ခန်းမဆရာ (၃)

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ပေ။ နန်းတော်၏ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက် မင်းသား၊ ဟန်မြို့စား၊ မင်းသားအန်ချင်းနှင့် ထျန်ကွမ်းခန်းမ၏ ဆရာကြီးတို့သည် ကောင်းကင်အောက်တွင် မြင့်မြတ်သောပုဂ္ဂိုလ်ကြီး လေးဦးဟုပင် ပြောနိုင်ပေသည်။

အတွင်းခန်းမ စာမေးပွဲတစ်ခုအတွက် ဤမျှကြီးမြတ်သူများ စုဝေးရောက်ရှိလာကြခြင်းလော။

လူအုပ်ကြီးသည် လင်းယွဲ့ကို မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ကြတော့ပေ။ ဤအရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဆယ့်ခုနစ်ပါးမြောက်မင်းသားကြောင့်သာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြကြောင်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘိုးဘွားခန်းမကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရှေ့ဘက်ခြံဝန်း၏ အဓိကတံခါးရှေ့သို့ ပျံသန်းလာပြီး ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော သတ်လယ်ပိုင်းအရွယ်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သာမန်အတိုင်းသာရှိပြီး ထူးခြားသော ရောင်ဝါလည်း မရှိပေ။

သို့သော် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည့်အခါ မမြင်နိုင်သော ဖိအားကြီးတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာပြီး ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ဆူညံနေသောရင်ပြင်ကြီးက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ထိုဖိအားပေးသည့်အင်အားသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ထားသည့် လူထံမှ လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး... မှ လာခြင်းဖြစ်ပေမည်လော။

"အမျိုးသမီးများနဲ့ အမျိုးသားတို့ခင်ဗျာ"

အစိမ်းရောင်ဝတ်ထားသည့်လူက လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအတွင်းခန်းမစာမေးပွဲကို ကျွန်တော်ပဲ ကြီးကြပ်ပါ့မယ်"

လင်းယွဲ့ ချက်ချင်းပင် အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ခန်းမဆရာ ထျန်ကွမ်း ဖြစ်ရမည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင်သူတော်စင်လား။

"သွားကြ"

ခန်းမဆရာ ထျန်ကွမ်းက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအရာဝတ္ထုက လေထဲတွင် လူးလိမ့်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာကာ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော လှေကားထစ်ပုံစံ မှော်ရတနာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပွင့်လင်းသောမြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ နေရာယူလိုက်သည်။

အမြင့်အားဖြင့် ဆယ်ကျပ်ကျော်ရှိပြီး ခန်းမဆရာ ထျန်ကွမ်းက ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် အမြင့်ဆုံးစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်

သည့်အခါ ထိုင်ခုံလေးခုက စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"မင်းသားချန် …ဟန်မြို့စားနဲ့ မင်းသားအန်ချင်း"

ခန်းမဆရာ ထျန်ကွမ်းက စတင်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ သုံးဦးလုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘွားခန်းမကို ရောက်လာကြပြီဆိုတော့ ထိုင်ခုံယူပြီး ဤအတွင်းခန်းမစာမေးပွဲကို ကျွန်တော်နှင့်အတူတူ လာကြည့်ကြပါဗျာ"

ဟန်မြို့စားက ရှေ့သို့တက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မြင့်မားသောစင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်တက်လာသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဆံပင်ဖြူနှင့် ခန့်ညားသောလူတစ်ယောက်၊ ကျောက်စိမ်းသရဖူနှင့် နယ်စားမင်းသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းများက သူ့ကို အေးစက်သောပုံပန်းသွင်ပြင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မြို့စားဟန်နှင့် ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားကို လင်းယွဲ့ မြင်ဖူးသဖြင့် ဤလူမှာ မင်းသားအန်ချင် ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

မကြာမီ နောက်ထပ်တစ်ဦး ပလ္လင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် မင်းသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုလဲခုနစ်လုံးပါသည့် သရဖူကို ဆောင်းထားသည်။ သူ၏ရုပ်ရည်မှာ ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး တင့်တယ်ကာ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နွေဦးလေကဲ့သို့ နူးညံ့သည့်အပြုံး ရှိနေသည်။ ဤသူမှာ ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသား မင်းသားချန်ပင်။

“မင်းသားလေး ကျေးဇူးပြုပြီး နေရာယူပါ”

ထျန်ကွမ်းခန်းမဆရာက ဖိတ်ခေါ်သည့်ဟန်ဖြင့် အမူအရာပြလိုက်သည်။ သူသည် ဤအတွင်းဆောင်စာမေးပွဲ၏ ဦးဆောင်သူဖြစ်သော်လည်း မင်းသားတစ်ပါးမှာ မင်းသားပင်။

“ထျန်ကွမ်းခန်းမဆရာ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်ထိ ရိုသေဖို့မလိုပါဘူး”

ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားက ပြုံး၍ သူ၏နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“မင်းသားအန်ချင်၊ မြို့စားဟန် ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ”

ထျန်ကွမ်းခန်းမဆရာက မင်းသားအန်ချင်နှင့် မြို့စားဟန်တို့ကို ကြည့်၍ သူတို့ ထိုင်ပြီးနောက်တွင် သူသည် အလယ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖိနှိပ်သည့်အင်အားဖြင့် အောက်မှ ပါဝင်သူ ငါးဆယ့်သုံးဦးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“အတွင်းဆောင် စစ်ဆေးမှုက ပုံမှန်အတိုင်း သေသည်အထိတိုက်ခိုက်သည့် တိုက်ပွဲပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သေသည်အထိတိုက်ခိုက်မယ့် ပြိုင်ဘက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ လူ့ဘိုးဘွားဘုရားကျောင်းက စေလွှတ်ပါမယ်။ ခင်ဗျားတို့ဟာ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရမှာဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သူ သုံးယောက်က လူ့ဘိုးဘွားဘုရားကျောင်းရဲ့ အတွင်းဆောင်တပည့်အဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီသွားပါလိမ့်မယ်”

သူသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး “အတွင်းဆောင်တပည့်အဖြစ်နဲ့ ခင်ဗျားတို့ဟာ ခန်းမဆရာတစ်ပါးပါးဆီမှာ တပည့်ခံယူနိုင်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အမည်ခံတပည့် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆရာက ခင်ဗျားတို့ကို သဘောကျရင် အတွင်းပိုင်းဂိုဏ်းတပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်ပါတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ပေါ်မူတည်ပြီး စစ်မှန်တဲ့တပည့်တောင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။

ထျန်ကွမ်းခန်းမဆရာ၏ စကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ပရိသတ်များက အကျိုးကျေးဇူးများကို သိထားနှင့်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် မထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ပီတိများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခန်းမဆရာများထံတွင် တပည့်ခံယူရခြင်းလား။ အမည်ခံတပည့်ဖြစ်ရုံမျှဖြင့်ပင် ကောင်းကင်ဘုံက ဧရာမတိုင်ကြီးကို ဖက်တွယ်ထားရသကဲ့သို့ပင်။

အကယ်၍ ကံကောင်းထောက်မစွာ အတွင်းပိုင်းဂိုဏ်းတပည့် သို့မဟုတ် စစ်မှန်သည့်တပည့် ဖြစ်လာနိုင်ပါက ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးသောကံပင်။

လူ့ဘိုးဘွားဘုရားကျောင်းမှ ခန်းမဆရာများ၏ ဂုဏ်ပုဒ်သည် မင်းသားတစ်ပါး၏ ဂုဏ်ပုဒ်ထက် မနိမ့်ပေ။ ထို့အပြင် လူ့ဘိုးဘွားဘုရားကျောင်း၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် မင်းသားများကြားမှ ပဋိပက္ခများနှင့်မတူဘဲ အလွန်စည်းလုံးညီညွတ်ကြသည်။

ထိုအချိန်၌ ခန်းမအတွင်းမှ စစ်ဆေးခံသူအများစု၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ စစ်ဆေးခံသူ အများအပြားတွင် မဟာကျင့်ကြံသူ၏ ပံ့ပိုးမှုပင် မရှိနိုင်ပေ။ သူတို့သာ ခန်းမဆရာ၏ တပည့်ဖြစ်လာနိုင်ပါက သူတို့သည် တစ်လှမ်းတည်းနှင့် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ မင်းသားများနှင့် ဘုရင့်မျိုးနွယ်စုများပင်လျှင် ခန်းမဆရာထံတွင် တပည့်ခံယူရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

“ငါသာ ခန်းမဆရာရဲ့ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင်၊ ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားနဲ့ ငါ့ရဲ့ဆရာဖြစ်တဲ့ ခန်းမဆရာရဲ့ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ဆိုရင် မြို့စားဟန်ရဲ့ ရာထူးကို ငါ သေချာပေါက် အမွေဆက်ခံနိုင်မှာပဲ။ ငါ... ငါ အတွင်းဆောင်တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမယ်”

ဤသည်မှာ ချီထျန်ရှင်း၏ အတွင်းစိတ်အသံဖြစ်သည်။

“ငါသာ ခန်းမဆရာတစ်ပါးဆီမှာ တပည့်ခံနိုင်ခဲ့ရင် မင်းသားတစ်ပါးရဲ့ အမွေဆက်ခံသူတောင် ငါ့ကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံရလိမ့်မယ်။ မိသားစုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ဆိုတာ လက်လှမ်းမီတဲ့အကွာအဝေးမှာပဲ ရှိတယ်၊ ဒါက လွဲချော်လို့မရတဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ...”

“ကောင်းပြီ သူတို့ဆီကနေ သင်ယူတာက အစပဲရှိသေးတယ်။ မဟာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ငါ့ကို သင်ပေးခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့တစ်သက်တာမှာ ကိုယ်ခံပညာသူတော်စင်ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခံပညာသူတော်စင်ကိုယ်တိုင် ငါ့ကို သင်ပေးတာက ငါ့ရဲ့အခွင့်အလမ်းတွေကို အများကြီး ပိုကြီးစေလိမ့်မယ်။ ငါ အောင်မြင်ရမယ်”

“ငါ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခကို ရှာခဲ့တာ၊ ငါ့ရဲ့နာမည်ကိုပဲ ဖျောက်ထားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ခန်းမဆရာရဲ့ ပံ့ပိုးမှုရှိရင် အဲဒီရန်သူတွေက ငါ့ကို ထိရဲမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့...”

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး စစ်ဆေးခံသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ဤသို့ ရရှိရန်ခက်ခဲသည့် အခွင့်အရေးမျိုးကို မည်သို့များ လက်လွှတ်ခံနိုင်မည်နည်း။

“ခန်းမဆရာရဲ့ တပည့်ခံရတာလား”

လင်းယွဲ့သည် လူအုပ်ကြား၌ ရပ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးနေသည်။

“လူ့ဘိုးဘွား ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ငါ အတွင်းဆောင်ကို ဝင်နိုင်သရွေ့တော့ သူ့ရဲ့နည်းလမ်းနဲ့ ငါဟာ ဘယ်ခန်းမဆရာရဲ့ စစ်မှန်တဲ့တပည့်မဆို ဖြစ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းကြီးကြီးမားမား ရှိတယ်...”