှက်က အမွေဆက်ခံနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ နားလည်သွားပြီး ထိုင်ကာ ဆက်လက်စားသုံးနေခဲ့သည်။

“မင်းက ဂုဏ်သတ္တိလေးခုစလုံးကို ကျင့်ကြံနေတာပဲ၊ မင်းမှာ ရည်မှန်းချက်တွေ အတော်လေး ရှိပုံရတယ်”

လူ့ဘိုးဘွားက မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ရင်း “ဒီအပြီးသတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်လေးခုစလုံးကို ကိုယ်ခံပညာစစ်မှန်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘုံအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ လေနဲ့မီး သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်ကို ပစ်ပယ်မထားနဲ့။ သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်တွေ များများရှိတာက မင်းကို အခြေအနေအမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်နိုင်ဖို့နဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကူညီလိမ့်မယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဟုတ်”

လင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင်”

လူ့ဘိုးဘွားက ဆက်ပြောသည်။

“ကိုယ်ခံပညာ လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်ကိုလည်း သေချာသင်ယူရမယ်။ မင်း ကိုယ်ပိုင် အပြီးသတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်ကို ဖန်တီးပြီး ပိုမိုမြင့်မားတဲ့အဆင့်ကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ကျွမ်းကျင်တာက မရှိမဖြစ်လိုအပ်တယ်”

လင်းယွဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်းက ဒီခေတ်မှာ ဘာသာရေးသုံးခုနဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံမှုစနစ်တွေ ရှိနေသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလား”

လူ့ဘိုးဘွားက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “ကိုယ်ခံပညာကတော့ နည်းစနစ်ပိုင်းကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်တယ်။ မင်းရဲ့အခြေခံကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် တခြားစနစ်တွေကနေလည်း သင်ယူနိုင်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ပြီးနောက် သူက ချိုင့်ဝှမ်း၏အပြင်ဘက်မှ မှောင်မိုက်နေသည့်နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “ငါ သင်ပေးစရာရှိတာ အားလုံး သင်ပေးလိုက်ပြီ၊ အခု သွားလို့ရပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး “အခု ဝင်္ကဘာကနေ ထွက်သွားရမှာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မင်းကို ချိုင့်ဝှမ်းထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြောနေတာ”

လူ့ဘိုးဘွားက ခေါင်းခါပြီး “ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ဒီချိုင့်ဝှမ်းက ထာဝရညရဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်မျိုးစုံရှိတဲ့ချိုင့်ဝှမ်းပဲ။ ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့အပြင်ဘက်မှာ ထာဝရညရဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့သတ္တဝါတွေ ရှိတယ်။ ချိုင့်ဝှမ်းနဲ့ ဝေးလေလေ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ တွေ့လေလေပဲ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကို ထက်မြက်အောင် လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီနေရာက အကောင်းဆုံးပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ နားလည်ပါပြီ”

လင်းယွဲ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးချင်တယ်”

လူ့ဘိုးဘွားက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါ့ရဲ့ ဝင်္ကဘာထဲက အချိန်က တကယ့်အချိန်ထက် ဆယ့်နှစ်ဆ ပိုမြန်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။