နဂါးအနှစ်သာရ

"ဆယ့်နှစ်ဆ"

လင်းယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အချိန်စီးဆင်းမှုတောင် ကွဲပြားတာလား။ ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်တာလဲ"

"အချိန် အဲဒါက သိပ်ပြီး နက်နဲဆန်းကြယ်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး"

လူ့ဘိုးဘွားက ခပ်တိုးတိုးရယ်မောပြီး ခေါင်းခါကာ “မင်းသိရှိခံစားနေရတဲ့အချိန်ကို မြန်စေလိုက်ရုံပါပဲ။ အခု ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အစအနလေးပဲ ကျန်တော့တာမို့ ဒီဝင်္ကဘာကမ္ဘာထဲမှာပဲ ဒီလိုလုပ်နိုင်တာ။ တကယ်တမ်းမှာဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး ခက်ခဲပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ဤအချက်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ ဝင်္ကဘာကမ္ဘာသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ အချိန်စီးဆင်းမှုက အတွေးအရှိန်အဟုန်ပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကျင့်ကြံနိုင်မလဲ"

လင်းယွဲ့က မေးမြန်းခဲ့သည်။

"မင်းလိုချင်သလောက်ကြာအောင်ပဲ"

လူ့ဘိုးဘွားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

"တကယ်တမ်းမှာ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ် မသေမချင်း ဒီအနက်ရောင်ကျောက်စီခေါင်းတလားက မင်း သုံးပါးကောင်းကင်အတားအဆီးကို ရောက်တဲ့အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့၏ ဝမ်းသာပီတိများ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ နောက်လ၏ ကိုးရက်မြောက်နေ့တွင် ရှိသော အတွင်းဆောင်စာမေးပွဲအတွက် တစ်လအပြည့်ပင် ကျန်သေးသည်။ အကယ်၍ သူသာ အချိန်အများစုကို ဝင်္ကဘာကမ္ဘာထဲတွင် ကျင့်ကြံခဲ့ပါက တစ်နှစ်လောက် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ညီမျှမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လူ့ဘိုးဘွား၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူ၏စိတ်ထဲမှ အပြီးသတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်လေးခုနှင့် ကိုယ်ခံပညာ လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်များဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်နှစ်အတွင်း သူအများကြီး တိုးတက်လာမည်မှာ သေချာသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူသည် အတွင်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ မင်းအတွက် ဓားတစ်လက်"

လူ့ဘိုးဘွားက အေးစက်ပြီး တောက်ပနေသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီး၍ လင်းယွဲ့ရှေ့မှ မြေပြင်ထဲသို့ စိုက်လိုက်ပြီး “သွားတော့ ဝင်္ကဘာထဲမှာ သေရင် ဒီနေရာမှာ ပြန်အသက်ရှင်လာလိမ့်မယ်။ နေ့တိုင်း ငါ မင်းကို တစ်ကြိမ် လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တယ်၊ မင်း ဘယ်လောက် သင်ယူနိုင်မလဲဆိုတာ မင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဆုံးမရှိသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ချက်ချင်း ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး မှောင်မိုက်သော ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ထာဝရညကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းပင်။

သူ၏ရှေ့တွင် မြင်နေရသည့်အရာမှာ အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုနေသည့် မှောင်မိုက်မှုဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမှ မမြင်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေသော်လည်း ဤဝင်္ကဘာကမ္ဘာထဲတွင် အမှန်

တကယ် မသေနိုင်သည်ကို သူသိသည်။ မသိရှိသော မှောင်မိုက်ခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုက လူတစ်ဦးကို ပိုမို ထက်မြက်စေနိုင်သည်။

“ငါလည်း အလင်းရောင် ထွန်းနိုင်တယ်”

လင်းယွဲ့သည် သဋ၏ကိုယ်ပိုင်အတွေးထဲ၌ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး မီးဓာတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်

သည်နှင့် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် အလင်းရောင်တောက်ပသော မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မီး၏အလင်းရောင်က မှောင်မိုက်မှုကို တွန်းလှန်ပစ်လိုက်သည်။ ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်မှ နက်ရှိုင်းသောတောထဲတွင် ထူးခြားပြီး တုန်ယင်နေသည့် အရိပ်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပါက ထာဝရညက ထာဝရညပင်။ မြင့်မြတ်သော မဟာယုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မည်သည့်ကွာခြားမှုမှ မရှိပေ။ ပိုမိုကြောက်စရာကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးရှိပြီး နှင်းခဲ သို့မဟုတ် ဆီးနှင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ် ပိုအေးသည်သာ ရှိသည်။ သူသည် ပိုမို၍ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်လာသည်။ နေရောင်ခြည်မရှိသည့် ထာဝရည၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဘယ်ကြောင့် ရေခဲခေတ်ထဲသို့ မရောက်ရှိသွားရသနည်း။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ ထာဝရညထဲတွင် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေခြင်းပင်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် ဆယ့်နှစ်လပိုင်း၏ ရှစ်ရက်မြောက်ညကို ရောက်လာခဲ့သည်။ တစ်လအကြာတွင် ချင်းဟူတည်းခိုခန်း (Qinghu Inn) မှ လျှို့ဝှက်အခန်းတံခါးက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ပွင့်လာသည်။

“အဟွတ် အဟွတ်...”

လင်းယွဲ့သည် အသာအယာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အမူအရာဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ဆံပင်ရှည်များသည် ဆံပင်အဆင်တန်ဆာမပါဘဲ ပွယောင်းယောင်းဖြစ်နေပြီး တစ်လနီးပါးခန့် မပြင်ဆင်ရသေးပေ။ သူ၏အဝတ်အစားများက ဖုန်မှုန့်မကပ်အောင် ကာကွယ်ပေးသည့် ဂုဏ်သတ္တိများရှိသော်လည်း သူ၏ဆံပင်မှာမူ အတော်လေး ရှုပ်ပွနေသည်။

“မင်းသားလေး”

လျှို့ဝှက်အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့် လင်းယွဲ့အား ကြည့်ကာ “မနက်ဖြန် အတွင်းဆောင်စာမေးပွဲကို လွဲချော်သွားအောင်ထိ ဆက်ပြီး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်တွင် သူမသည် သူမ၏မင်းသားလေးကို ဂရုတစိုက် လေ့လာနေပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ တစ်လအတွင်းတွင် တကယ်ပင် ဤမျှကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိခဲ့သည်လော။ ယခင်က မင်းသားလေးသည် လူငယ်မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်မှု ပိုရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါမူ သူ၏စိတ်နေစိတ်ထားက လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော်လည်း လမ်းလျှောက်သည့်အခါတွင် သူ၏လှုပ်ရှားမှုများက ပုန်းခိုနေသော သားရဲတစ်ကောင်၏ ခံစားချက်ကို ပေးနေသည်။ သူ၏ အနည်းငယ် မှေးမှိတ်ထားသည့် မျက်လုံးများကလည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ရှည်လျားသော အမဲလိုက်ခရီးမှ ပြန်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အန္တရာယ်များ ဖြာထွက်နေသည်။ ဤပြင်းထန်သောခံစားမှုက သူမက အနောက်မြောက်လမ်းဆုံတွင် ထာဝရညကို ရှာဖွေစူးစမ်းပြီး အရုဏ်ဦးစင်မြင့်သို့ ပြန်လာသည့် ကျင့်ကြံသူများထံမှ တွေ့ကြုံခဲ့ရသည့် ခံစားမှုနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေသည်။ ဤအရာသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီအား ပိုမို၍ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။ မင်းသားလေးသည် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းလောက်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ဤသို့သော ပြောင်းလဲမှုမျိုး မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

လင်းယွဲ့က သူမအား ပင်ပန်းသောအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းပါးပါး အနားယူဖို့ ကူညီပါဦး ကျွန်တော် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး သူ တကယ်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်ကို မြင်

သောအခါ သူ၏လက်မောင်းကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်တင်ပြီး သူ့အခန်းသို့ လမ်းလျှောက်ရန် ထောက်ကူပေးလိုက်သည်။

“အချစ်လေး”

လင်းယွဲ့က သူမအား ပခုံးဖြင့် မှီ၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် သူမ၏နားသို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြုံးရင်း “မင်းနဲ့ မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီ တကယ် လွမ်းနေခဲ့တာ။ မင်းရော ငါ့ကို လွမ်းလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ မင်းသားလေးသည် အရင်ကအတိုင်းပင် ရဲရဲတင်းတင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများနှင့် ထိမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် ခေါင်းကိုပင် မလှည့်ရဲပေ။ သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ကြည့်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ကာ “မကြာသေးပါဘူး မင်းသားလေး၊ တစ်လပဲ ရှိသေးတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“တစ်လကြာတော့ မလွမ်းတော့ဘူးလား”

လင်းယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

ဝင်္ကဘာချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက် ထာဝရည၌ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အနားမယူဘဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရပြီး လေးလက္ခဏာကောင်းကင်အတားအဆီးကို ကျော်လွှားခဲ့သော်လည်း မနည်းမနော ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ဘိုင်လီဖုန်းကျီနှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရသဖြင့် သူ၏စိတ်ဖိစီးမှုများကို ပြေလျော့စေရန် သူမကို အနည်းငယ် စနောက်လိုစိတ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ သဘာဝပင်။

“မင်းသားလေးရဲ့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လောက်အောင်မြင်လဲ”

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် စကားကို အတင်းအကျပ် လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။

“မင်းသားလေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တိုးတက်လာပုံမရဘူးလား”

“သိပ်တော့ မဟုတ်ဘူး”

လင်းယွဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“နောက်မှ ပထမတန်းစား ရှောက်ယင် အာဟာရ ဆေးတစ်ပုလင်း သွားယူပေးပါဦး။ ဒီညမှာ ကျွန်တော် အဆင့်တစ်ခု တက်ဖို့ အချိန်လုံလောက်ပါတယ်”

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ အံ့သြစွာဖြင့် “တစ်ညတည်းနဲ့ လုံလောက်တယ်” ဟု အော်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့”

“မင်းသားလေး တော်တော်လေး တိုးတက်လာပုံရတယ်”

အိပ်ရာပေါ် လှဲလျောင်းပြီးနောက် လင်းယွဲ့ သက်သောင့်သက်သာ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် စိတ်ဝိညာဉ်ပန်းကန်တစ်ပုလင်း ယူလာပြီး ထိုဆေးကို သုံးလုံးခန့် ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။ ဤ ရှောက်ယင် အာဟာရ ဆေးလုံးများသည် တိုင်ယမ်းကို ထိန်းချုပ်ထားသော လေးလက္ခဏာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ရှောက်ယင်သို့ ကူးပြောင်းရန် အသင့်တော်ဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ သာမန် ရှောက်ယင် အာဟာရ ဆေးလုံးများသည် တတိယတန်းစား စိတ်ဝိညာဉ်ပန်းကန်များဖြစ်ပြီး အတော်လေး အဖိုးတန်သည်။ အကောင်းဆုံးအရည်အသွေးရှိသည့် အရာများမှာ ပထမတန်းစား စိတ်ဝိညာဉ်ပန်းကန်များဖြစ်ပြီး ပိုမို၍ပင် အာနိသင်ကောင်းမွန်သည်။ လင်းယွဲ့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ယခုအခါ တစ်လခန့်ကထက် များစွာမြင့်မားနေပြီဖြစ်သည်။